เขตสอง
ถนนปิ่งฉวน
สุดปลายถนน คฤหาสน์หลังหนึ่งกินพื้นที่หลายร้อยตารางวาเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม คบเพลิงนับไม่ถ้วนจุดกระจายทั่วบริเวณ คลื่นความร้อนแผ่ซ่านจนเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนละลายหายไปก่อนจะแตะพื้น
ปกติที่นี่ไม่มีคนอยู่ ราวกับเป็นเรือนร้างถูกทิ้ง แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าคฤหาสน์ใหญ่โตพอจะซื้อถนนหานซวงในเขตสามได้ครึ่งสายนี้ มีเจ้าของนามว่าหม่าจง
ยามนี้คฤหาสน์หลังนี้เปลี่ยนโฉมจากความรกร้างหดหู่ เสียงดนตรีเสนาะดังไม่ขาดสาย เสียงหยอกเย้าของสตรีกับเสียงหัวเราะของบุรุษคละเคล้ากันราวสวรรค์แห่งความสำราญ
"คฤหาสน์ของพี่หม่านี่ไม่เลวเลยนะ... ทิ้งร้างมาตั้งนาน น่าเสียดายจริง"
เฉียนฟ่านในชุดเครื่องแบบดำแดงของผู้รักษากฎนั่งแถวหน้า หรี่ตามองสตรีแต่งกายน้อยชิ้นบนเวทีร่ายรำ พลางอดเอ่ยชมไม่ได้
"จะเสียดายไปไย คฤหาสน์ของพี่หม่าที่เขตสามน่ะใหญ่กว่านี้อีก" ผู้รักษากฎอีกคนนั่งข้าง ยกจอกสุราดีชนกับเฉียนฟ่านแล้วดื่มรวดเดียวหมด
"อิจฉาจัง... เมื่อไหร่ข้าจะซื้อคฤหาสน์แบบนี้ได้สักหลัง"
"หานเหมิงตายแล้ว ก็ไม่มีใครมาขัดขวางธุรกิจเรา อีกไม่กี่ปี พวกเราก็มีคนละหลัง"
"ฮ่าๆๆ มา ชนอีกจอก!"
"ว่าแต่พี่หม่ายังไม่มาหรือ"