“นายท่าน เป็นหญิงชั่วที่แย่งกระดูกวิญญาณของท่านไปนั่นเอง ให้ข้าไปกินนางเสีย!” ฉงฉีพุ่งออกมาจากตราวิญญาณ เอ่ยอย่างดุดัน
เซิ่งชิงเหลือบมองนอกหน้าต่าง พลางกล่าวเสียงเรียบ “ฆ่านางเสียตอนนี้ยังเป็นการปรานีนางเกินไป วิธีแก้แค้นคนที่หยิ่งทะนงเช่นนาง คือทำลายความทะนงตน ให้ร่วงหล่นจากฟ้าสูงลงสู่ธุลีดิน ทุกข์ทรมานเสียยิ่งกว่าตาย”
ฮั่วซิ่วซิ่วพักอยู่ในเรือนเดียวกับนาง มารดาของฮั่วซิ่วซิ่วเป็นบุตรสาวคนที่สองของเสิ่นเยี่ย ครั้นยังเยาว์วัย นางหนีตามชายชั่วผู้หนึ่งไป ไม่นานหลังให้กำเนิดฮั่วซิ่วซิ่ว ชายชั่วผู้นั้นก็ทอดทิ้งนาง นางเลี้ยงดูบุตรสาวเพียงลำพังจนกระทั่งป่วยตาย ก่อนสิ้นใจจึงให้นางนำของแทนตัวไปขอพึ่งพาตระกูลเสิ่น
ฮั่วซิ่วซิ่วเพิ่งมาถึง ทั้งยังเติบโตในชนบท จึงถูกทุกคนดูแคลน มีเพียงเสิ่นชิงที่เห็นใจในชะตาอันน่าเวทนาของนาง เป็นฝ่ายเข้าหาและผูกมิตร ทั้งยังทุ่มเททุกสิ่งเพื่อดีกับนาง
กระทั่งฮั่วซิ่วซิ่วเผยว่าวิญญาณคู่กำเนิดของตนคือ ‘ชิงหลวน’ หนึ่งในวิญญาณระดับกึ่งเทพ สถานะของนางก็พลิกผันอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงได้รับความโปรดปรานจากราชวงศ์ แม้แต่ศิษย์รุ่นเดียวกันในตระกูลเสิ่นก็ยังยึดถือนางเป็นผู้นำ
แต่เดิมชีวิตของเสิ่นชิงมิได้ลำบากถึงเพียงนั้น ทว่าหลังฮั่วซิ่วซิ่วมาถึง ศิษย์ทุกคนก็กลั่นแกล้งนางอย่างเปิดเผย โดยเฉพาะช่วงที่เสิ่นเยี่ยปิดด่าน นางมักถูกทุบตีและด่าทอ ทั้งยังถูกพวกเขาขังไว้ในห้องมืดอยู่บ่อยครั้ง
ถึงขั้นเกือบถูกขอทานที่ฮั่วซิ่วซิ่วจัดหามาทำลายชื่อเสียง
ทั้งหมดล้วนเกิดจากความริษยาของนาง
แย่งคู่หมั้นของนางไปแล้วยังไม่พอ ยังคิดทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียง หากมิใช่เสิ่นเยี่ยพบเห็นเข้า เสิ่นชิงคงถูกนางทำลายไปแล้ว
แววตาของเซิ่งชิงเย็นเยียบ นางยอมรับว่าตนเป็นคนชั่วช้าที่ทำได้ทุกอย่าง แต่ถึงอย่างนั้น นางก็เพียงมอบความตายให้ผู้อื่นอย่างรวดเร็ว ทว่าฮั่วซิ่วซิ่วกลับต้องการให้นางทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย
“นายท่าน ระวังตัวด้วย บนร่างหญิงชั่วผู้นั้นมีกลิ่นอายประหลาด คล้ายในพลังวิญญาณจะเจือปนพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าอย่างอื่นอยู่” ฉงฉีเกาะขอบหน้าต่าง จมูกขยับดม ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เซิ่งชิงขมวดคิ้ว ดูท่าฮั่วซิ่วซิ่วจะยังซ่อนความลับอื่นไว้อีก
อย่างเช่น นางเป็นผู้ใช้ตราวิญญาณระดับเหลือง แต่กลับมองฐานะครึ่งเผ่าวิญญาณของเซิ่งชิงออกได้อย่างไร?
นี่เป็นความลับที่เสิ่นเยี่ยปกปิดมานานถึง 14 ปี แม้แต่ยอดฝีมือระดับสูงสุดของทวีปชางหลันก็ยังค้นไม่พบ
เซิ่งชิงเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ พลางครุ่นคิด “พรุ่งนี้เป็นการประลองใหญ่ประจำตระกูลใช่หรือไม่?”
อีกหนึ่งเดือนจะถึงวันเปิดรับศิษย์ของสำนักศึกษาเวิ่นเทียน ในฐานะสำนักศึกษาชั้นนำของชางหลัน ผู้ที่ได้เข้าสำนักศึกษาเวิ่นเทียนล้วนเป็นยอดคน
ที่สำคัญที่สุดคือ สำนักศึกษาเวิ่นเทียนเป็นเพียงสถานที่เดียวที่เชื่อมไปสู่โลกภายนอกชางหลัน
ตระกูลปลายแถวเช่นตระกูลเสิ่นมีโควตาสมัคร 20 ที่ ทว่าศิษย์ในตระกูลที่มีอายุเหมาะสม รวมถึงสายรอง มีมากกว่าร้อยคน เพื่อความยุติธรรมจึงจัดการประลองใหญ่ประจำตระกูลขึ้น ให้ศิษย์ทั้งหลายอาศัยความสามารถของตนช่วงชิงโควตา
เสิ่นชิงถูกเสิ่นอีอีกับฮั่วซิ่วซิ่วยุยงให้สมัครเข้าประลองใหญ่ประจำตระกูล พวกนางคิดฉวยโอกาสนี้ทำให้นางขายหน้า เพียงแต่ยังไม่ทันถึงวันประลอง พวกนางก็ลงมือแย่งกระดูกวิญญาณของนางเสียก่อน
สำหรับเซิ่งชิงแล้ว นี่กลับเป็นโอกาสดีที่จะได้แก้แค้น
เซิ่งชิงดับไข่มุกราตรี นั่งขัดสมาธิบนเตียง พลังวิญญาณไร้ขอบเขตทั่วฟ้าดินหลั่งไหลเข้าหานางอย่างบ้าคลั่ง ทะลักเข้าสู่ทะเลจิตสำนึกของนางอย่างเร่งร้อน แล้วไหลไปตามเส้นชีพจรวิญญาณ ค่อย ๆ ทะลวงพันธนาการบนรากวิญญาณ…
รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสว่าง จวนเสิ่นก็ครึกครื้นขึ้นแล้ว สถานที่ประลองใหญ่ประจำตระกูลอยู่ที่ลานฝึกยุทธ์ วันนี้มีผู้คนมารวมตัวกันจนแน่นขนัด
กติกาการประลองนั้นเรียบง่าย ผู้เข้าแข่งขันหนึ่งร้อยคนจับสลากกำหนดคู่ต่อสู้ ผู้ชนะจะได้เข้าสู่รอบถัดไป แข่งขันกันจนเหลือผู้ชนะ 20 คนสุดท้าย หากผู้ใดไม่ยอมรับผล ก็สามารถเลือกท้าประลองกับหนึ่งใน 20 คนที่ผ่านเข้ารอบได้ หากชนะ โควตาของคนผู้นั้นก็จะตกเป็นของตน
แน่นอนว่า ผู้ที่ตกรอบมีโอกาสท้าประลองได้เพียงครั้งเดียว
“เงียบได้แล้ว ผู้เข้าแข่งขันทั้งหลาย จงมาจับสลาก!”
ชายหนุ่มชุดขาวยืนอยู่บนเวทีสูงกลางลานฝึกยุทธ์ ตะโกนเสียงดัง
ทันใดนั้น ศิษย์ผู้เข้าแข่งขันทั้งร้อยคนก็กรูกันขึ้นเวที แล้วเข้าแถวเป็นแถวยาวอย่างรู้ความ
ขณะที่เซิ่งชิงเดินไปต่อท้ายแถว ศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าก็หันกลับมา ขมวดคิ้วกล่าว “เจ้ามาผิดที่แล้ว ที่นี่กำลังต่อแถวจับสลาก เจ้าจะมาสอดทำไม!”
เซิ่งชิงปรายตามองเขาอย่างเกียจคร้าน แล้วตอบว่า “ข้ามาจับสลาก”
ทันทีที่นางเอ่ย ทุกคนรอบข้างต่างหันมามอง สายตาเยาะเย้ยและดูแคลนอย่างไม่ปิดบังโอบล้อมนางไว้
“ล้อเล่นหรือไร? คนไร้ค่าผู้นี้ถึงกับจะเข้าประลองใหญ่ประจำตระกูล มาแย่งโควตากับพวกเรารึ?”
“นางมาส่งหัวให้คนอื่นกระมัง ผู้ใดจับได้คู่กับนางนับว่าโชคดี รอบแรกก็ชนะโดยไม่ต้องลงมือแล้ว”
“นางมาเรียกเสียงหัวเราะชัด ๆ มองนางสู้ไปมองญาติผู้น้องฮั่วซิ่วซิ่วไปยังดีกว่า ผู้ที่คว้าอันดับหนึ่งต้องเป็นนางแน่นอน วิญญาณคู่กำเนิดของนางคือชิงหลวน หนึ่งในห้าวิหคหงส์ เป็นวิญญาณระดับกึ่งเทพในตำนานเชียวนะ”
“ช่วงนี้ความสามารถของเสิ่นอีอีก็พัฒนาขึ้นรวดเร็วเช่นกัน ในบรรดาโควตา 20 ที่ต้องมีนางอยู่แน่”
……
แถวยาวค่อย ๆ สั้นลง เซิ่งชิงได้ยินเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าพึมพำอธิษฐาน “ขอร้องละ ขอให้ข้าจับได้คู่กับเสิ่นชิงเถิด ข้ายอมงดเนื้อหนึ่งเดือน!”
นางอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ในที่สุดก็ถึงตานาง และเหลือสลากใบสุดท้ายพอดี ตัวเลขบนสลากคือ 17
ฮั่วซิ่วซิ่วเดินนวยนาดมาหานางด้วยท่าทางภาคภูมิใจ “ญาติผู้พี่ บังเอิญเสียจริง คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า”
เซิ่งชิงเงยหน้ามองนางแวบหนึ่ง แล้วตอบอย่างเย็นชา “ใช่ บังเอิญจริง ๆ”
นางเหลือบมองชายหนุ่มชุดขาวผู้รับผิดชอบการจัดการประลอง หากจำไม่ผิด คนผู้นี้คือผู้ที่หมายปองฮั่วซิ่วซิ่ว
เมื่อสบสายตานาง ชายหนุ่มชุดขาวก็เบือนหน้าหนีอย่างรู้สึกผิด ลอบยัดยาโอสถที่เก็บหวงแหนไว้ให้ฮั่วซิ่วซิ่ว
เวลานั้นเอง เสิ่นอีอีก็นำคนกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด นางจ้องเซิ่งชิงเขม็ง พอเข้าใกล้ก็ลดเสียงลงกล่าวว่า “เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ!”
“เจ้ายังไม่ตาย ข้าย่อมไม่ตายเช่นกัน” เซิ่งชิงสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
สีหน้าของเสิ่นอีอียิ่งไม่น่ามอง นางมองใบหน้างดงามหมดจดของเซิ่งชิงที่ไร้ร่องรอยบาดแผล แววริษยาฉายชัดในดวงตา “ญาติผู้น้องพูดไม่ผิด เจ้ามันตัวประหลาด”
จากนั้นนางก็แค่นหัวเราะ “ในเมื่อยังไม่ตาย คราวนี้ก็จงทิ้งเลือดวิญญาณของเจ้าไว้เสีย ได้ยินว่าเลือดของคนเผ่าวิญญาณเป็นโอสถชั้นเลิศสำหรับรักษาบาดแผล”
“ก็ต้องดูว่าเจ้ามีปัญญาเอาไปหรือไม่” เซิ่งชิงทิ้งคำพูดไว้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนเดินลงจากเวทีสูง
เสิ่นอีอีกระทืบเท้าด้วยความเดือดดาล ส่วนฮั่วซิ่วซิ่วกลับจ้องแผ่นหลังของเซิ่งชิงอย่างครุ่นคิด “เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่านางดูเปลี่ยนไป?”
“นางจะเปลี่ยนไปหรือไม่ก็ช่าง ฆ่านางได้ครั้งหนึ่ง ก็ฆ่าได้เป็นครั้งที่สอง หาทางฆ่านางระหว่างประลองเสีย เรื่องท่านปู่ ข้าจะรับมือให้เอง บอกคนภายนอกไปว่าเป็นอุบัติเหตุก็พอ” เสิ่นอีอีกล่าวอย่างอำมหิต ความเคียดแค้นทำให้นางคร้านจะแสร้งทำเป็นคนดีอีกต่อไป
เดิมทีฮั่วซิ่วซิ่วก็คิดเช่นนี้อยู่แล้ว ยามนี้นางมีราชวงศ์แคว้นเฉินซีเป็นที่พึ่ง ต่อให้สังหารเสิ่นชิง เสิ่นเยี่ยก็ทำอะไรนางไม่ได้ อย่างมากก็เพียงถูกขับออกจากตระกูลเสิ่น
แต่ยามนี้นางดูแคลนตระกูลเสิ่นอันเป็นเพียงวัดเล็ก ๆ ไปนานแล้ว
ศิษย์ตระกูลเสิ่นที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างกระซิบกระซาบกัน
“เสิ่นอีอีกลับมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยหรือ? ข้านึกว่านางจะถูกถลกหนังไปชั้นหนึ่งเสียอีก”
“เมื่อวานผู้อาวุโสชุดน้ำเงินไปตระกูลซู หลังจากนั้นก็มีคนเห็นเขาพาเสิ่นอีอีออกมา”
“จริงหรือ? ผู้อาวุโสชุดน้ำเงินแห่งวิหารผู้ฝึกวิญญาณน่ะหรือ?”