"ทายถูก"
หัวหน้าขบวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เสียดาย ไม่มีรางวัลให้"
"พวกแกกล้าจี้รถไฟกันเลยเหรอ?" เจียงฉินพูดพลางกวาดสายตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง "รู้ไหมว่ารถไฟขบวนนี้กำลังจะไปไหน?!"
"ท่าหนาวเหน็บ คลังโบราณวิถีสงครามไงล่ะ"
หัวหน้าขบวนเดินไปใกล้พนักงานต้อนรับสาวที่แปลงกายเป็นจงเย่ากวง แล้วโยนถุงมือสีขาวคู่นั้นทิ้งลงในกองเลือดอย่างไม่แยแส พลางหัวเราะเบา ๆ "ไม่งั้น พวกเราจะขโมยหน้าของพวกแกไปทำไมล่ะ?"
"ที่แท้เป้าหมายของพวกแกก็คือคลังโบราณวิถีสงครามนี่เอง..."
เจียงฉินใจสั่นวูบ ก่อนจะรีบคว้าปืนพกขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกยิงใส่หัวหน้าขบวนไม่ยั้ง!
"ทุบกระจกหนีกันคนละทาง!!"
ปัง ๆ ๆ —!
วินาทีที่เสียงปืนดังขึ้น เฉินหลิงก็ชักมีดสั้นออกมาจากใต้แขนเสื้อ ใช้ด้ามมีดทุบกระจกข้างตัวอย่างแรง เศษแก้วปลิวว่อนตามลมหนาวที่โหมกระหน่ำเข้ามาในรถอย่างบ้าคลั่ง
เขากระโดดทะลุหน้าต่างออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!
ในตอนที่เจียงฉินถ่วงเวลาไว้ เฉินหลิงก็เดาแผนการของเขาออกแล้ว ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามมีทั้งคนและกำลังมากกว่า สองหัวตู้รถก็ถูกปิดตาย ทางรอดเดียวก็คือทุบกระจกหนีออกไปเท่านั้น
ความเร็วของเจียงฉินก็ไม่น้อยหน้า ยิงปืนนัดเดียวทำลายกระจกข้างตัวแล้วพุ่งตัวทะยานออกไป เป็นคนละทิศกับเฉินหลิงโดยสิ้นเชิง
ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นอีกคน สมองเขาค่อนข้างจะไม่ไวเท่าไหร่ จนเฉินหลิงกับเจียงฉินปีนออกไปได้ทั้งคู่แล้วถึงเพิ่งตั้งสติได้ รีบมุดตามออกไปทางหน้าต่างทันที
แต่เพราะความลังเลเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเอง กระสุนนัดหนึ่งก็แม่นยำทะลวงกะโหลกศีรษะของเขา ร่างกายโอนเอนก่อนจะล้มลงกับพื้น