“เฮ้อ... ขาดทุนย่อยยับเลย”
เฉินหลิงเดินบนทางภูเขากลับบ้าน ก้มมองเสื้อโค้ตฝ้ายของตัวเองที่ถูกยิงเป็นรูสองรู แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ระหว่างช่วงสอบ กำลังสำรองไม่มีเงินเดือน เสื้อผ้าพังก็ไม่มีเงินชดเชย ดูแล้ว ระหว่างออกทำงานตนต้องสูญเสียเสื้อผ้าไปหนึ่งตัวเปล่าๆ... นี่ทำให้ครอบครัวที่ไม่มีแหล่งรายได้อยู่แล้ว ยิ่งแย่หนักกว่าเดิม
แน่นอนว่า วันนี้เขาก็ยังได้อะไรกลับมาบ้าง
[ค่าคาดหวังปัจจุบัน: 40%]
ตั้งแต่ถูกเฉียนฟ่านสั่งให้ไปสืบสวนแทนอู๋โหย่วตง ค่าคาดหวังผู้ชมก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างไปโรงน้ำชาตามหาผู้รักษากฎเพิ่มขึ้น 5% บุกร้านเหล้าสังหารเรียบเพิ่มขึ้นทีเดียว 10%
ตอนแรกเฉินหลิงคิดว่าผู้รักษากฎกลับไปร้านเหล้าจะเก็บค่าคาดหวังได้อีก แต่ที่จริงไม่ได้ ดูแล้วต้องเป็นกรณีที่เขาอยู่ในเหตุการณ์ด้วยตัวเองเท่านั้น ถึงจะเพิ่มค่าคาดหวังผู้ชมได้
เฉินหลิงรู้สึกว่า ตนเองเริ่มคลำทางไปสู่การเก็บค่าคาดหวังอย่างรวดเร็วได้แล้ว
เขาเดินไปตามทางภูเขากว่าสองชั่วโมง ในที่สุดก็กลับมาถึงถนนหานซวง ยังไม่ทันเข้าประตู ก็ได้ยินเสียงงิ้วที่ใสกังวานและทอดยาวลอยออกมาจากในบ้าน
“แม่ชีน้อยอายุเพิ่งสิบหก
กำลังสาว กลับถูกอาจารย์โกนผม
ทุกวัน อยู่ในวิหารจุดธูปเปลี่ยนน้ำ
เห็นเด็กหนุ่มสองสามคนเล่นอยู่หน้าประตูวัด
เขาเอาสายตามองเรา
เราเอาสายตามองเขา
เขากับเรา เรากับเขา
ต่างฝ่ายต่างพะวงหา...”
ได้ยินท่อนงิ้วนี้ คิ้วของเฉินหลิงก็เลิกขึ้นเล็กน้อย