จากนั้นนางก็ลุกขึ้นอย่างสง่างาม แล้วกล่าวกับเสิ่นเยี่ยว่า “วันนี้พี่หญิงอยู่กับข้าตลอดจริง ๆ”
ผู้อาวุโสใหญ่ช่วยกล่าวเสริมว่า “เรื่องนี้ข้าว่าตระกูลซูจงใจหาเรื่องมาเล่นงานพวกเรา ซูฉางเจี้ยนมีพลังอยู่ขั้นห้าระดับเหลือง หากคิดสังหารวิญญาณของเขา อย่างน้อยก็ต้องบำเพ็ญถึงขั้นเจ็ดระดับเหลือง แล้วเสิ่นอีอีเป็นอย่างไร ท่านผู้เป็นปู่ย่อมรู้ดีมิใช่หรือ?”
เสิ่นเยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเชิญประมุขตระกูลซูเข้ามา พยายามเจรจาด้วยเหตุผล ทว่าประมุขตระกูลซูกลับไม่ยอมฟัง ยืนกรานว่าเสิ่นอีอีเป็นผู้ทำร้ายบุตรชายสุดที่รักของตน
หลังโต้เถียงกันอยู่หลายครั้ง ประมุขตระกูลซูก็โกรธจัด ถึงกับพุ่งเข้าโจมตีเสิ่นอีอีที่อยู่ด้านข้างโดยตรง สีหน้าเสิ่นเยี่ยเปลี่ยนไป เขารีบเข้าขวางนางไว้ทันที
ขณะที่การโจมตีกำลังจะกระทบตัวเสิ่นเยี่ย เงาสีเขียวสายหนึ่งก็วูบผ่าน พาตัวพวกเขาหายไป
เด็กสาวในชุดเปื้อนเลือดพลิกตัวลงจากหลังหมาป่าวายุคลั่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนจนมอมแมม เส้นผมถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงราวรังนก มองไม่ออกว่าเดิมทีนางมีหน้าตาเช่นไร
ทว่าเสิ่นเยี่ยกลับจำได้ทันที เขาไม่อาจรักษาความสงบไว้ได้อีก ดวงตาลุกโชนด้วยโทสะ เขาตะโกนเสียงดังว่า “เสี่ยวชิง ใครทำร้ายเจ้า บอกปู่มา!”
ถูกตะโกนใส่จนเซิ่งชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าแล้วปลอบเขา “ข้าไม่เป็นไร”
กล่าวจบ นางก็หิ้วเสิ่นอีอีออกจากอ้อมแขนเสิ่นเยี่ย แล้วโยนให้อีกฝ่ายซึ่งเป็นประมุขตระกูลซู พลางกล่าวเสียงเย็นว่า “อย่ามาคลุ้มคลั่งในตระกูลเสิ่น เสิ่นอีอีอยู่กับเจ้าแล้ว จะจัดการอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า”
ทันทีที่เสิ่นอีอีเห็นเซิ่งชิง นางก็คล้ายถูกทำให้ตกใจอย่างหนัก กรีดร้องออกมาว่า “ผี! อ๊าก!”
เสิ่นเยี่ยขมวดคิ้ว ส่วนเซิ่งชิงมองนางอย่างหยอกเย้า
ในหมู่ผู้คน ฮั่วซิ่วซิ่วมีสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่งทันทีที่เซิ่งชิงปรากฏตัว มือในแขนเสื้อกำแน่นเป็นหมัด
ตกหน้าผาไปแล้วยังเอาชีวิตนางไม่ได้ นังสารเลวนี่ช่างดวงแข็งเสียจริง
แววสังหารในดวงตาของนางเข้มข้นขึ้น
หลังประมุขตระกูลซูจับตัวเสิ่นอีอีได้ ก็ไม่ได้หาเรื่องตระกูลเสิ่นอีก เขาเหลือบมองเสิ่นอีอีที่หวาดกลัวจนตัวสั่นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนนำศิษย์ตระกูลซูจากไป
เสิ่นเยี่ยกำลังจะเอ่ยห้าม แต่เซิ่งชิงขวางเขาไว้ นางกล่าวว่า “เสิ่นอีอีคิดสังหารข้า”
“อะไรนะ!” เสิ่นเยี่ยเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
เสิ่นอีอีกับเสิ่นชิงสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก หลังบิดาของเสิ่นชิงหายตัวไป เสิ่นเยี่ยสงสารนางที่กำพร้ามารดาตั้งแต่เล็ก และบัดนี้ยังไร้บิดา จึงฝากให้อยู่กับบุตรชายคนโตซึ่งเป็นบิดามารดาของเสิ่นอีอี หวังให้พวกเขาชดเชยความรักจากบิดามารดาที่เสิ่นชิงขาดหายไป
แม้เสิ่นอีอีจะเอาแต่ใจ แต่เสิ่นชิงกลับรักใคร่น้องสาวผู้นี้อย่างยิ่ง ทั้งสองอายุห่างกันเพียงหนึ่งเดือน ไม่ว่านางได้ของดีสิ่งใด คนแรกที่นึกถึงย่อมเป็นเสิ่นอีอี
ท่าทีของเสิ่นอีอีต่อเสิ่นชิงแม้ไม่สนิทสนม ทว่านางเป็นคนเดียวในตระกูลที่ยอมเล่นด้วยกันกับเสิ่นชิง
เซิ่งชิงจ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเสิ่นเยี่ย แล้วกล่าวต่อว่า “นางต้องการชิงกระดูกวิญญาณของข้า”
ทันทีที่ได้ยินคำว่ากระดูกวิญญาณ สีหน้าเสิ่นเยี่ยก็เปลี่ยนไป เขากล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ตามข้าไปที่ห้องหนังสือ”
เห็นได้ชัดว่าความสำคัญของเรื่องนี้เหนือกว่าความปลอดภัยของเสิ่นอีอี เสิ่นเยี่ยเพียงสั่งให้คนไปสืบข่าวของเสิ่นอีอีที่หน้าจวนตระกูลซู ส่วนตนพาเซิ่งชิงไปยังห้องหนังสือ
ภายในห้องหนังสือ เซิ่งชิงกล่าวต่อว่า “มารดาของข้าเป็นคนเผ่าวิญญาณ ส่วนที่บิดาหายตัวไป แท้จริงแล้วเป็นเพราะไปตามหามารดาใช่หรือไม่? และจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีข่าวของบิดา เกรงว่าคงประสบเคราะห์ร้ายมากกว่าดีใช่หรือไม่?”
คำถามสองข้อรวดทำให้สีหน้าเสิ่นเยี่ยหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ เขาถอนหายใจยาว
“ในเมื่อเสี่ยวชิงรู้แล้ว ปู่ก็จะไม่ปิดบังเจ้า เมื่อสิบสี่ปีก่อน เสิ่นจวินเฉินบิดาของเจ้าอุ้มเจ้าซึ่งมีอายุหนึ่งขวบกลับมาทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล เขาหมดสติไปนานถึงหนึ่งเดือนกว่าจะฟื้น ภายหลัง ตอนเจ้ากำลังจะอายุครบห้าขวบ เขาได้รับจดหมายลึกลับฉบับหนึ่ง แล้วจากไปโดยไม่บอกกล่าว นับแต่นั้นก็ไร้ข่าวคราว”
“เรื่องมารดาของเจ้า ปู่รู้เพียงว่านางมาจากขุมอำนาจลึกลับและแข็งแกร่งแห่งหนึ่ง มิได้อยู่ในชางหลัน ส่วนเจ้ามีสายเลือดเผ่าวิญญาณ หากถูกเปิดเผย ย่อมทำให้ผู้คนทั่วหล้าเกิดความละโมบและแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง”
เล่ากันว่าเลือดของคนเผ่าวิญญาณเป็นโอสถศักดิ์สิทธิ์สำหรับรักษาบาดแผล กระดูกวิญญาณของพวกเขายังเข้ากันได้กับพลังวิญญาณอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ความเร็วในการบำเพ็ญจึงเหนือกว่าผู้อื่น
หากมนุษย์ได้ครอบครองกระดูกวิญญาณของคนเผ่าวิญญาณ ก็จะก้าวสู่การเป็นอัจฉริยะผู้บำเพ็ญได้ในคราวเดียว
สำหรับผู้ใช้ตราวิญญาณทุกคน นี่เป็นสิ่งล่อลวงมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย
“เพื่อความปลอดภัยของเจ้า จวินเฉินจึงผนึกวิญญาณคู่กำเนิดของเจ้าและตัดขาดรากวิญญาณของเจ้า ผลการทดสอบในพิธีปลุกพลังจึงออกมาว่าความเข้ากันได้กับพลังเทพเป็นศูนย์”
พวกเขารู้ดีกว่าผู้ใดว่า ในฐานะบุตรีของเสิ่นจวินเฉิน ทุกความเคลื่อนไหวของเสิ่นชิงล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้คนทั่วแผ่นดิน มีเพียงการกลายเป็นคนไร้ค่าจึงจะทำให้คนเหล่านั้นเลิกคิดหมายปองนาง
เพียงแต่เสิ่นจวินเฉินคาดไม่ถึงเลยว่า ท้ายที่สุดคนที่ทำให้บุตรีของเขาต้องตายกลับเป็นคนในตระกูลที่เขาทุ่มเททุกสิ่งเพื่อปกป้อง
เสิ่นเยี่ยมองร่างที่เปื้อนเลือดของนาง ทั้งเจ็บปวดทั้งร้อนใจ “บาดแผลทั่วร่างเจ้าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วเสิ่นอีอีรู้ฐานะคนเผ่าวิญญาณของเจ้าได้อย่างไร?”
เซิ่งชิงหลุบขนตายาว เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนภูเขาอู๋เหยียนให้เสิ่นเยี่ยฟังอย่างคร่าว ๆ เพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วง นางปิดบังเรื่องที่กระดูกวิญญาณถูกควักออกไป ก่อนกล่าวเสริมในท้ายที่สุดว่า “แค้นนี้ข้าจะชำระด้วยตนเอง เพียงหวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น ท่านปู่จะไม่เข้ามายุ่ง”
เสิ่นเยี่ยแทบถูกโทสะครอบงำ เสิ่นอีอีกับฮั่วซิ่วซิ่วกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!
หลังบังคับตนเองให้สงบลง เขากล่าวเสียงหนักว่า “เจ้าอยากทำสิ่งใดก็จงทำเถิด ปู่จะคอยหนุนหลังเจ้า มีเพียงข้อเดียว ต้องรักษาตัวให้ปลอดภัย”
เขารู้สึกราง ๆ ว่าหลานสาวตรงหน้าไม่เหมือนแต่ก่อน ทว่าไม่ได้คิดมาก
ผู้ใดถูกคนที่ตนไว้ใจทรยศ ทั้งยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด นิสัยย่อมเปลี่ยนไปอย่างมาก เมื่อเห็นหลานสาวในสภาพเช่นนี้ เขากลับรู้สึกว่านางสงบนิ่งผิดปกติ
ในใจทั้งโกรธแค้นและเจ็บปวด เป็นเขาเองที่ปกป้องนางไว้ไม่ดี
เมื่อได้ยินดังนั้น เซิ่งชิงก็ยิ้มบาง
ทั่วทั้งตระกูลเสิ่น มีเพียงเสิ่นเยี่ยเท่านั้นที่จริงใจต่อเสิ่นชิง
ออกจากห้องหนังสือแล้ว เซิ่งชิงก็กลับห้องของตน นางเปลี่ยนชุดเปื้อนเลือด สายตากวาดผ่านแขนขวาแล้วหยุดชะงักไปชั่วขณะ
บนแขนขวามีตรารูปจันทร์เสี้ยวเหมือนกับบนแขนซ้ายทุกประการ สิ่งเดียวที่ต่างกันคือสี
“ที่แท้ก็เป็นกายวิญญาณคู่แฝด” เซิ่งชิงพึมพำ
ในโลกนี้ เมื่อทุกคนถือกำเนิด บนร่างจะมีตรารูปจันทร์เสี้ยวสีเทาอยู่หนึ่งดวง ตรานั้นปรากฏในตำแหน่งต่างกันบนร่างกาย และภายในผนึกวิญญาณคู่กำเนิดของแต่ละคนไว้
เมื่ออายุครบห้าขวบ คนจากวิหารผู้ฝึกวิญญาณจะเดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อจัดพิธีปลุกพลังให้พวกเขา หากปลุกวิญญาณคู่กำเนิดให้ตื่นขึ้นได้ในพิธี บุคคลผู้นั้นจะได้รับการเรียกขานว่าเป็นผู้ใช้ตราวิญญาณ
หากทำไม่ได้ ก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้วาสนาบำเพ็ญ
นางปลุกฉงฉีให้ตื่นขึ้นได้ ตราวิญญาณอยู่บนแขนซ้าย ส่วนตราวิญญาณบนแขนขวาเดิมเป็นของวิญญาณฝ่ายดี ทว่าภายในกลับว่างเปล่า
ตราวิญญาณที่ไร้วิญญาณภายในไม่ต่างจากตราวิญญาณในสภาพที่ยังไม่ถูกปลุกให้ตื่น
ดังนั้นเสิ่นเยี่ยจึงคิดว่าเป็นเพราะเสิ่นจวินเฉินผนึกวิญญาณคู่กำเนิดของนางไว้ จึงทำให้การปลุกพลังล้มเหลว
แท้จริงแล้ว วิญญาณที่แข็งแกร่งจนมีจิตสำนึกของตนเองได้ปลุกพลังขึ้นก่อน และทอดทิ้งวิญญาณฝ่ายดีที่อ่อนแอกว่า วิญญาณคู่กำเนิดอีกดวงของนางคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าฉงฉีเสียอีก
เซิ่งชิงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง นางไม่เคยถูกผู้ใดรังเกียจมาก่อน
ต่อให้เป็นสัตว์ก็ไม่ได้!
“เจ้าอธิษฐานไว้เถิดว่าอย่าได้พบข้าอีกตลอดกาล” เซิ่งชิงกล่าวเสียงเย็น
นางไร้สีหน้าแล้วปล่อยแขนเสื้อลง ขอเพียงตราวิญญาณยังอยู่ นางก็สามารถตามหาสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า แล้วฝึกให้เชื่องจนกลายเป็นวิญญาณของตนได้
ทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งก็วูบผ่านนอกหน้าต่าง