ในเวลาเดียวกัน
เฉินหลิงเดินช้าๆ ไปด้านหลังเขา สายตาทะลุผ่านกลุ่มผู้รักษากฎ ประสานกับหลี่ซิ่วชุน
วินาทีที่เห็นเขา รูม่านตาหลี่ซิ่วชุนหดลงอีกครั้ง!
“มะ... นาย!!” หลี่ซิ่วชุน ดิ้นราวกับเสียสติ พยายามดิ้นหลุดจากเชือก กลับถูกผู้รักษากฎคนอื่นกดไว้แน่นอยู่กับที่ “นายควรตายไปแล้ว!! นายสมควรตายตั้งนานแล้ว!! หายนะ!! นายคือหายนะ!!!”
เสียงคำรามของหลี่ซิ่วชุนดังก้องภายใต้ค่ำคืน เฉินหลิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตามองนางเต็มไปด้วยความซับซ้อน
“อาเยี่ยน... อาเยี่ยน” เขาเรียกเฉินเยียนที่อยู่ข้างๆ เบาๆ “เธอไปรอตรงนั้นก่อน... ทางนี้ฉันจัดการเอง”
เฉินเยียนมองหลี่ซิ่วชุนที่กำลังคลั่งด้วยแววตาเหม่อลอย ถูกเสียงของเฉินหลิงเรียกสติกลับมา เงียบไปนาน สุดท้ายก็พยักหน้า...
เขาเดินไปยังมุมมืดของกำแพงที่ไร้ผู้คนเพียงลำพัง นั่งกอดเข่าหดตัวสั่นเทาไม่หยุด
“เกิดอะไรขึ้น ปิดปากยังไม่แน่นอีก?”
ผู้รักษากฎคนหนึ่งขึงตาใส่เพื่อนร่วมงาน ก่อนจะก้มลงเก็บผ้าขาวขึ้นมา ยัดกลับเข้าปากหลี่ซิ่วชุน
จากนั้นเขาถอนหายใจยาว ปลอบว่า: “เด็กน้อย อย่าใส่ใจมากเกินไป... แม่ของเจ้าเสียสติไปแล้ว แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าพูดอะไร”
“เพื่อความปลอดภัยสาธารณะ พวกเราจะส่งพวกเขาไปโรงพยาบาลจิตเวช รับการรักษาให้อาการคงที่ พวกเขายังมีหวังจะฟื้นคืนสติได้”
“แน่นอนว่า ระหว่างนี้ นายสามารถไปเยี่ยมได้ตลอดเวลา”
เขาส่งสายตาให้ผู้รักษากฎคนอื่น ทุกคนเข้าใจในทันที เร่งความเร็วเคลื่อนย้ายทั้งสองไปยังกองบัญชาการ
เฉินหลิงมองภาพนี้อย่างสงบ ภายในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร สองคนนี้เลี้ยงดูร่างเดิมจนเติบโต แต่กลับพรากชีวิตเขา จากมุมมองของร่างเดิม บุญคุณความแค้นระหว่างพวกเขาถือว่าสะสางกันเรียบร้อยแล้ว