“โรงละครนครหลวง...”
นั่นมันก็คือโรงละครที่เขาทำงานอยู่ไม่ใช่หรือ?
เฉินหลิงนึกขึ้นได้ว่า ก่อนจะถูกโคมระย้าหล่นทับตายและข้ามภพมา เขาเจอเหตุการณ์คล้ายแผ่นดินไหว... งั้นเขากลับมาจริงๆ งั้นหรือ?
ในเวลาเดียวกัน ก็มีกลุ่มคนเดินผ่านมาหยุดฝีเท้า ชี้ไปที่จอพูดคุยกัน
“ดาวตกสีเลือด?”
“พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อเช้าข้าก็เห็นนะ... หวือเดียวก็หายไปแล้ว”
“เฮ้อ... ทำไมไม่ชนโลกเลยล่ะ จะได้ดับสลายไปซะที ฉันไม่อยากมาทำงานอีกแล้ว...”
“ว่าแต่ แผ่นดินไหวในพื้นที่แคบๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย? เมื่อเช้าไม่มีแรงสั่นสะเทือนเลยนะ? คงไม่ใช่แค่โจมตีตึกไม่กี่หลังจริงๆ หรอกนะ?”
“ข่าวบอกว่าเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของขั้วแม่เหล็ก... ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่โดนข้า”
“...”
หลังแทรกข่าวจบ จอยักษ์ตรงตึกก็กลับไปเล่นโฆษณาต่อ ผู้คนเพียงหยุดดูแป๊บเดียวก็หันหลังเดินจากไป
มีเพียงเฉินหลิงที่ยืนอยู่ที่เดิม ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ดาวตกสีเลือด...
ถ้าอย่างนั้น การข้ามภพของเขา... จะเป็นไปได้ไหมว่าก็เกี่ยวข้องกับดาวตกดวงนี้ด้วย?
รถเมล์คันหนึ่งแล่นผ่านหน้าเฉินหลิงไป เขาจึงหลุดจากภวังค์ความคิดฟุ้งซ่าน มองไปเห็นป้ายสีแดง “สาย 33” บนรถเมล์ นึกอะไรขึ้นมาได้จึงพุ่งตัวขึ้นรถไปทันที
เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านทางเท้าไป ก่อนที่ประตูรถเมล์จะปิด เขาก็รีบขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว
“พ่อหนุ่มคล่องแคล่วดีนี่” คนขับสูงอายุนัยน์ตาขยี้ตา “ฉันยังมองไม่ทันเลยว่าแกมาได้ไง... วิ่งระยะสั้นมาเหรอ?”