“องค์กรชั่วร้ายที่คลั่งไคล้การทำลายล้าง ขอแค่พวกมันปรากฏตัว ก็ต้องนำมาซึ่งหายนะและความอัปมงคล”
“ร้ายแรงขนาดนั้นเลย?”
“นายไม่เคยเห็นพวกมัน สมาชิกของสมาคมสนธยามีน้อยนิด แต่ทุกคนล้วนเป็นบ้า” หานเหมิงนึกถึงตอนที่ตัวเองถูก[แปดดอกจิก]เล่นงานจนหมดท่า แววตายิ่งเย็นชาลง
“แล้วเหตุการณ์ที่เขตสาม เขตห้า เขตหกคราวนี้ ก็เป็นฝีมือพวกมันด้วยหรือ?” เฉินหลิงเริ่มเลียบเคียงถาม
“……นั่นไม่น่าใช่นะ” หานเหมิงส่ายหน้า “พวกมันไม่สามารถเรียกแดนเทาให้มาปรากฏได้เอง นั่นเป็นมือของเจียงเทียนเจียว…”
“แล้วพวกมันสร้างหายนะและความอัปมงคลอะไรให้พิภพแสงออโรร่าบ้างล่ะ?”
เฉินหลิงพยายามทำเสียงให้ดูโง่ ๆ บริสุทธิ์ที่สุด…เพื่อไม่ให้หานเหมิงรู้สึกว่าเขากำลังลองเค้นข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมาคมสนธยา แต่หานเหมิงก็ฉลาดเกินไป ยังจับได้ถึงความผิดปกตินั้น
เขาจ้องเฉินหลิงอยู่นาน ไม่ตอบคำถาม แต่พูดอย่างจริงจัง:
“เฉินหลิง นายไม่ควรจะมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับองค์กรนี้เป็นอันขาด และอย่าได้ติดต่อกับพวกมันในรูปแบบใดทั้งสิ้น…พวกมันอันตรายมาก และเชี่ยวชาญการล้างสมอง นายแค่ต้องรู้ไว้อย่างหนึ่ง ถ้าเจอสมาชิกสมาคมสนธยาเมื่อไหร่ ให้หนีให้ไกลที่สุด เข้าใจไหม?”
น่าเสียดาย ที่สมาชิกใหม่ของสมาคมสนธยาคนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่ตรงหน้านาย
เห็นว่าหานเหมิงพูดมาถึงขนาดนี้ เฉินหลิงก็ไม่อาจถามต่อได้อีก ทำได้เพียงพยักหน้าเรียบ ๆ