ผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่รู้ เฉินหลิงจึงสงบลงได้ในที่สุด เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หัวหน้าหานเหมิง หากคำถามของท่านหมดแล้ว… เชิญออกจากบ้านข้า”
หานเหมิงไม่เอ่ยอะไรอีก ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบงัน แล้วเดินไปที่ประตู
เขาเปิดประตูบานใหญ่ เกล็ดหิมะปลิวว่อนเข้ามาในห้อง เสื้อคลุมสีดำลายสี่แถบพลิ้วไหวเล็กน้อย… เขาหยุดยืนครู่หนึ่ง หันกลับมามองเฉินหลิง
“ไม่ว่านายจะเชื่อฉันหรือไม่ ฉันก็ปฏิบัติหน้าที่ของตัวเองมาโดยตลอด… หากนายรู้สึกว่าโลกนี้ขาดความยุติธรรมจริงๆ สู้มาเป็นผู้ผดุงมันเสียเองเถิด”
“นายสอบภาคสนามผ่านด้วยที่หนึ่งของกำลังสำรอง ตอนนี้ก็เป็นผู้รักษากฎที่สมบูรณ์แล้ว พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่กองบัญชาการใหญ่ได้เลย”
“อีกอย่าง…”
“สิทธิ์เข้า คลังโบราณวิถีสงคราม ก็เป็นของเจ้าเช่นกัน”
พูดจบ เขาก็ก้าวเดินเข้าไปในหิมะหนาหน้า เสื้อคลุมสีดำค่อยๆ เลือนหายไปที่ปลายถนน
สายตาของเฉินหลิงกวาดมองห้องที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน แววตาค่อนข้างซับซ้อน… เมื่อหานเหมิงเดินไกลไปแล้ว เขาก็ออกจากบ้านเช่นกัน เดินไปทางภูเขาด้านหลัง
……
สุสานรวม
เฉินหลิงถือกล่องเค้กที่ยังไม่ได้ตัด มานั่งลงในกองหิมะอย่างช้าๆ
“อาเยี่ยน ข้ามาแล้ว” เขามองหลุมดินที่ตัวเองขุดไว้จนพรุน พูดเบาๆ
เกล็ดหิมะเกาะติดไรผมของเด็กหนุ่มราวกับผมขาว เขาถอดเทียนบนเค้กออกทีละเล่ม ปักลงในพื้นหิมะ