เซิ่งชิงไม่พลาดประกายสังหารที่วาบผ่านดวงตาซูอวี่อัน เขาดูราวกับลูกหมาป่าที่ถูกคุกคามถึงชีวิต แยกเขี้ยวขู่หมายขับไล่ศัตรู
นางกล่าวเสียงเย็นชา “ชีวิตของเจ้าต่อจากนี้เป็นของข้า เพื่อแลกเปลี่ยนกัน ข้าจะช่วยให้เจ้าปลุกวิญญาณคู่กำเนิดได้”
ซูอวี่อันเบิกตากว้าง น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ?”
เซิ่งชิงพยักหน้า พลางชี้ฉงฉีบนไหล่ “นี่คือวิญญาณคู่กำเนิดของข้า”
ฉงฉีโบกอุ้งเท้าเล็กป้อมทักทายซูอวี่อัน
เมื่อมองมัน แววลังเลในดวงตาซูอวี่อันก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ เขากล่าวว่า “หากเจ้าช่วยให้ข้าปลุกวิญญาณคู่กำเนิดได้จริง ข้าก็ยินดีอุทิศชีวิตให้เจ้า!”
เขาไม่อยากมีชีวิตอย่างอัปยศอีกต่อไป ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่และยึดถือพลังเป็นสำคัญ ทั้งที่เกิดในตระกูลผู้ใช้ตราวิญญาณ กลับฝึกฝนไม่ได้ คำเยาะเย้ยของผู้คนจึงทรมานเขาทุกวัน
หากได้รับพลังมา ต่อให้ต้องขายวิญญาณของตนแล้วจะเป็นไรไป
“ดี วันใดเจ้าปลุกวิญญาณได้ ข้าจะทำพันธสัญญากับเจ้า ต่อจากนี้หากเจ้าทรยศข้า ข้าจะสังหารเจ้าโดยไม่ลังเล” เซิ่งชิงกล่าว น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้หัวใจซูอวี่อันสั่นสะท้าน
“นายท่าน มีคนแปลกหน้าหลายคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้” ฉงฉีถูอุ้งเท้าอย่างตื่นเต้น “วิญญาณของพวกเขาดูน่ากินมาก”
เซิ่งชิงยกมันขึ้นมา มองอย่างจนคำพูด แล้วสื่อสารผ่านทะเลจิต “เจ้าเป็นฉงฉีหรือเถาเที่ยกันแน่?”
ฉงฉีกะพริบดวงตากลมโตดุจทับทิม “ก็ข้าหิวมากนี่นา”
เซิ่งชิงโยนมันกลับเข้าไปในตราวิญญาณ ก่อนหันไปทางซูอวี่อัน “มีคนมาแล้ว เจ้าไปเถิด จำไว้ อย่าให้บาดเจ็บ ร่างกายและวิญญาณของเจ้าล้วนเป็นของข้า!”
สิ้นคำของนาง ใบหน้างดงามของซูอวี่อันก็แดงก่ำ เขาอึกอักกล่าวว่า “อย่าพูดอะไรชวนให้คนเข้าใจผิดเช่นนี้สิ”
เซิ่งชิง “?”
ซูอวี่อันเพิ่งจากไป ฉินโส่วเหิงซึ่งนำศิษย์ร่วมตระกูลออกมาจับสัตว์วิญญาณก็ตามมาถึงที่นี่ เมื่อเห็นต้นไม้รอบด้านถูกเพลิงพิสดารเผาจนยับเยิน เขาก็ขมวดคิ้ว สายตาหยุดลงบนเซิ่งชิง ก่อนเอ่ยเรียกนางที่กำลังจะจากไป “แม่นางท่านนี้”
เซิ่งชิงไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไม่รู้ ไม่ทราบ ไม่เข้าใจ”
ฉินโส่วเหิง “...”
ศิษย์ตระกูลฉินที่อยู่ด้านหลังเดือดดาล ตวาดเสียงเข้ม “เจ้าพูดกับนายน้อยของพวกเราเช่นนี้ได้อย่างไร!”
ฝีเท้าเซิ่งชิงชะงัก ก่อนหมุนกายกลับมา คราวนี้ทุกคนจึงเห็นสภาพนางที่มอมแมมราวกับแช่อยู่ในบ่อเลือด ต่างพากันตกตะลึงจนพลาดประกายสังหารที่วาบผ่านดวงตานาง
ฉินโส่วเหิงพลิกตัวลงจากหลังหมาป่าวายุคลั่งตัวสูงใหญ่ แล้วประสานมือคารวะเซิ่งชิง “แม่นางท่านนี้ พวกเราไม่มีเจตนารบกวน เพียงอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”
เขามั่นใจว่าตนตามมาถูกที่แล้ว ทว่าบริเวณนั้นเหลือเพียงซากปรักหักพังกับเซิ่งชิง เขาอยากรู้ยิ่งว่าสัตว์วิญญาณลึกลับตัวนั้นไปอยู่ที่ใด
เซิ่งชิงขมวดคิ้ว เดิมทีคิดจะตอบว่าไม่รู้ แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปยังหมาป่าวายุคลั่ง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้น นางกล่าวว่า “ข้าบอกเจ้าได้ แต่เจ้าต้องยกหมาป่าตัวนี้ให้ข้า”
ฉินโส่วเหิงยังไม่ทันตอบ ศิษย์ตระกูลฉินกลุ่มหนึ่งก็แสดงความไม่พอใจเสียก่อน
“เจ้าล้อเล่นหรือ? นี่คือพาหนะของนายน้อยเรา สัตว์วิญญาณระดับกลางเชียวนะ”
“หญิงโง่เขลา ต่อให้ยกหมาป่าวายุคลั่งให้เจ้า เจ้าก็ฝึกมันให้เชื่องไม่ได้ สัตว์วิญญาณระดับกลางยังไม่เปิดปัญญา มีเพียงสัญชาตญาณของสัตว์ป่า อาศัยร่างบอบบางเช่นเจ้า จะข่มมันได้หรือ?”
“คิดจะเอาสัตว์วิญญาณระดับกลางแลกกับข่าวคราว ช่างละโมบไร้ที่สิ้นสุด”
ในชางหลัน สัตว์วิญญาณระดับสูงหาได้ยาก มีเพียงขุมกำลังใหญ่เช่นตระกูลฉินเท่านั้นที่นำสัตว์วิญญาณระดับกลางมาใช้เป็นพาหนะได้
ฉินโส่วเหิงไม่ใส่ใจสัตว์วิญญาณระดับกลางตัวเดียว ในบรรดาสัตว์วิญญาณที่ตระกูลเลี้ยงไว้ มีตัวระดับกลางให้เขาเลือกอยู่ไม่น้อย
แต่คำพูดของศิษย์ร่วมตระกูลก็มีเหตุผล เขาจึงเอ่ยถึงข้อกังวลของตน “ข้ารับปากคำขอของเจ้าได้ ทว่าหมาป่าวายุคลั่งยังมีนิสัยดุร้าย คนทั่วไปที่คิดฝึกมันให้เชื่องอาจถูกมันทำร้ายเอาได้”
ระหว่างที่เขาพูด เซิ่งชิงก็เดินไปถึงเบื้องหน้าหมาป่าวายุคลั่งแล้ว ขนทั่วร่างของมันเป็นสีเขียว สูงราวหนึ่งเมตร อ้วนล่ำแข็งแรง ดวงตาสีครามเข้มจับจ้องเซิ่งชิงอย่างระแวดระวัง
ศิษย์ตระกูลฉินมองนางด้วยความดูแคลน พวกเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าเซิ่งชิงจะถูกหมาป่าวายุคลั่งกัดคอขาด แม้แต่พวกเขายังฝึกมันให้เชื่องไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสตรีบอบบางเช่นนาง
ฉินโส่วเหิงก็มองอย่างตึงเครียดเช่นกัน พร้อมเข้าควบคุมมันทุกเมื่อหากหมาป่าวายุคลั่งเปิดฉากโจมตี
ทว่าภาพที่เห็นต่อจากนั้นกลับทำให้ทุกคนตะลึงงัน
เซิ่งชิงเดินไปถึงเบื้องหน้าหมาป่าวายุคลั่ง หมาป่าที่หยิ่งผยองและยากจะฝึกให้เชื่องในสายตาพวกเขากลับหุบหางหมอบลงกับพื้น ใช้หัวถูไถขากางเกงของหญิงสาวอย่างประจบประแจง
เซิ่งชิงยื่นมือไปลูบหัวหมาป่าวายุคลั่ง มันก็พลิกตัวกลิ้งไปมาบนพื้น ออดอ้อนนางทันที
ฉินโส่วเหิง “...”
ท่าทีที่เจ้าปฏิบัติต่อข้าไม่เห็นเป็นเช่นนี้!
ศิษย์ตระกูลฉินต่างอึ้งจนพูดไม่ออก สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นางฝึกหมาป่าวายุคลั่งให้เชื่องได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ นางเป็นผู้ใดกันแน่?
“ศิษย์ตระกูลซูขัดแย้งกันเอง จึงเรียกสัตว์วิญญาณมา สัตว์วิญญาณจุดไฟเผาที่นี่แล้วจากไป ส่วนศิษย์ตระกูลซู คนที่ตายก็ตายไป คนที่หนีก็หนีไปแล้ว” เซิ่งชิงกล่าวเรียบ ๆ
ฉงฉี “...”
สัตว์นั่งอยู่ในบ้านแท้ ๆ แต่หม้อกลับตกลงมาจากฟ้า
ฉินโส่วเหิงได้สติ เซิ่งชิงกำลังตอบคำถามก่อนหน้านี้ของเขา จึงประสานมือกล่าวว่า “ขอบคุณแม่นาง”
เซิ่งชิงพลิกกายขึ้นนั่งบนหลังหมาป่าวายุคลั่ง ก่อนที่คนทั้งหลายจะทันตั้งตัว นางกับหมาป่าก็พุ่งทะยานออกไปประหนึ่งศรหลุดจากคันธนู พริบตาเดียวก็ลับหายไปจากสายตาพวกเขา
ศิษย์ตระกูลฉินหลายคนมองฉินโส่วเหิงอย่างงุนงง แล้วถามว่า “นายน้อย ต่อจากนี้พวกเราจะทำอย่างไร?”
ฉินโส่วเหิงราวกับไม่ได้ยินเสียงพวกเขา เอ่ยกับตนเองว่า “เป็นสตรีที่มีเอกลักษณ์จริง ๆ ข้ายังไม่ได้ถามชื่อนางเลย”
……
เซิ่งชิงควบหมาป่ากลับตระกูลเสิ่นอย่างรวดเร็ว
ยามนี้หน้าจวนตระกูลเสิ่นคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ประมุขตระกูลซูนำศิษย์ตระกูลซูจำนวนมากมาล้อมหน้าประตูตระกูลเสิ่นอย่างเอิกเกริก ส่งเสียงเรียกร้องให้แก้แค้นแทนบุตรชาย และบีบให้ตระกูลเสิ่นส่งตัวเสิ่นอีอีออกมา
เสิ่นอีอีหลบอยู่ในจวน กัดฟันแน่นจนแทบแหลก นางกล่าวกับเสิ่นเยี่ยประมุขตระกูลว่า “ท่านปู่ ท่านต้องเชื่อข้า ข้าไม่ได้ทำร้ายซูฉางเจี้ยนจริง ๆ พลังของเขาเหนือกว่าข้า อีกทั้งยังมีศิษย์ตระกูลซูคอยคุ้มกัน ข้าจะมีโอกาสทำร้ายเขาได้อย่างไร? ยังกล่าวหาว่าข้าสังหารวิญญาณของเขาอีก ช่างเหลวไหลสิ้นดี”
เสิ่นเยี่ยมองหลานสาวด้วยความเหนื่อยล้า นางถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ก่อเรื่องไว้ไม่น้อย หลายวันก่อนเพิ่งทำร้ายศิษย์สายรองของตระกูลซู เขายังต้องลดตัวไปขอโทษด้วยตนเอง ตระกูลซูจึงยอมไม่เอาความ
จะโทษก็ต้องโทษที่เขาตามใจนาง ส่งเสริมให้นางยิ่งกำเริบเสิบสาน จนไร้ความยำเกรงขึ้นทุกที
“อีอี เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลซูเป็นผู้ที่พวกเราล่วงเกินไม่ได้!” เสียงทรงอำนาจของเสิ่นเยี่ยดังมาจากเบื้องบน เสิ่นอีอีรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก
“ท่านปู่ เรื่องนี้ไม่ใช่ฝีมือข้าจริง ๆ วันนี้ข้าอยู่ในจวนตลอด ไม่ได้ไปภูเขาอู๋เหยียนเลย ฮั่วซิ่วซิ่วเป็นพยานให้ข้าได้”
ฮั่วซิ่วซิ่วซึ่งถูกเอ่ยชื่อขมวดคิ้ว เวลานี้นางกับเสิ่นอีอีเป็นเหมือนตั๊กแตนบนเชือกเส้นเดียวกัน ต่อให้อยากเพิกเฉยนางก็ทำไม่ได้