เฉินหลิงครุ่นคิดพลางเดินออกไปนอกประตู ละอองหิมะขาวโพลนลอยผ่านหน้าเขา
เขาชะงักเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
"...หิมะตกแล้ว?"
ใต้แสงออโรร่าสีฟ้า เกล็ดหิมะโปรยปรายราวปุยนุ่น เฉินหลิงยื่นมือรองรับเกล็ดหนึ่ง ผลึกแปดแฉกใสกระจ่างค่อยๆ ละลายหายไปในความอบอุ่น
"พิภพแสงออโรร่าไม่เหมือนพิภพอื่น ไม่มีสี่ฤดู มีแต่ฤดูหนาว" ฉู่มู่หยุนก้าวออกมาจากบ้านช้าๆ เขายื่นมือรองเกล็ดหิมะเช่นกัน แล้วเอ่ยอย่างสงสัย "แต่หิมะคราวนี้มาตอนกะทันหันไปหน่อยหรือเปล่า?"
"กะทันหันมากหรือ?" เฉินหลิงถาม
"ไม่กี่วันก่อนเพิ่งมีพายุฝนที่รอบสิบปีไม่เคยเกิด เมื่อวานจู่ๆ ก็เริ่มโปรยหิมะอีก... รู้สึกว่าปรากฏการณ์ฟ้าในพิภพแสงออโรร่าชักจะแปรปรวนหนักขึ้นเรื่อยๆ"
ฉู่มู่หยุนขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ขณะไตร่ตรอง
"พี่ หิมะตกเร็วมากเลย"
เฉินเยียนสวมชุดงิ้ว พุ่งตัวมายังถนนอย่างรวดเร็ว เขายืนอยู่ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่ค่อยๆ หนาแน่นขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลแดงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความคาดหวัง "ถ้าตกแบบนี้ต่อไป พรุ่งนี้ก็พอปั้นตุ๊กตาหิมะได้แล้ว!"
เมื่อมองเด็กหนุ่มในชุดแดงที่เอื้อมมือจับเกล็ดหิมะ แววตาของเฉินหลิงก็อ่อนโยนลง เขายิ้มพลางว่า
"ปั้นทุกปี ยังไม่เบื่ออีกหรือ?"
"คราวนี้ไม่เหมือนกัน" เฉินเยียนพูดจริงจัง "คราวนี้หิมะตกหนัก ฉันอาจจะปั้นได้เป็นสิบตัวรวด... แล้วเราค่อยก่อเวทีสูงๆ ขึ้นมา ฉันจะได้ขึ้นไปฝึกร้องงิ้วบนนั้น ให้ตุ๊กตาหิมะเป็นผู้ชม"
"พี่เป็นผู้ชมให้ยังไม่พออีกหรือ?"
"พี่ มีใครเขาร้องงิ้วแล้วมีผู้ชมแค่คนเดียวทุกทีบ้าง..." เฉินเยียนเบะปาก "ไม่มีผู้ชมตลอด พอฉันไปแสดงที่โรงเรียนแล้วเกิดตื่นเวทีขึ้นมาจะทำยังไง?"
"...ก็จริง" เฉินหลิงหัวเราะ แล้วค่อยๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า
"ถ้างั้นให้หิมะตกไม่หยุดเลยก็ดี"
"ตกไม่หยุดนี่ต้องกลายเป็นภัยหิมะพอดี" ฉู่มู่หยุนดันแว่น แล้วลังเลครู่หนึ่ง ก่อนหยิบเสื้อคลุมขนแกะจากในบ้านมาสวม "ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย"
เฉินหลิงกับเฉินเยียนสบตากัน
"แล้วจะกลับมากินข้าวไหม?"
"กลับ"
เมื่อเงาร่างของฉู่มู่หยุนค่อยๆ เลือนหายไปสุดถนน เฉินหลิงดูเวลาแล้วก็ว่า "ฉันต้องไปเหมือนกัน ถนนภูเขาช่วงหิมะตกนี่เดินยาก..."