“นั่นซูอวี่อันนี่นา เจ้าขยะจากตระกูลซู เขากล้ามาภูเขาอู๋เหยียนคนเดียวได้อย่างไร แถมยังมาเจอคุณชายใหญ่ซูอีก”
“ได้ยินว่าคุณชายใหญ่ซูอยากรับซูอวี่อันเป็นชายบำเรอ แต่ซูอวี่อันยอมตายไม่ยอมจำนน จึงทำให้เขาโกรธ”
“พวกเขาไม่ใช่พี่น้องต่างมารดากันหรือ? วงศ์ตระกูลผู้สูงศักดิ์นี่ช่างวุ่นวายเสียจริง”
วินาทีต่อมา บทสนทนาของคนกลุ่มนั้นพลันขาดห้วง ทุกคนเบิกตากว้างมองขึ้นไปบนฟ้าอย่างตะลึงงัน เห็นเพียงเงาดำเล็กจ้อยสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่อสรพิษดำเสวียนเทียนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ
อสรพิษดำเสวียนเทียนแลบลิ้นมองเจ้าตัวเล็กอย่างดูแคลน กำลังจะใช้หางฟาดมันให้ตาย ทว่าทันใดนั้นร่างก้อนดำก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ในที่สุดทุกคนก็มองเห็นรูปร่างของมันชัดเจน
มันมีรูปร่างคล้ายเสือ ขนาดเท่าวัว บนหัวมีเขาสีดำคู่หนึ่ง หลังงอกปีกสองข้าง เพียงพัดกระพือก็หักต้นไม้นับไม่ถ้วนจนขาดกลาง จากนั้นมันอ้าปากกว้าง กลืนอสรพิษดำเสวียนเทียนลงท้องไปในคำเดียว
กลืนลงท้องไปทั้งตัว...
ทุกคนอ้าปากค้าง คิดว่าตนตาฝาดอยู่ชั่วขณะ นั่นคืออสรพิษดำเสวียนเทียนเชียวนะ วิญญาณชั้นเลิศ กลับถูกกลืนลงไปอย่างง่ายดายเช่นนี้หรือ?
“นั่น...นั่นตัวอะไร?”
“ปีศาจ! หนีเร็ว!”
พวกเขาหวาดกลัวจนหนีเตลิด ทว่าก็มีบางคนคิดหมายตาเจ้าสิ่งนั้น
ฉินโส่วเหิง ผู้สืบทอดน้อยแห่งตระกูลฉิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ กำลังนำศิษย์ในตระกูลมาจับสัตว์วิญญาณอยู่ที่นี่ เมื่อเห็นเหตุการณ์ เขาจึงกล่าวกับคนข้างกายว่า “ในเมื่อกลืนวิญญาณชั้นเลิศได้ในคำเดียว สัตว์วิญญาณตัวนี้ย่อมมีระดับสูงขึ้นไป ไปดู!”
อีกด้านหนึ่ง เมื่อวิญญาณคู่กำเนิดตาย ซูฉางเจี้ยนผู้เป็นคู่สัญญาก็กระอักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดราวกับดวงวิญญาณถูกฉีกทึ้งแทบเอาชีวิตเขา
มือของเขาสั่นระริก รีบหยิบเม็ดยาเม็ดหนึ่งออกจากถุงเก็บของกลืนลงไป จึงพอประคองดวงวิญญาณที่แตกร้าวไว้ได้
“ใคร!” เขาตวาดเสียงกร้าว
ในชั่วขณะที่อสรพิษดำเสวียนเทียนตาย ข้อมูลที่ส่งกลับมาบอกเขาว่าอีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์วิญญาณ แต่เป็นวิญญาณคู่กำเนิด
วิญญาณคู่กำเนิดที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ศิษย์ตระกูลซูต่างหันมองไปยังตำแหน่งของเซิ่งชิงพร้อมเพรียงกัน เสียงหัวเราะแผ่วเบานั้น พวกเขาได้ยินแล้ว
เห็นเพียงเด็กสาวอายุราว 14-15 ปี ในชุดขาวที่ย้อมจนกลายเป็นสีเลือด เส้นผมดำสนิทดุจม่านน้ำตกแผ่สยายบนแผ่นหลังผอมบาง ใบหน้าเปื้อนคราบเลือด ทว่ายังพอมองเห็นเค้าหน้าอันงดงามได้ ดวงตาหงส์แวววาวคู่นั้นสงบนิ่งดุจมหาสมุทร ยามจ้องมองพวกเขา ราวกับกำลังมองคนตาย
“เป็นคนตระกูลเสิ่น!”
คนหนึ่งสายตาเฉียบคม จำลายดอกไห่ถังที่ปักอยู่ตรงปกเสื้อของเซิ่งชิงได้ นั่นคือสัญลักษณ์ของตระกูลเสิ่น
เซิ่งชิงเดินเข้ามา ฉงฉีกลับคืนร่างเล็กอีกครั้ง กระโดดขึ้นไปบนไหล่นางอย่างไม่ทุกข์ร้อน แล้วเลียอุ้งเท้า
“อิ่มหรือยัง?” นางถามเสียงเรียบ
“พอถูไถ แค่พอให้หายหิวเท่านั้น” ฉงฉีเรอออกมาครั้งหนึ่ง ใช้กรงเล็บแหลมคุ้ยซอกฟันพลางตอบ
“เป็นพวกตระกูลเสิ่นอีกแล้ว! กล้าบอกชื่อมาหรือไม่!” หลังซูฉางเจี้ยนตั้งสติได้ เขาก็เดือดดาล ในแววตามีจิตสังหารเข้มข้น
วิญญาณคู่กำเนิดตาย ก็ไม่ต่างจากถูกพรากชีวิตไปครึ่งหนึ่ง ความแค้นนี้จะอดกลั้นได้อย่างไร!
เป็นพวกตระกูลเสิ่นอีกแล้ว หมายความว่าอย่างไร?
เซิ่งชิงเงยหน้าขึ้น มองซูฉางเจี้ยนอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “เสิ่นอีอี”
“ดี! ที่แท้ก็เป็นนางสารเลวคนนี้อีกแล้ว! คราวก่อนแย่งสัตว์วิญญาณของข้า คราวนี้สังหารวิญญาณของข้า หากไม่ล้างแค้น ข้าซูฉางเจี้ยนยอมเขียนชื่อกลับหัว! พวกเจ้าไปฆ่านางให้ข้า!”
เซิ่งชิงยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน
ที่แท้ก็เป็นคนจำหน้าคนไม่ได้
ศิษย์ตระกูลซูหลายคนสบตากัน ต่างเห็นความลังเลในดวงตาของอีกฝ่าย
เสิ่นอีอีหน้าตาเช่นนี้หรือ?
พวกเขาไม่กล้าขัดคำสั่งซูฉางเจี้ยน จึงเร่งปลดปล่อยกระบวนท่าสังหาร พุ่งเข้าโจมตีเซิ่งชิงพร้อมกัน
แสงสีทองและสีเงินวาบผ่านส่วนลึกในดวงตาของเซิ่งชิง พริบตาถัดมา เปลวเพลิงสีน้ำเงินก็พลันปรากฏขึ้นปกคลุมทั่วฟ้าดิน อุณหภูมิในป่าทั้งผืนสูงขึ้น มวลบุปผาและพฤกษาเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว
“นั่น...นั่นคือเพลิงพิสดาร!” ทุกคนสีหน้าแปรเปลี่ยน ความหวาดกลัวแผ่ขยายไร้ขอบเขตในใจ
เพลิงพิสดารในตำนาน เผาผลาญได้ทุกสรรพสิ่ง มีเพียงยอดฝีมือชั้นแนวหน้าเท่านั้นที่ควบคุมได้ เด็กสาวผู้นี้เป็นใครกันแน่?
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะร้องขอชีวิต เปลวเพลิงสีครามเข้มก็ร่วงหล่นลงมา เพียงพริบตาทุกคนก็กลายเป็นเถ้าธุลี ปลิวสลายไปตามสายลม กระทั่งเสียงกรีดร้องก็ยังไม่ทันเปล่งออกมา
ซูฉางเจี้ยนได้สติจากความหวาดกลัว ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ เขากัดฟัน ฉีกม้วนคัมภีร์ออก แสงสีขาวสายหนึ่งพลันส่องลงมาจากฟากฟ้าและพาตัวเขาจากไป
เสียงของซูฉางเจี้ยนดังมาจากกลางอากาศ “เสิ่นอีอี ตระกูลซูไม่มีวันปล่อยเจ้าไป!”
เซิ่งชิงยกมุมปาก “ดี ข้าจะรอ”
นางไว้ชีวิตเขา ก็เพื่อรอฟังคำนี้
“เจ้าไม่ใช่เสิ่นอีอี”
ทันใดนั้น เสียงเย็นเยียบเสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง เซิ่งชิงหันไปมอง เห็นว่าเป็นศิษย์ตระกูลซูที่ถูกกลั่นแกล้งผู้นั้น
เด็กหนุ่มอายุราว 16-17 ปี สวมชุดดำขับให้รูปร่างสูงโปร่งโดดเด่น เขาดูสง่างามราวต้นหลันกับหยกงาม ทว่ากลับมีใบหน้าประณีตงดงาม หากไม่ใช่เพราะแววคมกล้าในดวงตา ผู้คนคงเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเด็กสาวได้โดยง่าย
“นายท่าน บนตัวเขามีกลิ่นอายของจิ้งจอกเก้าหาง” ฉงฉีกระซิบเสียงต่ำข้างหูเซิ่งชิง
เซิ่งชิงประหลาดใจอยู่บ้าง บนทวีปปลายแถวที่พลังวิญญาณเบาบางเช่นนี้ กลับมีวิญญาณระดับเทพดำรงอยู่
“ข้าคือเสิ่นชิง” นางจ้องดวงตาของซูอวี่อัน แล้วกล่าวตามตรง
ซูอวี่อันเบิกตาจิ้งจอกงดงามกลมโตด้วยความตกตะลึง
ในชางหลัน ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักชื่อเสิ่นชิง บิดาของนางเคยเป็นอัจฉริยะหนุ่มผู้เลื่องลือไปทั่วทั้งทวีป ในฐานะบุตรสาวของเขา ก่อนอายุ 5 ขวบ ทุกคนต่างฝากความหวังไว้กับนาง
บิดาเก่งกาจถึงเพียงนั้น บุตรสาวจะธรรมดาได้อย่างไร
ใครจะรู้ว่าในพิธีปลุกพลังตอนอายุ 5 ขวบ เสิ่นชิงไม่เพียงถูกตรวจพบว่ามีความเข้ากันได้กับพลังเทพเป็นศูนย์ กระทั่งวิญญาณคู่กำเนิดก็ยังปลุกไม่สำเร็จ
ต้องรู้ว่า ผู้ที่ปลุกวิญญาณคู่กำเนิดได้เท่านั้นจึงจะเรียกว่าผู้ใช้ตราวิญญาณ ฝึกฝนพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน และมีอายุยืนยาวเทียบตะวันจันทรา
ยิ่งมีความเข้ากันได้กับพลังเทพสูง พรสวรรค์ในการฝึกฝนก็ยิ่งสูง
เสิ่นชิงไม่มีทั้งสองอย่าง
แต่เพลิงพิสดารที่นางใช้เมื่อครู่ ต้องอาศัยพลังวิญญาณเป็นเงื่อนไขพื้นฐานในการกระตุ้น หรือว่านางจะฝึกฝนได้แล้ว?
แววแห่งความหวังพลันปะทุขึ้นในดวงตาของซูอวี่อัน หากนางฝึกฝนได้ แล้วเขาจะทำได้เช่นกันหรือไม่?
เขากับเสิ่นชิงเป็นสองผู้ไร้ความสามารถที่มีชื่อเสียงพอกันในแคว้นเฉินซี แม้เขาจะมีพรสวรรค์ในการฝึกฝนขั้นสูงสุด ด้วยความเข้ากันได้กับพลังเทพถึง 80 แต่กลับปลุกวิญญาณคู่กำเนิดของตนเองไม่สำเร็จ...
เซิ่งชิงมองใบหน้าที่ปิดบังความตื่นเต้นของซูอวี่อันไม่มิด แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าช่วยเจ้าไว้”
ความยินดีเพียงน้อยนิดในใจซูอวี่อันพลันมลายสิ้น เขาขมวดคิ้วมองนาง “แล้วอย่างไร?”
ผู้ที่เอ่ยประโยคนี้ มักหมายความว่ามีจุดประสงค์บางอย่างต่อเขา
เขาจึงรู้สึกรังเกียจขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แววตาที่มองเซิ่งชิงก็เจือความเป็นปรปักษ์โดยไม่รู้ตัว
เพราะใบหน้านี้ของเขา ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีล้วนเกิดความคิดสกปรกขึ้นมา หากนางก็เป็นเช่นนั้น...