ในเวลานี้ ในร้านค้าแห่งหนึ่งบนถนนหานซวง
พ่อค้าหลายสิบคนรวมตัวกัน ทุกคนขมวดคิ้วราวกับโลกกำลังจะแตกดับ
“เขา...บอกว่าต้องการ ‘ลูกท้อ’ ที่เหมือนกันทุกอย่างจริงๆ เหรอ?” พ่อค้าคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างลองเชิง
“ใช่”
“เขาก็บอกฉันเหมือนกัน”
“ตอนที่เขายื่นหัวใจดวงนั้นมาให้ มันยังมีเลือดหยดอยู่...ฉันแทบจะเป็นลมเลยรู้ไหม??”
“แต่...แต่เราจะไปหาหัวใจมนุษย์ให้เขาได้ที่ไหนกันล่ะ?!”
“เขาคงไม่คิดจะให้เราทำพิธีบูชายัญอะไรหรอกนะ?”
“...มันแปลกจริงๆ ผู้รักษากฎคนก่อนถึงแม้จะหยิ่งผยองและดื้อรั้น แต่อย่างน้อยก็แก้ปัญหาได้ด้วยเงิน แต่...แต่เฉินหลิงคนนี้...เขาจะเอาหัวใจมนุษย์ไปทำไมกัน?”
“เมื่อวานเพื่อนบ้านข้างๆ บอกฉันว่า พวกเขาเห็นเฉินหลิงเดินอยู่บนถนน แล้วกัดกินหัวใจดวงหนึ่งหมดภายในสองสามคำ...”
“!!!”
ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เบิกตากว้าง ต่างจินตนาการถึงภาพที่เฉินหลิงยิ้มอย่างโหดร้ายพร้อมกับฉีกกินหัวใจ...อุณหภูมิในห้องลดวูบลงทันที
กลืนน้ำลาย
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกลืนน้ำลาย
พ่อค้าที่ขี้ขลาดหน่อย ตัวสั่นไปทั้งตัว
“เขา...ชอบกินหัวใจมนุษย์? นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่พวกปีศาจในนิยายทำกันหรอกเหรอ??”
“ถ้าเขาไม่ชอบกิน แล้วถือหัวใจคนจำนวนมากมายขนาดนั้นไปตามถนนทำไม?”
“แล้ว...หัวใจพวกนั้นเขาหามาจากไหน?”
“...เดี๋ยวนะ พวกคุณยิ่งพูดยิ่งแปลก”
ลุงจ้าวที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่มุมห้องมาตลอด อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “ฉันรู้จักอาหลิงดี ฉันเห็นเขามาตั้งแต่เด็ก เป็นเด็กดี...จะไปโหดร้ายอย่างที่พวกคุณว่าจริงเหรอ? พวกคุณคงดูผิดไปเองมั้ง?”