“ถลกหนังนางออกมา ข้าอยากเห็นนักว่ากระดูกวิญญาณในร่างไร้ค่านี้เป็นเช่นไร!”
เสิ่นชิงนอนคว่ำจมกองเลือด ใบหน้าถูกกรีดจนเลือดเนื้อเละเทะ แทบไม่เหลือเค้าเดิม ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้นางกระตุกเกร็ง ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวสองคนตรงหน้าอย่างเคียดแค้น
คนหนึ่งคือน้องสาวที่นางทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็ก อีกคนคือลูกพี่ลูกน้องที่นางเห็นเป็นเพื่อนรู้ใจ ทว่าบัดนี้ทั้งคู่กลับร่วมมือกันหลอกนางมาที่นี่ ทำลายโฉมหน้าและขุดกระดูกสันหลังของนางออกไป
“อ๊าก—”
คมมีดเปื้อนเลือดผ่าเนื้อของเสิ่นชิง กระดูกสันหลังถูกหักแล้วควักออกมา นางทนไม่ไหวอีกต่อไป เสียงกรีดร้องราวหัวใจแหลกสลายพลันหลุดออกจากลำคอ
“เหตุใดต้องทำกับข้าเช่นนี้!”
เสิ่นอีอีขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ ก่อนยกเท้าเหยียบย่ำลำคอนาง “ย่อมเพื่อแก้แค้นเจ้า! เจ้าแย่งพี่เหยาไปจากข้า ทั้งยังทำให้ตระกูลเสิ่นของข้าต้องอับอายเพราะชื่อเสียงคนไร้ค่า สมควรตายแล้ว!”
ฮั่วซิ่วซิ่วซึ่งยืนอยู่ข้างกันควักกระดูกสันหลังที่เปล่งแสงสีเขียวเรืองรองออกจากกองเลือดเนื้อของเสิ่นชิง แววละโมบในดวงตาของนางปกปิดไว้ไม่มิดอีกต่อไป
เมื่อได้กระดูกวิญญาณมา นางก็จะปรับปรุงพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของตน กลายเป็นอัจฉริยะผู้เจิดจรัสที่สุดแห่งแคว้นเฉินซี และเหยียบย่ำทุกคนที่เคยดูแคลนนางไว้ใต้ฝ่าเท้า
คิดเช่นนั้นแล้ว ฮั่วซิ่วซิ่วก็หัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง ก่อนเอ่ยกับเสิ่นชิงว่า “กระดูกวิญญาณของพี่หญิงใช้ได้ดีจริง ๆ”
เสิ่นชิงมองพวกนาง น้ำตาปนเลือดไหลทะลักออกมา “ที่แท้…ความดีที่พวกเจ้าทำกับข้า…ล้วนเสแสร้งทั้งสิ้นหรือ?”
เสิ่นอีอียกเท้าออก รอยยิ้มหวานหยดย้อยประดับใบหน้า “มิฉะนั้นเล่า? ใครใช้ให้ท่านปู่มอบของดีทุกอย่างให้เจ้าเพียงคนเดียว หากไม่หลอกเจ้า เจ้าจะยกสมบัติเหล่านั้นให้พวกข้าหรือ?”
“แต่แม่ข้าก็ไม่ได้เลี้ยงเจ้ามาสิบปีเสียเปล่า ที่แท้เจ้าคือครึ่งเผ่าวิญญาณ ท่านปู่ซ่อนเรื่องนี้ได้ลึกลับยิ่งนัก คงคิดจะฮุบกระดูกวิญญาณของเจ้าไว้คนเดียวกระมัง? ดีที่พวกข้าค้นพบเสียก่อน”
เล่ากันว่าเผ่าวิญญาณในตำนานถือกำเนิดมาพร้อมพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรอันสูงส่ง ทั้งยังเข้ากันได้กับพลังวิญญาณอย่างสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ จะเรียกว่าเป็นที่โปรดปรานของวิถีสวรรค์ก็ไม่เกินไป
แต่ใครจะคิดว่าคนไร้ค่าแห่งตระกูลเสิ่นจะเป็นเผ่าวิญญาณในตำนานผู้นั้น
“เจ้าไม่มีประโยชน์แล้ว” ฮั่วซิ่วซิ่วยกกระบี่ขึ้น แววสังหารปรากฏชัดโดยไม่คิดปิดบัง
เสิ่นชิงจ้องนาง ความเกลียดชังพลันปะทุขึ้นในดวงตา “ท่านปู่กับพี่องค์รัชทายาทจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”
ได้ยินเช่นนั้น ฮั่วซิ่วซิ่วก็กล่าวอย่างหยอกเย้า “น่าเสียดาย พี่องค์รัชทายาทของเจ้าหลงรักข้าเสียแล้ว ส่วนเสิ่นเยี่ย ข้าส่งเขาลงไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”
เสิ่นชิงเบิกตากว้างฉับพลัน รูม่านตาสั่นระริกอย่างรุนแรง
“เป็นไปไม่ได้! พี่องค์รัชทายาทไม่มีทางเปลี่ยนใจไปชอบผู้อื่น เจ้าอย่าทำร้ายท่านปู่!”
ฮั่วซิ่วซิ่วแค่นหัวเราะ ก่อนแทงกระบี่ทะลุอกนาง ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของเสิ่นชิง นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ข้าจะปรนนิบัติพี่องค์รัชทายาทของเจ้าอย่างดี เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ เสิ่นเยี่ยจะตามไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าในไม่ช้า”
กล่าวจบ นางก็เตะเสิ่นชิงตกหน้าผา
ท่ามกลางสายลมและสายฝน ทันทีที่ร่างอันบอบช้ำของหญิงสาวร่วงถึงก้นหุบเหว เปลวเพลิงสีน้ำเงินประหลาดกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก็ลุกโชนขึ้น
ท่ามกลางเปลวเพลิง ใบหน้าที่ถูกกรีดจนยับเยินกลับฟื้นคืนอย่างน่าอัศจรรย์ กระดูกสันหลังที่สูญเสียไปถูกแทนที่ด้วยกระดูกเทพซึ่งก่อร่างจากแสงทอง
ค่ายกลสีเลือดปรากฏขึ้นใต้ร่างนาง แสงแดงสว่างวาบขึ้น เครื่องหมายจันทร์เสี้ยวสีเทาบนแขนซ้ายค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง จากนั้นแสงสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากเครื่องหมายนั้น แรงกดดันบรรพกาลแผ่กวาดไปทั่วหุบเขาในพริบตา ดึงดูดหมื่นสัตว์ให้มาคารวะ
แสงสายนั้นแปรเปลี่ยนเป็นก้อนกลมสีดำเล็ก ๆ ร่วงลงบนใบหน้าหญิงสาว มันเอ่ยเสียงอ้อแอ้ราวเด็กน้อยว่า “นายหญิง ตื่นเถิด อย่านอนแล้ว!”
สิ้นเสียงนั้น ดวงตาหงส์อันงดงามราวช่วงชิงสีสันจากฟ้าดินก็พลันลืมขึ้น ข้างซ้ายเป็นสีทองเจิดจ้า ข้างขวาเป็นสีเงินลึกล้ำ ประหนึ่งตะวันจันทราส่องประกายพร้อมกัน
เพียงชั่วพริบตา ดวงตาทั้งคู่ก็กลับคืนเป็นสีดำลึกล้ำไร้ก้นบึ้ง
นางยื่นมือคว้าก้อนกลมสีดำขึ้นมา มันโบกอุ้งเท้าอวบป้อมด้วยความตื่นเต้น “นายหญิง จิตวิญญาณเทพของท่านสมบูรณ์แล้ว!”
เซิ่งชิงไม่เอ่ยคำใด เพียงกวาดตามองสภาพแวดล้อมแปลกตารอบกาย ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย
ความทรงจำสองสายหลอมรวมกันในห้วงคิด นางคือเซิ่งชิง และเป็นเสิ่นชิงด้วย
ไม่รู้ด้วยเหตุใด จิตวิญญาณของนางจึงแยกออกเป็นสองส่วน นางคือวิญญาณร้ายซึ่งเป็นจิตสำนึกหลัก ส่วนเสิ่นชิงคือวิญญาณดีที่ถูกแยกออกไป
หลังถูกศิษย์ทรยศทำลายพลังบำเพ็ญเพียรและกักขังไว้เป็นวันที่สี่สิบเก้า พันธมิตรเซียนก็รวบรวมกำลังทั้งพันธมิตรสังหารนางบนแท่นพิพากษา จากนั้นนางได้กลับชาติมาเกิดในร่างของวิญญาณดี และหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับวิญญาณดีที่อ่อนแอถึงขีดสุดจนใกล้สลาย
ร่างนี้เป็นคุณหนูเจ็ดสายตรงแห่งตระกูลเสิ่น หนึ่งในสี่ตระกูลผู้ใช้ตราวิญญาณแห่งแคว้นเฉินซี ไม่ทราบชาติกำเนิดมารดา บิดาพากลับตระกูลเมื่ออายุหนึ่งขวบ แต่พอนางอายุห้าขวบ มารดาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ในปีเดียวกัน นางถูกตรวจพบว่ามีความเข้ากันได้กับพลังเทพเป็นศูนย์ ไม่อาจปลุกวิญญาณคู่กำเนิดได้ จึงถูกตราหน้าว่าเป็นลูกนอกคอกและคนไร้ค่า
คนในตระกูลเห็นนางเป็นความอัปยศ ผู้คนทั่วหล้าถือว่านางเป็นตัวตลก
มีเพียงเสิ่นอีอี ลูกพี่ลูกน้องของนางที่ยอมคบเป็นสหาย ทว่านางไม่เคยคาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะคิดร้ายและหมายเอาชีวิตนาง
“เสิ่นอีอี ฮั่วซิ่วซิ่ว…” เซิ่งชิงพึมพำสองชื่อนั้น ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา “ผู้ใดรังแกเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”
ความแค้นที่อัดอั้นในอกค่อย ๆ มลายไปพร้อมถ้อยคำของนาง
เซิ่งชิงยิ้มเงียบ ๆ นางกับวิญญาณดีช่างมีชะตากรรมเดียวกัน ต่างถูกคนใกล้ชิดหักหลัง
เช่นนั้นก็จัดการศัตรูทางนี้ก่อน แล้วค่อยสังหารกลับไปยังพันธมิตรเซียน บดขยี้ศิษย์รักผู้นั้นให้กลายเป็นผุยผง
เซิ่งชิงรวบรวมจิตใจ ก้าวข้ามกองกระดูกขาวโพลนบนพื้น แล้วมุ่งหน้าออกจากหุบเหวทีละก้าว
สัตว์วิญญาณทั้งหลายมองส่งนางจากไป ก่อนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
พวกมันนึกว่าจะถูกจับไปเป็นพาหนะเสียแล้ว ที่ไหนได้ อีกฝ่ายไม่เห็นพวกมันอยู่ในสายตาเลย
ในเวลาเดียวกัน ณ นครมายาวิญญาณ
ภายในวิหารศักดิ์สิทธิ์อันลึกลับและเคร่งขรึม รูปปั้นเทพซึ่งตั้งตระหง่านมาเนิ่นนานนับหมื่นปีโดยไม่เคยเปลี่ยนแปลง ราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันค่อย ๆ หมุนกาย “มอง” ไปทางภูเขาอู๋เหยียน แสงแห่งเทพแผ่ซ่านออกมาจากรูปปั้น…
ใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม เซิ่งชิงเดินจากหุบเหวมาถึงตอนกลางของภูเขาอู๋เหยียน เพิ่งพิงต้นไม้พักผ่อนได้ครู่เดียว ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงดังมาจากไม่ไกล
เสียงหยอกเย้าฟังแล้วชวนให้รู้สึกน่ารังเกียจยิ่ง “ซูอวี่อัน เจ้าเป็นสตรีหรือไร? หน้าตางดงามปานนี้ บอกมาสิว่าแสร้งปลอมตัวเป็นบุรุษใช่หรือไม่?”
วินาทีถัดมา เสียงอ่อนแรงของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้น “ไสหัวไป! อย่าแตะต้องข้า!”
เซิ่งชิงเลิกคิ้ว กลางวันแสก ๆ ยังกล้ารังแกบุรุษเชียวหรือ?
“อย่าดีแต่รับสุราไม่ยอมดื่มสุราลงทัณฑ์!”
บุรุษผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าโกรธจัด น้ำเสียงพลันเย็นเยียบ ก่อนตะโกนก้องว่า
“เปิดใช้ตราวิญญาณ!”
“อัญเชิญอสรพิษดำเสวียนเทียน!”
สายลมกรรโชกพัดใบไม้ร่วงปลิว แสงสีเขียวคล้ำปกคลุมทั่วผืนป่า เพียงชั่วพริบตา เงาดำมหึมาก็ทอดคลุมลงมา แผ่นดินถึงกับสั่นสะเทือน
ก้อนกลมสีดำตัวน้อย นามฉงฉี กระพือปีก ดวงตาสีแดงก่ำกลอกไปมา ก่อนหันไปบอกเซิ่งชิงว่า “นายหญิง หิวแล้ว อยากกินข้าว!”
เซิ่งชิงหัวเราะเบา ๆ “ไปเถิด!”
ฉงฉีกินได้ทุกสิ่ง แต่โปรดปรานวิญญาณเป็นที่สุด ในฐานะสัตว์ดุร้ายบรรพกาล ยิ่งวิญญาณชั่วร้ายเท่าใด ก็ยิ่งเสริมพลังให้มันมากเท่านั้น และอสรพิษดำเสวียนเทียนตัวนี้ก็คืออาหารชั้นเลิศ
เบื้องหน้า ศิษย์ตระกูลซูหลายคนล้อมเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางไว้ตรงกลาง ผู้คนที่ยืนมุงดูมีไม่น้อย แต่ไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ายุ่ง
เพราะผู้รังแกคนด้วยอำนาจมิใช่ใครอื่น หากเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลซู หนึ่งในสี่ตระกูลผู้ใช้ตราวิญญาณ ผู้เลื่องชื่อว่าเป็นอันธพาลแห่งแคว้นเฉินซี