ทว่า มือของเขาเพิ่งชูขึ้นกลางอากาศ ก็ชะงักค้าง
เขาเห็นลำแสงจันทร์สีหนึ่งลอดผ่านหมู่เมฆ ตกลงมาตรงหน้าต่างพอดี แล้วสาดส่องลงบนพื้นไม้ใต้เท้าของเขา... แสงเงาระบำพลิ้ว ตัวอักษรสองตัวค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
“กลับไป”
ใต้ตัวอักษรสองตัวนี้ มีไพ่ใบหนึ่งสะท้อนเงาอยู่
นั่นคือไพ่โจ๊กเกอร์สีเทา [ราชันย์] สีเทา
วินาทีที่เห็นหน้าไพ่ใบนี้ รูม่านตาของฉู่มู่หยุนหดลง เขาลดแขนลงทันที มีดสั้นราวกับงูเล่นน้ำแทรกตัวเข้าแขนเสื้อ หายวับไป
เมฆสีเทาดำก้อนหนึ่งลอยตามลมมา บดบังแสงจันทร์พร่ามัว ตัวอักษรแถวนั้นบนพื้นก็เลือนหายไปตาม ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน
ฉู่มู่หยุนมองเฉินหลิงที่กำลังหลับสนิทอย่างลึกซึ้ง จากนั้นหมุนตัวจากไป
ขณะที่เขาค่อย ๆ ปิดประตูห้องลง ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
ไม่กี่วินาทีให้หลัง
จากมุมเงามืด
เฉินเยียนในชุดนอนเดินออกมาอย่างช้า ๆ
ดวงตาสีแดงฉานของวัยรุ่นจ้องเขม็งไปทางห้องนอนของฉู่มู่หยุน ในมือของเขา ไม่รู้เมื่อไหร่ถือมีดเลาะกระดูกเปื้อนเลือดเล่มหนึ่ง
เมื่อประตูห้องนอนของฉู่มู่หยุนปิดสนิทลง เด็กหนุ่มหลุบเปลือกตาลง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง เจตนาฆ่าอันเยือกเย็นก็ถูกฝังลึกไว้ใต้แววตา
แสงเหนือเลื่อนลอยไหวอยู่นอกหน้าต่าง เฉินเยียนหันหน้าเล็กน้อย มองเฉินหลิงที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
“พี่... ราตรีสวัสดิ์”
เขาพึมพำรำพัน
สิ้นเสียงพูด ร่างของเขาก็ทะลุกำแพงไปอย่างเงียบเชียบ กลับสู่ห้องของตัวเอง
……
ขณะเดียวกัน
เขตสาม กองบัญชาการผู้รักษากฎ ห้องทำงาน