เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินหลิงก็เข้าใจที่มาที่ไปทั้งหมด พยักหน้าเล็กน้อย
“เจ้าหน้าที่เฉินหลิง” เจ้าของร้านหลี่มองซ้ายมองขวา ก่อนจะหยิบห่อกระดาษมันเล็กๆ จากตู้ ส่งให้เฉินหลิง “นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากร้าน... ท่านรับไว้เถิด หากวันหน้าอยากกินเค้ก บอกสักคำ ผมจะไปส่งให้ถึงบ้านท่านเอง”
เฉินหลิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เปิดห่อกระดาษมันออก เหรียญเงินสองเหรียญที่ยังติดกลิ่นเนยหล่นใส่อุ้งมือ
คิ้วของเขาขมวดทันที
เมื่อเห็นเฉินหลิงขมวดคิ้ว เจ้าของร้านหลี่ผู้ช่างสังเกตก็ใจหายวาบ รีบพูดขึ้น “เจ้าหน้าที่เฉินหลิง เดือนนี้ทั้งฝนตกหนัก หิมะตกใหญ่ แถมมีหายนะบุกเข้ามาอีก ร้านข้าไม่ได้กำไรมากนัก... เดือนหน้า เดือนหน้าคงจะมากกว่านี้สักหน่อย”
มองเหรียญเงินสองเหรียญในมือ เฉินหลิงก็พอจะเข้าใจว่าเมื่อครู่ชาวบ้านถนนหานซวงกระซิบกระซาบอะไรกัน...
เฉินหลิงกำลังจะพูด ก็มีเงาร่างอีกหลายคนเดินออกมาจากร้านค้าใกล้เคียง
“เจ้าหน้าที่เฉินหลิง ผมคือร้านตัดเสื้อฝั่งตรงข้าม เรียกผมว่าเสี่ยวสวีก็พอ...”
“เจ้าหน้าที่เฉินหลิง ท่านยังจำข้าได้หรือไม่ คราวก่อนเคยไปซ่อมท่อน้ำให้บ้านท่าน ร้านฮาร์ดแวร์ของข้าอยู่ข้างๆ นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของข้า...”
“เจ้าหน้าที่เฉินหลิงหล่อเหลาจริงๆ... ว่างๆ แวะมานั่งที่ร้านเราสิ ร้านเรามีสาวสวยไม่น้อยเลยนะ...”
“...”
ดูเหมือนว่าเมื่อเห็นเจ้าของร้านเค้กอย่างคุณหลี่ลงมือก่อน บรรดาเจ้าของร้านอื่นจึงตามมาติดๆ ทุกคนล้วนยิ้มแย้ม ถือห่อกระดาษมันยัดใส่มือเฉินหลิง...