ระบบ เรื่องราวนี้ดูจะไม่ถูกต้องเสียแล้ว

ตอนที่ 4 ระบบ เรื่องนี้ดูจะไม่ค่อยถูกต้องนะ

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันถัดมา เวลาบ่ายโมง

เจียงกว่านงัวเงียตื่นขึ้นมา มองสภาพแวดล้อมแปลกตารอบตัวแล้วนึกไม่ออกอยู่ครู่หนึ่งว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

เธอขยับตัวเล็กน้อย ความปวดเมื่อยพลันแล่นไปทั่วร่าง เจียงกว่านขมวดคิ้วบาง ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น และตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

เมื่อวานเธออุตส่าห์ใจดีพาลู่เจิ้งหยางกลับห้องแท้ ๆ แต่กลับถูกเขาจัดการจนหมดจด!

เจียงกว่านหันไปมองข้างกาย พบว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น พอลองแตะดูก็ไม่เหลือไออุ่นแม้แต่น้อย

เจียงกว่านไม่สนใจความไม่สบายตัว กอดผ้าห่มแล้วรีบลุกขึ้นนั่ง อยากรู้ว่าตอนนี้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นอยู่ที่ไหน

แต่ไม่ว่าจะมองซ้ายหรือขวา ก็ไม่เห็นวี่แววของเขาในห้อง

เจียงกว่านคิดว่าเขาอาจอยู่ในห้องน้ำ แต่ประตูเปิดอยู่ และไม่มีเสียงอะไรดังมาจากข้างในเลย

หรือว่าผู้ชายคนนั้นอยู่ในห้องด้านนอก?

หรือเขาไม่กล้าเผชิญหน้าเธอ ก็เลยหนีไปแล้ว?

เจียงกว่านนั่งอยู่บนเตียง คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีตัวช่วยพิเศษ นึกถึงเสี่ยวหลิงตังที่เมื่อวานเรียกเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ เธอจึงอยากลองเรียกดูตอนนี้ว่าจะติดต่อได้ไหม อยากรู้ว่าเสี่ยวหลิงตังเป็นอะไรไป ทำไมจู่ ๆ ถึงขาดการติดต่อ

「เสี่ยวหลิงตัง เสี่ยวหลิงตัง」

เรียกไปแค่สองครั้ง เสี่ยวหลิงตังก็ตอบกลับมา

「อ๊ะ มาแล้ว มาแล้ว กว่านกว่าน ฉันอยู่นี่ อยู่นี่นะ!」

ในที่สุดก็ได้ยินเสียงเสี่ยวหลิงตัง เจียงกว่านก็ถอนหายใจโล่งอก ขอแค่เสี่ยวหลิงตังยังไม่หายไปก็พอ

「เสี่ยวหลิงตัง เมื่อวานเป็นอะไรไป? ทำไมฉันเรียกเธอไม่ติดเลย?」

เจียงกว่านถามอย่างเอาเรื่อง

「แล้วก็ เรื่องนี้มันไม่ตรงกับเนื้อเรื่องที่เธอบอกไว้นี่! เธอบอกว่าลู่เจิ้งหยางไม่สนใจผู้หญิงไม่ใช่เหรอ? แล้วเมื่อวานมันเรื่องอะไรกัน? ข้อมูลของเธอมีปัญหาแล้วนะ!」

เขากอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย แบบนี้เรียกว่าไม่สนใจผู้หญิงหรือไง?

พอพูดถึงตรงนี้ เจียงกว่านก็รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตสองชาติของเธอที่เจอเรื่องแบบนี้ ไม่มีค่อยเป็นค่อยไปอะไรทั้งนั้น เล่นเอาถึงขั้นสุดตั้งแต่ครั้งแรก

ระบบบอกชัด ๆ ว่าลู่เจิ้งหยางไม่สนใจผู้หญิง เธอจึงไม่เคยคิดเลยว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย เอาแต่คิดว่าทำภารกิจให้เสร็จโดยเร็ว แล้วต่างคนต่างไป เขาใช้ชีวิตในทางของเขา ส่วนเธอก็ใช้ชีวิตอิสระอย่างที่ต้องการ

ใครจะคิดว่าลู่เจิ้งหยางจะไม่ทำตามบทเลย! ถึงกับจับเธอกดลงกับเตียง!

เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาทำกับเธอกี่ครั้งตลอดทั้งคืน จำได้แค่ว่าสุดท้ายเหมือนภาพตรงหน้าดับวูบ แล้วก็หมดสติไป

ทั้งดุดัน ทั้งมีความปรารถนาแรงกล้าขนาดนั้น ยังจะบอกว่าไม่สนใจผู้หญิงอีกเหรอ?

เจียงกว่านคิดว่าข้อมูลของระบบต้องผิดแน่ ๆ ผิดมหันต์เลยด้วย

เสี่ยวหลิงตังก็คิดเรื่องนี้อยู่ตลอดทั้งคืนเหมือนกัน ทั้งที่มันเห็นเจียงกว่านพยุงลู่เจิ้งหยางเข้าห้องชัด ๆ แต่พอมองไปมองมา จู่ ๆ ภาพก็ดับวูบ!

มันลองเรียกเจียงกว่านแล้ว แต่เหมือนระบบขัดข้องยังไงไม่รู้ ติดต่อเธอไม่ได้เลย

ตอนแรกมันคิดว่าระบบของตัวเองขัดข้อง จึงไปหามหาเทพให้ช่วยซ่อม แต่ไม่คิดว่ามหาเทพจะเหลือบมองมันแวบเดียว แล้วพูดแค่ว่า “เธอถูกปิดกั้นแล้ว” จากนั้นก็ไล่มันกลับไป

เสี่ยวหลิงตังไม่เข้าใจ จึงไปถามระบบตัวอื่น ระบบพวกนั้นบอกว่านี่เป็นเรื่องปกติ ตอนทำภารกิจพวกมันก็ถูกปิดกั้นเหมือนกัน เรียกกันติดปากว่าโดนขังห้องมืด

ตอนที่ผู้ทำภารกิจกำลังทำเรื่องใกล้ชิดกัน ระบบอย่างพวกมันดูไม่ได้

「กว่านกว่าน เมื่อวานฉันโดนขังห้องมืด ถูกฝั่งเธอปิดกั้นฝ่ายเดียว ไม่ได้ตั้งใจตัดการติดต่อนะ」

「อืม…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมลู่เจิ้งหยางถึงทำกับเธอแบบนั้น ในข้อมูลเขียนไว้ชัด ๆ ว่าไม่สนใจผู้หญิง! ฉันหาข้อมูลมามากมายแล้วนะ ฉันคิดว่าสถานการณ์แบบนี้น่าจะเป็นเพราะถึงโลกเล็กใบนี้จะเป็นโลกในหนังสือ แต่คนในหนังสือไม่ใช่ตัวละครกระดาษ พวกเขาเป็นคนจริง ๆ มีความคิดของตัวเอง ไม่ได้แบนราบเหมือนที่เขียนไว้ในข้อมูล เพราะฉะนั้นเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลู่เจิ้งหยางคิดยังไง

อีกอย่าง ฉันคิดไปคิดมาแล้ว รู้สึกว่าจุดสำคัญของเรื่องนี้อยู่ที่ตัวเธอนั่นแหละ」

เจียงกว่านอึ้งไป 「อะไรนะ? ปัญหาอยู่ที่ฉันเหรอ? หมายความว่ายังไง?」

เสี่ยวหลิงตังจิ๊ปาก 「กว่านกว่าน ฉันว่าเธอประเมินความสวยของตัวเองต่ำไปนะ ลองคิดดูสิ มีสาวสวยขนาดนี้อยู่ข้างกาย ผู้ชายคนไหนจะทนไหว? ยิ่งถ้าเป็นผู้ชายที่โดนเธอตกเข้าให้แล้ว จะอดใจไหวเหรอ?」

เสี่ยวหลิงตังเปลี่ยนเรื่อง 「แต่ก็เป็นภารกิจครั้งแรกของพวกเรา ไม่มีประสบการณ์ เชื่อข้อมูลที่เขียนไว้มากเกินไป」

ก็จริง เจียงกว่านพยักหน้าเห็นด้วย เธอมองคนในแง่ดีเกินไป ไม่ทันคิดว่าจิตใจคนเราจะร้ายกาจได้ขนาดไหน

「ช่างเถอะ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยไป คิดซะว่าโดนหมากัดสักที」

เจียงกว่านปรับอารมณ์ให้เข้าที่ แล้วถามเสี่ยวหลิงตังต่อ

「เสี่ยวหลิงตัง ตอนนี้ลู่เจิ้งหยางอยู่ไหน? ไปไหนแล้ว?」

ผ่านมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่เห็นแม้แต่เงาของผู้ชายคนนั้น? เขาคงไม่ใช่จัดการเธอเสร็จแล้วก็จากไปแบบนี้หรอกนะ? เธอจำได้ชัดว่าเมื่อวานเขาบอกว่าจะชดเชยให้เธอทีหลัง

แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ?

เสี่ยวหลิงตังตอบว่า 「กว่านกว่าน ลู่เจิ้งหยางไปแล้ว ตอนนี้อยู่บนเครื่องบิน ฉันเห็นเขาวางของบางอย่างไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง」

สิ่งที่เสี่ยวหลิงตังไม่ได้บอกคือ ตั้งแต่เช้าตรู่มันก็มองเห็นภาพทางฝั่งเจียงกว่านได้แล้ว มันเห็นเจียงกว่านกับลู่เจิ้งหยางกอดกันหลับอยู่

ใครจะคิดว่าไม่นานลู่เจิ้งหยางก็ตื่น เขาไม่ได้ผลักเจียงกว่านออก กลับกอดเธอแน่นขึ้น แล้วยังจูบลงบนริมฝีปากของเธออีก จากนั้นมันก็มองไม่เห็นอะไรอีก

พอมองเห็นอีกครั้ง ก็ได้ยินลู่เจิ้งหยางกำลังคุยโทรศัพท์ บอกให้ผู้ช่วยเอาของมาส่ง

หลังผู้ช่วยมาถึง มันก็เห็นลู่เจิ้งหยางวางของไว้ตรงหัวเตียง แล้วเดินตามผู้ช่วยออกไป

พอได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับผู้ช่วย จึงรู้ว่าบริษัทของเขาในต่างประเทศมีปัญหา ต้องรีบไปจัดการ

ก่อนจากไป เขายังพลิกค้นกระเป๋าใบเล็กของเจียงกว่านด้วย แต่เพราะมีอะไรบังอยู่ เสี่ยวหลิงตังจึงมองไม่ชัดว่าลู่เจิ้งหยางกำลังทำอะไร สุดท้ายลู่เจิ้งหยางยังมองเจียงกว่านอยู่นาน ก่อนจะจากไป

「เขาไปทำงานต่างเมือง ตอนนี้น่าจะอยู่บนเครื่องบินแล้ว」

พอได้ยินเสี่ยวหลิงตังบอกว่าลู่เจิ้งหยางเตรียมของไว้ให้ เจียงกว่านก็กอดผ้าห่มอย่างระมัดระวังแล้วขยับไปดู

เธอเห็นถุงใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง จึงหยิบมาคว่ำเทของออกมาบนเตียง

ข้าวของในถุงกระจายอยู่บนเตียง มีชุดเดรสหนึ่งชุด ชุดชั้นในหนึ่งชุด เช็คหนึ่งใบ และนามบัตรหนึ่งใบ

เจียงกว่านลูบชุดเดรส ดูไม่ออกว่าเป็นแบรนด์อะไร แต่เนื้อผ้าดีมาก สัมผัสแล้วนุ่มสบาย

เสื้อผ้าของเธอเมื่อวานถูกฉีกขาด นี่คงเป็นของชดเชยให้เธอ

ไม่คิดเลยว่าลู่เจิ้งหยางจะละเอียดรอบคอบขนาดนี้ ถึงกับเตรียมเสื้อผ้าชิ้นเล็กไว้ข้างในให้ด้วย!

แถมยังเป็นไซซ์ที่พอดีอีก เจียงกว่านมองชุดชั้นในสีดำ พลางนึกถึงมือใหญ่ของเขาที่คอยจับตรงนั้นของเธอไม่ยอมปล่อยเมื่อวาน ท่าทางเหมือนหลงใหลจนวางมือไม่ลง ใบหน้าของเจียงกว่านก็แดงก่ำ

ให้ตายสิ ทำไมถึงนึกถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมาได้? ยังไงคนคนนั้นก็เป็นคนที่รังแกเธอนะ!

เจียงกว่านส่ายหัว สลัดความคิดลามกในหัวทิ้งไป แล้วหันมาดูของชิ้นอื่นต่อ

พอหยิบเช็คขึ้นมาดู เจียงกว่านก็เบิกตากว้างทันที

หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน หลักล้าน? ห้าล้านเหรอ?

「ว้าว เสี่ยวหลิงตัง ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? นี่ห้าล้านเหรอ?」

เสี่ยวหลิงตังก็ประหลาดใจมาก 「อืม ไม่ผิด ห้าล้าน ยินดีด้วยนะกว่านกว่าน เธอกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านแล้ว」

พอเห็นเช็คห้าล้านใบนั้น นามบัตรในสายตาของเจียงกว่านก็ไม่สำคัญเท่าไรแล้ว

เธอหยิบนามบัตรใส่ถุงอย่างลวก ๆ จากนั้นก็ถือเช็คเอาไว้พลางจ้องมองไม่วางตา

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเช็ค แถมยังเป็นเงินจำนวนมหาศาลขนาดนี้อีก

ลู่เจิ้งหยางใจกว้างเหมือนกันนะ!

คิดแบบนี้แล้ว เจียงกว่านก็รู้สึกว่าความขุ่นเคืองที่มีต่อลู่เจิ้งหยางลดน้อยลงไปมาก รู้สึกว่าเขาก็เป็นคนรักษาคำพูดอยู่เหมือนกัน

บอกว่าจะชดเชยให้ก็ชดเชยจริง แถมยังเป็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ นี่คือมาตรฐานของโลกเล็กหรือไง?

ห้าล้านเชียวนะ! ตอนนี้ในบัญชีของเธอมีแค่เงินห้าหลัก เงินห้าล้านนี่เธอต้องหาอีกนานแค่ไหนกัน?

จู่ ๆ ท้องของเจียงกว่านก็ร้องขึ้นมา เธอลูบท้องตัวเอง

เธอหิวแล้ว!

ต้องลุกไปหาอะไรกินแล้ว

ร่างกายเธอแม้จะมีรอยเขียวช้ำอยู่บ้าง แต่ก็แห้งสะอาดดี ดูท่าลู่เจิ้งหยางจะช่วยทำความสะอาดให้แล้ว

ถึงอย่างนั้นเจียงกว่านก็ยังไปอาบน้ำ ก่อนจะสวมเสื้อผ้าที่ลู่เจิ้งหยางเตรียมไว้ให้ ส่วนเสื้อผ้าของเธอที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้น เจียงกว่านไม่แม้แต่จะเหลือบมอง หยิบกระเป๋าใบเล็กของตัวเองแล้วเดินออกไป

เดินมาถึงหน้าประตู เธอนึกถึงนามบัตรที่ทิ้งไว้ จึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปเก็บมันใส่กระเป๋า เผื่อว่าวันหลังอาจได้ใช้ จากนั้นก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

พอเดินเข้าไปในลิฟต์ โทรศัพท์ของเจียงกว่านก็ดังขึ้น เธอหยิบออกมาดู เป็นสายจากคุณย่า

เจียงกว่านรีบรับสาย

「ฮัลโหล คุณย่า」

แต่เสียงที่ดังมาจากปลายสายกลับไม่ใช่เสียงคุณย่า

「กว่านกว่านเหรอ? ย่าหลี่เองนะ!」

「อ้าว! ย่าหลี่เองเหรอคะ? แล้วคุณย่าของหนูล่ะคะ?」

ย่าหลี่เป็นเพื่อนบ้านของเจียงกว่าน

ย่าหลี่ร้องอุทานจากปลายสาย 「คุณย่าของหนูน่ะเหรอ? กำลังให้น้ำเกลืออยู่! เมื่อเช้านี้ตอนลงบันได คุณย่าลื่นล้ม โชคดีที่มีขั้นบันไดไม่กี่ขั้น แต่ข้อเท้าแพลงจนบวมเป่ง ตอนนี้เพิ่งจัดกระดูกเสร็จ กำลังให้น้ำเกลือแก้อักเสบอยู่」

พอได้ยินว่าคุณย่าบาดเจ็บที่เท้า เจียงกว่านก็ร้อนใจขึ้นมา

「แล้วคุณย่าไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?」

「ไม่เป็นไรแล้ว แค่ตอนนี้ขาข้างหนึ่งยังขยับไม่ได้ ต้องพักฟื้นดี ๆ โอ๊ย หนูลองคิดดูสิว่าอันตรายแค่ไหน! ถ้าฉันไม่มีธุระไปหาคุณย่า ตอนนี้คุณย่าคงร้องเรียกฟ้าก็ไม่ขาน เรียกดินก็ไม่ตอบแล้ว! ฉันบอกให้คุณย่าโทรหาหนู แต่คุณย่ากลัวจะรบกวนหนู ฉันไม่ฟังหรอก เรื่องนี้ยังไงก็ต้องบอกหนูสักคำ」

เจียงกว่านพยักหน้า 「ใช่ค่ะ ย่าหลี่ทำถูกแล้ว ขอบคุณย่าหลี่ที่พาคุณย่าไปโรงพยาบาลนะคะ แล้วก็ลำบากย่าหลี่ช่วยดูแลคุณย่าด้วย เดี๋ยวหนูจองตั๋ว ตอนเย็นก็กลับไปค่ะ」

ย่าหลี่โทรมาครั้งนี้ก็อยากให้เจียงกว่านลางานกลับมาด้วย แม้เธอจะช่วยดูแลได้บ้าง แต่ที่บ้านก็มีธุระของตัวเองเหมือนกัน ย่อมมีช่วงที่ดูแลได้ไม่ทั่วถึง ขอแค่เจียงกว่านยอมกลับมาก็ดีแล้ว

「ได้จ้ะ ไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ จัดการนะ ตอนนี้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าของหนูแล้ว อย่ากังวลมากไปล่ะ」

เจียงกว่านขอบคุณอีกครั้ง หลังวางสายก็รีบจองตั๋วทางอินเทอร์เน็ตทันที

โชคดีที่ช่วงบ่ายยังมีรถไฟความเร็วสูงไปทางบ้านของเธอ เจียงกว่านจึงรีบจองตั๋ว แต่กว่าจะออกเดินทางก็ยังเหลืออีกสามชั่วโมง

ช่วงเวลานี้เธอไม่มีแม้แต่เวลาจะกินข้าว ซื้อขนมปังมาสองชิ้นแล้วรีบกลับไปที่ห้องพักเพื่อเช็กเอาต์ โชคดีที่ยังไม่เกินเวลา

จากนั้นก็รีบไปธนาคารที่ใกล้ที่สุดเพื่อขึ้นเงินตามเช็ค เผื่อกลับไปแล้วจะไม่สะดวก พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เจียงกว่านก็เรียกรถไปสถานีรถไฟความเร็วสูง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป