ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงสว่างที่คุ้นเคยสาดเข้ามาเต็มดวงตา
“กลับมาอีกแล้วหรือ...” เฉินหลิงปรับสายตาให้ชินกับความสว่างของไฟสปอตไลท์ กวาดตามองรอบตัวอย่างช้าๆ
เวทีเก่าคร่ำครึ ม่านสีดำสนิท เก้าอี้ผู้ชมเต็มทุกที่นั่ง เขาหวนคืนสู่ฝันร้ายนี้อีกครั้ง
“ดูเหมือนว่า ไม่ว่าจะหลับหรือตาย ก็ต้องกลับมาที่นี่” เฉินหลิงสรุปจากประสบการณ์หลายครั้งที่ผ่านมา
ตั้งแต่เขายึดร่างคืนมาได้ ผู้ชมที่เคยจากไปก็กลับมายังโรงละครอีกครั้ง แม้แววตาจะดูไม่พอใจนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทีท่าว่าจะลงมืออีก
สายตาของเฉินหลิงเลื่อนไปยังจอตรงกลางเวทีอย่างเป็นธรรมชาติ:
“[ค่าคาดหวังผู้ชม: 24%]”
จากประวัติที่ผ่านมา ทันทีที่เขายึดร่างคืน ค่าคาดหวังเด้งกลับขึ้นมา 20% โดยอัตโนมัติ หลังจากผ่านการต่อสู้ทางปัญญากับผู้รักษากฎทั้งหลาย ค่าคาดหวังก็เพิ่มขึ้นอีก สุดท้ายคงที่ที่ 24%
“ครั้งก่อนที่ตาย ค่าคาดหวังถูกหักไป 50% ทันที ถ้าครั้งหน้าตอนฉันตาย ค่าคาดหวังต่ำกว่า 50%... จะเกิดอะไรขึ้น?”
เฉินหลิงไม่รู้คำตอบ แต่เขาเดาว่า ถ้าค่าคาดหวังติดลบ ตัวเองคงตายสนิท และถูก “ผู้ชม” ยึดร่างไปตลอดกาล ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีก
เฉินหลิงกำลังจะเบือนหน้าหนี สายตาก็ไปสะดุดที่มุมขวาล่างของจอ มีหีบสมบัติเล็กๆ สั่นไหวอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เขาจำได้แม่นยำว่า ตอนเข้ามาในโรงละครครั้งแรก ยังไม่มีสิ่งนี้เลย
เฉินหลิงลังเลครู่หนึ่ง ลองยื่นมือออกไปแตะที่หีบสมบัติ...