เจียงกว่านเดินไปตามทาง เสี่ยวหลิงตังยังคงอธิบายอยู่ในหัวของเธอ
「กว่านกว่าน ไม่ต้องห่วงนะ ข้อมูลระบุว่าลู่เจิ้งหยางไม่สนใจผู้หญิง เธอแค่พาเขากลับไปที่ห้องและดูแลให้เขาปลอดภัย หลังจากนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว เห็นไหมว่าภารกิจนี้ง่ายแค่ไหน ว่าไหมล่ะ?」
เจียงกว่านมองทางไปด้วย พึมพำตอบเสี่ยวหลิงตังไปด้วย
「ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่า พอฉันเดินไปหาเขา แค่เขาเห็นฉันเข้าใกล้ก็น่าจะรีบถอยห่างแล้วสิ เธอว่า ถ้าฉันเสนอตัวช่วย เขาจะปฏิเสธไหม แล้วคิดว่าฉันมีเจตนาไม่ดีหรือเปล่า?」
เสี่ยวหลิงตัง:「……」
คำพูดของเจียงกว่านทำเอาเสี่ยวหลิงตังเงียบกริบ
เป็นคำถามที่ดี
เรื่องนี้มันไม่เคยคิดมาก่อนจริง ๆ คนที่ไม่สนใจผู้หญิงย่อมไม่เชื่อใจคนอื่นง่าย ๆ อยู่แล้ว
โดยเฉพาะผู้หญิง!
เมื่อไม่ได้ยินเสี่ยวหลิงตังตอบอยู่นาน เจียงกว่านก็รู้ว่ามันเองก็คงไม่รู้คำตอบของคำถามนี้เหมือนกัน
ช่างเถอะ ค่อย ๆ แก้ไปทีละก้าวแล้วกัน ถ้าเขาปฏิเสธ ก็แปลว่าลิขิตสวรรค์มิอาจฝืน เธอก็ทำตามลิขิตสวรรค์ก็แล้วกัน!
ถึงอย่างไร ต่อให้ทำภารกิจไม่สำเร็จก็ไม่มีบทลงโทษอยู่แล้ว เป็นเพราะผู้ชายคนนั้นไม่เชื่อใจเธอต่างหาก ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากช่วยสักหน่อย!
เจียงกว่านเข้าไปในลิฟต์ กดเลข 4 แล้วมองตัวเลขเปลี่ยนไปด้วยใจที่กระวนกระวาย
เสียงของเสี่ยวหลิงตังดังขึ้น
「กว่านกว่าน ฉันหาเจอแล้ว ลู่เจิ้งหยางก็เรียนจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ เป็นรุ่นพี่ของเธอด้วย เมื่อสองเดือนก่อนเขายังมาร่วมกิจกรรมของมหาวิทยาลัยเธออยู่เลย แต่ตอนนั้นเธอไปทำงานพิเศษ เลยไม่ได้เจอ รุ่นน้องจากมหาวิทยาลัยเดียวกันนี่แหละ ใช้เป็นจุดเริ่มต้นเข้าหาเขาได้」
「อ้อ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?」
เจียงกว่านคิดว่าแบบนี้ก็ดี อย่างน้อยก็มีเหตุผลให้เข้าใกล้เขาแล้ว
ลิฟต์มาถึง ประตูเปิดออก ตอนที่เจียงกว่านกำลังจะก้าวออกไป เธอกลับถูกใครคนหนึ่งชนจนต้องถอยหลัง
เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำเอาเจียงกว่านตกใจแทบตาย เกือบกรีดร้องออกมา น่ากลัวเกินไปแล้ว! จู่ ๆ คนโผล่มาจากไหนกันเนี่ย!
เจียงกว่านกอดตัวเอง หดไปอยู่มุมหนึ่ง พยายามทำตัวให้เล็กที่สุด
ส่วนคนที่เข้ามาในลิฟต์ก็กดปุ่มชั้นบนสุดทันที ก่อนจะหันมามองเจียงกว่าน
เมื่อเห็นเจียงกว่านยืนพิงผนัง ริมฝีปากสีแดงเผยอเล็กน้อยเพราะตกใจ ลมหายใจของชายคนนั้นก็ถี่กระชั้นขึ้น ดวงตาลึกล้ำกว่าเดิม
แววตาของชายหนุ่มในชั่วขณะนั้นดูอันตรายอยู่บ้าง แต่เจียงกว่านกำลังตกใจ จึงไม่ได้สังเกตเห็น
แววตาของเขากลับเป็นปกติอีกครั้ง ราวกับเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเขาเอง
「ขอโทษครับ เสียมารยาทแล้ว」
หล่อจัง!
นี่คือความคิดแรกของเจียงกว่านเมื่อเห็นผู้ชายคนนี้
สูงราว 180 เซนติเมตร สวมสูทเนี้ยบ คิ้วเข้มตาโต ไหล่กว้างเอวสอบขายาว ใบหน้ามีเส้นสายสมบูรณ์แบบราวกับแกะสลักมา
ดูเหมือนดาราเลย เธอบังเอิญเจอดาราคนไหนเข้าแล้วหรือเปล่า?
เจียงกว่านยังไม่ทันพูดอะไร เสี่ยวหลิงตังก็กรีดร้องขึ้นมาก่อน
「อ๊า! กว่านกว่าน ลู่เจิ้งหยาง เขาคือลู่เจิ้งหยางจริง ๆ! เป้าหมายภารกิจของเราครั้งนี้ไง!」
ดวงตาของเจียงกว่านเบิกกว้างทันที
อะไรนะ? นี่คือลู่เจิ้งหยางเหรอ?
ไม่จริงน่า! ผู้ชายหล่อขนาดนี้ คู่หมั้นยังไม่ชอบอีกเหรอ? ถึงกับคิดจะถอนหมั้น? หรือมีคนหล่อกว่าเขาอีก?
เสี่ยวหลิงตังกรีดร้องเสียงดังลั่นอยู่ในหัวของเจียงกว่าน
「กว่านกว่าน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามองผู้ชายนะ ภารกิจ! ภารกิจสิ! ดูท่าเขาจะโดนวางยาแล้ว รีบไปช่วยเร็ว! ต้องแน่ใจว่าไม่มีใครมาเจอเขา」
เมื่อได้ยินเสี่ยวหลิงตัง เจียงกว่านก็ได้สติพอดีกับเห็นลู่เจิ้งหยางยืนโงนเงน คล้ายกำลังจะล้ม
「เอ๊ะ!」เจียงกว่านร้องแล้วรีบเข้าไปประคอง
「คุณลู่ เป็นอะไรไปคะ? เมาเหรอคะ?」
ลู่เจิ้งหยางรู้สึกราวกับถูกย่างอยู่บนกองไฟ กลิ่นหอมวูบหนึ่งลอยมา และเขาก็เผลอคว้ามือหญิงสาวเข้าให้ สัมผัสนั้นเย็นเฉียบ
มือเธอเย็นนุ่ม สบายเหลือเกิน
แต่พอได้ยินหญิงสาวเรียกชื่อเขา แววตาของเขาก็พลันคมกริบ
เธอรู้จักเขาชัด ๆ หรือว่าจะเป็นคนที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมา?
ลู่เจิ้งหยางบีบมือเจียงกว่านอย่างแรง
「คุณรู้จักผมเหรอ? บอกมา ใครส่งคุณมา?」
เจียงกว่านถูกบีบจนเจ็บ ใบหน้าเล็กยู่เข้าหากัน เธอร้องออกมาและพยายามดึงมือให้หลุด
「เจ็บนะ ปล่อยฉัน!」
「ฉันไม่รู้จักคุณหรอกค่ะ คุณเคยมาที่มหาวิทยาลัยเรา อธิการบดีเป็นคนแนะนำคุณ ฉันก็เลยจำได้」
เมื่อได้ยินเหตุผล ลู่เจิ้งหยางก็คลายสีหน้าลงเล็กน้อย แล้วปล่อยมือเจียงกว่าน
พอมือเป็นอิสระ ในใจก็กลับรู้สึกโหวงอย่างประหลาด
เจียงกว่านลูบข้อมือตัวเอง มองลู่เจิ้งหยางอย่างขุ่นเคือง
ฮึ! ไม่สนใจผู้หญิงจริง ๆ ด้วย ไม่รู้จักถนอมน้ำใจผู้หญิงเลย สมควรแล้วที่คู่หมั้นทิ้ง!
เห็นลู่เจิ้งหยางดูทรมาน ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอก็ปูดขึ้นมา เจียงกว่านจึงใจอ่อน แล้วขยับเข้าไปหาอีกครั้ง
「เอ่อ คือว่า คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ต้องให้ฉันโทรเรียก 120 ไหม?」
โทรเรียก 120 งั้นเหรอ? คิดจะส่งเขาขึ้นกระแสหรือไง?
ถึงลู่เจิ้งหยางจะไม่ใช่ดารา แต่เขาก็เป็นลูกบ้านคนอื่นที่ใคร ๆ ต่างยกย่องมาตลอด มีคนจับตามองเขาไม่น้อย เรียกรถพยาบาลกลางที่สาธารณะแบบนี้ เท่ากับประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเขาถูกวางยาไม่ใช่หรือ?
ไม่ได้ แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าทุกคนรู้ว่าเขาถูกผู้หญิงเล่นงาน เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
ลู่เจิ้งหยางหอบหายใจ
「ไม่ต้อง」
พอได้ยินลู่เจิ้งหยางปฏิเสธ ทั้งยังเห็นว่าลิฟต์ใกล้ถึงแล้ว เจียงกว่านก็เริ่มร้อนใจ
ภารกิจสิ! เธอยังมีภารกิจอยู่นะ!
「ถ้าอย่างนั้น คุณจะไปไหนคะ? จองห้องไว้ที่นี่หรือเปล่า? ให้ฉันช่วยประคองกลับไปไหม?」
เสียงของเจียงกว่านเพิ่งจบ ลิฟต์ก็มาถึง ลู่เจิ้งหยางไม่ตอบ เดินโซเซออกไป ตอนนี้เขาทรมานแทบตาย อยากแช่อยู่ในน้ำเย็นเท่านั้น
เจียงกว่านเห็นเขาเดินไม่มั่นคง จึงตามออกจากลิฟต์ไปด้วย กลัวว่าเขาจะล้ม
เป็นอย่างที่คิด ไม่ถึงห้าวินาที ลู่เจิ้งหยางก็ล้มลง โชคดีที่ทางเดินปูพรมไว้ จึงไม่บาดเจ็บเลย
เจียงกว่านเดินเข้าไป ก้มตัว ตั้งใจจะช่วยพยุงลู่เจิ้งหยางขึ้นมา
ลู่เจิ้งหยางกำลังจะลุกขึ้นด้วยตัวเอง เจียงกว่านเข้ามาใกล้ เขาเงยหน้าขึ้นพอดี แล้วซบเข้าไปในความนุ่มหยุ่น
「อืม……」
เจียงกว่านกับลู่เจิ้งหยางครางฮึมฮัมออกมาพร้อมกัน คนหนึ่งรู้สึกเจ็บจากแรงชน ส่วนอีกคนรู้สึกว่านุ่มนิ่มและสบายเหลือเกิน
ลู่เจิ้งหยางถูกวางยา ร่างกายกำลังต้องการระบายอยู่แล้ว พอชนเข้าแบบนี้ ความปรารถนาก็ยิ่งพุ่งสูง
ตอนนี้เขาอยากกอดผู้หญิงตรงหน้าไว้เท่านั้น
ลู่เจิ้งหยางก้มหน้าลงเล็กน้อย มองคนตรงหน้าที่กำลังลูบหน้าอก แววปรารถนาในดวงตายิ่งแรงกล้า เขาก้มหน้าต่ำ ไม่ให้อีกฝ่ายเห็นดวงตาของตน
ไม่ต้องแสร้งทำ ตอนนี้เขายืนแทบไม่ไหวจริง ๆ จึงยื่นมือออกไป
「เข้ามาช่วยพยุงหน่อย」
เจียงกว่านกำลังเขินอยู่ พอได้ยินคำพูดของลู่เจิ้งหยางก็ได้สติ
「หืม? อ้อ!」
เธอรีบเข้าไปช่วยประคอง
ตอนแรกประคองที่แขนแล้วไม่ค่อยถนัด เจียงกว่านจึงจับมือข้างหนึ่งของลู่เจิ้งหยางมาวางพาดบนไหล่อีกข้างของเธอ
ท่าทางดูเหมือนลู่เจิ้งหยางกำลังโอบไหล่เธออยู่ แต่แบบนี้ออกแรงได้สะดวกกว่า
ลู่เจิ้งหยางพิงร่างนุ่มนิ่มของเจียงกว่าน พลางมองหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย
ดีแล้วที่ไม่ใช่คนที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมา
ลู่เจิ้งหยางหอบหายใจ 「รบกวนช่วยพาผมกลับห้องหน่อย」
โรงแรมแห่งนี้เป็นหนึ่งในกิจการของครอบครัวเขา ที่นี่มีห้องส่วนตัวของเขาอยู่ด้วย บางครั้งดื่มสังสรรค์กับเพื่อนจนดึก เขาก็จะพักที่นี่
หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ไม่มีใครกล้าเข้าห้องนี้
หนักชะมัด เจียงกว่านรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกผู้ชายคนนี้ทับจนตาย เธอกลั้นหายใจพยุงลู่เจิ้งหยางไปจนถึงหน้าห้อง
เธอมองลู่เจิ้งหยางใช้ลายนิ้วมือปลดล็อกห้อง ประตูเปิดออก เขาเปิดสวิตช์ไฟ ทั่วทั้งห้องสว่างขึ้นในพริบตา
ตอนที่เจียงกว่านคิดว่าภารกิจของตัวเองเสร็จสิ้นแล้ว ลู่เจิ้งหยางก็พูดขึ้นอีกครั้ง
「ช่วยพยุงผมไปข้างเตียง」
ไม่มีทางเลือก เจียงกว่านจำต้องทำตาม มาถึงขั้นนี้แล้ว เตียงก็อยู่ไม่ไกล ส่งเขาให้ถึงที่สุดแล้วกัน
เจียงกว่านกัดฟัน พยายามพยุงลู่เจิ้งหยางเดินต่อไป
พอเดินห่างจากประตูไปเล็กน้อย ประตูด้านหลังก็ปิดดังปัง เจียงกว่านหันกลับไปมองอย่างสงสัย
ไม่มีใครปิดสักหน่อย ทำไมประตูถึงปิดเองล่ะ?
ประตูห้องนี้ออกแบบมาแบบนี้เหรอ? พอคนเข้ามาแล้วก็ปิดเองอัตโนมัติ?
ส่วนลู่เจิ้งหยางที่ชักเท้ากลับไปแล้ว ก็ซ่อนความดีความชอบไว้เงียบ ๆ
ห้องนี้เป็นห้องสวีต เตียงอยู่ด้านใน ในที่สุดก็เห็นเตียงแล้ว เจียงกว่านรู้สึกว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม ใบหน้าเผยรอยยิ้มยินดี
ภารกิจบ้าบอนี่ ในที่สุดก็จะเสร็จสักที!
เจียงกว่านดีใจมาก
แค่ทำตามที่ลู่เจิ้งหยางขอ พาเขาไปถึงเตียง ภารกิจของเธอก็เสร็จแล้ว ส่วนเขาจะจัดการกับฤทธิ์ยาอย่างไร เรื่องหลังจากนั้นเธอไม่ต้องเป็นห่วง
เพิ่งเดินถึงข้างเตียง เจียงกว่านกำลังจะดึงมือลู่เจิ้งหยางลงเพื่อให้เขานอน แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ก็ถูกลู่เจิ้งหยางกดลงบนเตียงเสียก่อน
เจียงกว่านตกใจ พยายามผลักผู้ชายที่ทับอยู่บนตัวออกอย่างลนลาน
ลู่เจิ้งหยางยื่นมือข้างหนึ่งออกมา ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็รวบมือทั้งสองข้างของเจียงกว่านไว้ได้อย่างง่ายดาย ไอร้อนลวก ๆ พ่นลงบนผิวที่เผยอของเธอ จนขนลุกซู่
นี่มันอะไรกัน? เจียงกว่านเบิกตากว้าง พยายามเรียกระบบ
「เสี่ยวหลิงตัง เสี่ยวหลิงตัง เกิดอะไรขึ้น?」
แต่ไม่ว่าเจียงกว่านจะเรียกอย่างไร ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากเสี่ยวหลิงตัง
เรียกเสี่ยวหลิงตังไม่ติด ใบหน้าของเจียงกว่านเต็มไปด้วยความร้อนรน แต่ชั่วขณะถัดมา เสียงข้างหูก็ดึงความสนใจของเธอไป
「ขอโทษ ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ แต่ผมทนไม่ไหวจริง ๆ ไม่ต้องห่วง หลังจากนี้ผมจะชดเชยให้」
อะไรนะ? เขาพูดว่าอะไรนะ?
เจียงกว่านสูดหายใจเข้า เตรียมจะโต้แย้ง แต่ใบหน้าหล่อเหลาของลู่เจิ้งหยางกลับเข้ามาใกล้จนเต็มสายตา
ปากของเธอถูกลู่เจิ้งหยางปิดไว้ จนส่งเสียงออกมาไม่ได้อีก
「อื้อ……」
ภายในห้องพลันมีภาพชวนให้หน้าแดงใจเต้นเกิดขึ้น
ขณะที่ในห้องกำลังร้อนแรง ลิฟต์ก็มีคนขึ้นมา หญิงสาวสองคนที่สีหน้าร้อนรนก้าวออกมา
「เร็วเข้า ดูซิว่าลู่เจิ้งหยางมาที่นี่หรือเปล่า โดนยาไปตั้งมากขนาดนั้น เขาต้องเดินไม่ไหวแน่」
「ใช่ เราต้องรีบแล้ว เขาบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ ใครจะคิดว่าเขาจะหนีไปได้ โทษฉันที่มั่นใจเกินไป ไม่ทันคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ตั้งนานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่หรือเปล่า」
หญิงสาวทั้งสองพูดไปพลางตามหาไปด้วย แต่ห้องทุกห้องที่นี่ปิดประตูอยู่ เปิดก็ไม่ออก แถมยังเก็บเสียงดีจนไม่ได้ยินอะไรเลย
ทั้งคู่เดินหาไปทั่ว แต่ไม่เห็นเงาใครสักคน
พวกเธอเหมือนแมลงวันไร้หัว หญิงสาวผมตรงหันไปมองหญิงสาวผมหยิก
「ชิงเหยา เธอว่าเขาเข้าไปในห้องหรือเปล่า? ไม่ใช่ว่าเขามีห้องส่วนตัวอยู่ที่นี่เหรอ? ห้องไหนล่ะ?」
หญิงสาวที่ชื่อชิงเหยาตอบว่า 「ไม่รู้สิ เธอก็รู้ความสัมพันธ์ของเราดี เขาไม่เคยบอกฉันเลย แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าห้องไหน? ฉันว่าเขาน่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ
เขาถูกวางยาแล้ว ที่นี่ก็ไม่มีผู้หญิงคนอื่น เขารู้ตัวว่าถูกวางยา ด้วยนิสัยของเขา ตอนนี้น่าจะรีบไปโรงพยาบาลแล้ว ช่างเถอะ ผ่านมาตั้งนานแล้ว ถ้าเขาหนีไปก็คงไปไกลแล้ว เราตามไม่ทันหรอก ไปกันเถอะ วันนี้ถือว่าพลาด ไว้ค่อยหาโอกาสใหม่ คราวนี้ลงไปสนุกกันต่อ」
หญิงสาวชื่อชิงเหยากำหมัดแน่น คราวหน้าเธอจะไม่ปล่อยให้เขาหนีไปง่าย ๆ แบบนี้อีกแน่