เลือดสีแดงฉานสาดกระจายบนฉากกั้นหลังเวที
กลองและเสียงเครื่องสายด้านข้างเวทีหยุดลงทันที!
ทุกคนตะลึง รูม่านตาหดตัวกะทันหัน กลิ่นเลือดเข้มข้นกดแอลกอฮอล์ในกายให้จมหาย พวกเขาลุกพรวด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
"แก..."
สายตาของมีดกระดูกค่อย ๆ เลื่อนจากอกเปื้อนเลือดของตัวเอง ขึ้นมองใบหน้าของเฉินหลิง
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้
"แกคือ...พี่ชาย...ของ...ไอ้เด็กนั่น?"
เลือดจำนวนมากทะลักจากลำคอเขา ทำให้คำพูดฟังไม่ชัด สีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
"ชอบควักหัวใจคนอื่นนักใช่ไหม?" ใบหน้าของเฉินหลิงเต็มไปด้วยเลือด ดวงตาคู่นั้นปรากฏความเกลียดชังและความบ้าคลั่งเข้มข้น "วันนี้...ฉันก็จะควักแกให้สะอาดหมดจดเช่นกัน!"
"ส่งมีดมา!!"
เฉินหลิงยกมือไปยังความว่างเปล่าด้านหลัง
ที่เอวของชาวบ้านถนนปิ่งฉวนคนหนึ่งซึ่งยืนนิ่งอยู่ด้านล่าง มีมีดสั้นคมกริบเล่มหนึ่งสั่นอย่างรุนแรง!
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นจับด้ามมีด แล้วกระชากออกจากฝักอย่างแรง พุ่งหวือไปยังเฉินหลิงกลางเวที!
"ผู้ชม" กำลังร่วมเล่นตามบทเขา
เฉินหลิงคว้ามีดสั้น ปักเข้าอกของมีดกระดูกเร็วราวสายฟ้า ตามรอยแผลที่มือเขาเปิดไว้ แล้วกรีดลงไปอย่างต่อเนื่อง ชั่วพริบตาก็ผ่าท้องเปิดอก!
มีดกระดูกอ้าปากกว้างอย่างควบคุมไม่ได้ ความเจ็บปวดร้ายแรงทำให้เขาอดร้องโหยหวนไม่ได้ แต่เลือดที่ทะลักจากคอไม่หยุดกลับอุดหลอดลม ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ทุกข์ทรมาน