เฉินหลิงและอีกสามคนเดินเข้ามาในตู้โดยสาร
รถไฟขบวนนี้มีทั้งหมดหกตู้ ห้าตู้เป็นตู้ขนส่งสินค้า มีเพียงตู้เดียวที่นั่งผู้โดยสารได้ พอเฉินหลิงกับพวกขึ้นมาบนรถ ก็เห็นร่างสี่คนที่สวมชุดผู้รักษากฎเหมือนกันนั่งอยู่ด้วยกัน
ถ้าไม่ผิด พวกเขาน่าจะเป็นผู้รักษากฎชุดเดียวกันที่กำลังเดินทางไปยังคลังโบราณวิถีสงคราม
"A-3... ตรงนี้แหละ" จงเย่ากวงหาที่นั่งตามป้าย แล้วนั่งลงติดหน้าต่างก่อนเป็นคนแรก
"น่าเสียดาย รู้งี้ควรพกขนมกับผลไม้มาด้วย จะได้ไม่เบื่อระหว่างทาง"
"ถ้าอยากกิน ฉันมีอยู่นี่ไง" เพื่อนร่วมรุ่นอีกคนหนึ่งยื่นถุงเมล็ดทานตะวันออกมาจากกระเป๋า
"ขอบคุณนะ"
เฉินหลิงไม่สนใจจะแกะเมล็ดทานตะวัน เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมา เขาก็เห็นหมอกควันบนกระจกจับตัวกันเป็นตัวอักษรสองบรรทัด
[ค่าคาดหวังผู้ชม +7]
[ค่าคาดหวังปัจจุบัน: 36%]
ไม่ชอบมาพากล...
ทุกครั้งที่เห็นค่าคาดหวังผู้ชมเพิ่มขึ้นอย่างพิกล เฉินหลิงจะตึงเครียดไปทั้งตัว เพราะมันมักจะหมายความว่ามีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
"เฉินหลิง ไม่กินหน่อยเหรอ?" จงเย่ากวงยื่นเมล็ดทานตะวันให้เฉินหลิงตรง ๆ
เฉินหลิงหรี่ตาลง ครั้งนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่รับเมล็ดทานตะวันมา บีบให้แตกในมือ แล้วมองมันร่วงหล่นลงพื้นทีละนิด...
ไม่มีพิษ
เฉินหลิงครุ่นคิด
"..." จงเย่ากวงเปลือกตากระตุก "เฉินหลิง... ต่อให้ไม่อยากกิน ก็ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นิหว่า พูดตรง ๆ ว่าไม่เอาก็จบแล้ว"
ตั้งแต่เจอกันมา ท่าทีของเฉินหลิงเย็นชามาตลอด ราวกับไม่อยากเข้าใกล้พวกเขาเลย