แสงแดดยามเช้าสาดกระทบใบหน้าของเฉินหลิง ขนตาของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น...
"กลับมาแล้ว..." เขาขยี้หางตาแล้วถอนหายใจยาว
หลังจากจับรางวัลเสร็จ เขาเดินวนอยู่บนเวทีอีกนาน แต่ก็ยังหาทางออกไม่เจอ สุดท้ายเมื่อเสียงกริ่งบนเวทีดังขึ้น ม่านก็ถูกเปิดออก เขาจึงกลับมาโดยอัตโนมัติ
"ค่าคาดหวังตอนนี้ 23%... ใกล้เส้นตายอีกแล้ว" เฉินหลิงนึกถึงตัวอักษรบนหน้าจอก่อนออกมา แล้วพึมพำกับตัวเอง "ต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว..."
"พี่..."
ผ้าห่มถูกดึงออก เฉินเยียนขยี้ตาที่แดงก่ำแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง "อรุณสวัสดิ์"
"อรุณสวัสดิ์" เฉินหลิงมองนาฬิกาบนผนัง แล้วหยิบเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญสุดท้ายจากกระเป๋ายื่นให้เฉินเยียน "พี่จะออกไปข้างนอกหน่อย กลับกี่โมงไม่รู้ วันนี้หาอะไรกินเองก่อนนะ..."
"พี่จะไปไหนน่ะ"
"ไปจับตัวฉันเอง"
"...?"
เฉินหลิงสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายหนาๆ หยิบซองจดหมายที่ผู้รักษากฎให้ไว้เมื่อวานใส่ในอกเสื้อ หันไปลูบหัวเฉินเยียน "อย่าถามมาก อยู่บ้านรอพี่เฉยๆ เข้าใจไหม"
"เข้าใจแล้ว" เฉินเยียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หลังจากมองเฉินหลิงจากไป เฉินเยียนก็พลิกตัวลงจากเตียง มองดูรูโหว่ใหญ่สองรูที่บ้านแล้วขมวดคิ้วทันที
"นี่จะซ่อมยังไงนะ..."
เขามองดูเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญที่เหลืออยู่ในมือ แล้วเก็บมันไว้เงียบๆ จากนั้นก็ลากค้อนหนักๆ กับแผ่นไม้ออกจากบ้าน แล้วเริ่มวัดขนาด
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นหลังรูโหว่นั้น ทำให้เฉินเยียนสะดุ้ง
เป็นชายสวมเสื้อคลุมขนแกะ มีผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้มพันรอบคอ สวมแว่นกรอบเงิน ดูมีภูมิปัญญาและศิลปะ