เพราะเป็นห่วงคุณย่าที่บ้าน เจียงกว่านจึงไม่สนใจแม้กระทั่งอาการไม่สบายของตัวเอง เธอนั่งรถไฟความเร็วสูงกลับเมืองของตัวเองทั้งคืน แล้วต่อรถร่วมทางอีกคัน กว่าจะถึงบ้านก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว
บ้านของเธออยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง คุณปู่เสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บตั้งแต่ก่อนเธอเกิด ส่วนพ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างออกไปทำงานและเสียชีวิตทั้งคู่ ครอบครัวจึงได้รับเงินชดเชยก้อนหนึ่ง เธอถึงได้มีเงินเรียนมหาวิทยาลัย
เดิมทีเธอตั้งใจจะเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองใกล้บ้าน เพราะเป็นห่วงคุณย่า อยากอยู่ใกล้บ้านหน่อย แต่คุณย่าบอกว่า ในเมื่อสอบติดมหาวิทยาลัยที่ดีกว่าได้ ก็ต้องเลือกเรียนที่ที่ดีกว่าสิ
คุณย่าคิดว่า ถ้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ดีกว่า พอเรียนจบก็จะหางานที่ดีกว่าได้
เพราะหวังดีกับเจียงกว่าน คุณย่าจึงพูดกับเธอมากมาย บอกว่าไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้อนาคตของเจียงกว่านต้องเสียไปเพราะหญิงชราอย่างตัวเอง ตอนนี้คุณย่ายังไม่ได้แก่จนขยับเขยื้อนไม่ไหวเสียหน่อย จะทำอะไรแล้วต้องพึ่งคนอื่นไปหมดได้อย่างไร
ช่วยไม่ได้ เจียงกว่านเองก็รู้ว่าคุณย่าหวังดีกับเธอ จึงทำได้เพียงยอมตกลง
เธอตัดสินใจแล้วว่า หลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยจะหางานพิเศษทำและเก็บเงินให้ได้มาก ๆ พอถึงวันหยุดก็จะรีบกลับบ้านมาหาคุณย่าทันที
อย่างไรเสีย ตอนนี้การเดินทางก็สะดวกมาก นั่งรถไฟความเร็วสูงแค่สี่ถึงห้าชั่วโมง กลางวันก็มีรถโดยสาร กลางคืนก็มีแท็กซี่กับรถร่วมทาง กลับบ้านได้อย่างรวดเร็วทั้งนั้น
แค่เสียเงินเพิ่มขึ้นหน่อยเท่านั้น
พอกลับถึงบ้าน เจียงกว่านก็รีบไปหาคุณย่าในห้องทันที เมื่อเห็นว่าสีหน้าของคุณย่ายังดูดี เธอก็ตรวจดูบริเวณที่บาดเจ็บด้วยตัวเองอีกครั้ง พอเห็นว่าหมอจัดการแผลไว้ดีแล้วจึงค่อยวางใจ
แม้เท้าของคุณย่าจะขยับไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนอีก เจียงกว่านจึงถอนหายใจโล่งอก
เจียงกว่านคิดว่าตอนนี้ตัวเองมีเงินแล้ว ไม่จำเป็นต้องวิ่งวุ่นหาเงินมากนัก จึงบอกคุณย่าว่าเธอเรียนจบแล้ว ช่วงนี้จะยังไม่ไปไหน ขออยู่บ้านเป็นเพื่อนคุณย่า
คุณย่าก็ดีใจมาก ตั้งแต่หลานสาวเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็กลับบ้านน้อยลง ตอนนี้เรียนจบแล้วก็ควรพักอยู่บ้านให้เต็มที่ รอพักจนหายเหนื่อยแล้วค่อยหางานทำ
คุณย่ารู้ดีว่าตอนนี้ขาของตัวเองเป็นแบบนี้ จะให้เจียงกว่านไปไหน เจียงกว่านก็ไม่มีทางยอม สู้อยู่บ้านตามใจเธอเสียยังดีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น คุณย่ายังสงสารที่เจียงกว่านเรียนหนัก ไม่เห็นหรือว่าผอมลงไปตั้งเยอะ ให้อยู่บ้านนี่แหละ ถึงจะได้บำรุงหลานสาวให้ดี ๆ!
วันรุ่งขึ้น เจียงกว่านซื้อของฝากไปขอบคุณคุณย่าหลี่โดยเฉพาะ ขอบคุณที่คุณย่าหลี่กับลูกชายพาคุณย่าไปโรงพยาบาล จากนั้นก็ซื้อรถเข็นไฟฟ้าให้คุณย่าของตัวเอง
เท้าของคุณย่าคงยังลงเดินไม่ได้ในเวลาอันใกล้ เจียงกว่านกลัวว่าคุณย่าจะเบื่อเมื่ออยู่บ้านคนเดียว จึงซื้อรถเข็นไว้ให้คุณย่าออกไปเดินเล่นได้
ถนนสมัยนี้ทำพื้นเรียบหมดแล้ว ขอแค่ขับช้า ๆ ก็พอ ผู้สูงอายุที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกหลายคนก็ใช้รถเข็นกัน เจียงกว่านเห็นอยู่ไม่น้อย
คุณย่าดีใจมาก พอรถเข็นมาถึงก็ให้เจียงกว่านสอนวิธีใช้ หลังลองอยู่สองครั้งก็ขับออกไปหากลุ่มเพื่อนคุยเล่นด้วยตัวเอง
เพื่อให้เท้าของคุณย่าหายเร็วขึ้น เจียงกว่านมักทำอาหารบำรุงด้วยสมุนไพรที่บ้าน อาศัยช่วงที่คุณย่าป่วยทำกับข้าวไม่ได้ เธอก็ลงมือทำให้คุณย่าบำรุงร่างกาย
ตอนคุณย่าอยู่บ้านคนเดียว แต่ละมื้อคงไม่ได้ทำอาหารกินดี ๆ เอาแต่กินส่ง ๆ ไป ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ก็ต้องช่วยดูแลสุขภาพคุณย่าให้ดีหน่อย
ในหัวของเธอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่ แต่ไม่ได้อยากเป็นหมอ ทว่าทำอาหารบำรุงด้วยสมุนไพรนั้นไม่มีปัญหา คุณย่ากินแล้วก็รู้สึกว่าอร่อย คิดว่าเจียงกว่านไปเรียนมาจากข้างนอก
แบบนี้เอง เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว เจียงกว่านก็อยู่บ้านมาสองเดือนกว่าแล้ว
ในแต่ละวัน นอกจากทำกับข้าวให้คุณย่าที่บ้านและดูแลแปลงดินหน้าประตู ปลูกผักกับดอกไม้แล้ว เธอก็เข็นคุณย่าออกไปเดินเล่น ชีวิตประจำวันแสนสุขสบาย
ค่ำวันหนึ่งตอนอาบน้ำ เจียงกว่านสังเกตว่าตัวเองเหมือนจะมีพุงน้อย ๆ ส่วนอื่นยังสมบูรณ์แบบเหมือนเดิม มีเพียงท้องน้อยที่นูนขึ้นมานิดหน่อย
เจียงกว่านไม่อยากเชื่อ จึงลองกดดู พอจับแล้วก็รู้ว่าเป็นเนื้อจริง ๆ เธอมีพุงน้อย ๆ แล้วจริง ๆ!!!
เจียงกว่านรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม รีบอาบน้ำให้เสร็จแล้วออกมา
“เสี่ยวหลิงตัง เสี่ยวหลิงตัง ออกมาหน่อยเร็ว!”
เสี่ยวหลิงตังกำลังดูโทรทัศน์อยู่! ช่วงนี้มันก็ใช้ชีวิตสบาย ๆ เหมือนกัน แม้เจียงกว่านจะเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว แต่ก็รับรองความปลอดภัยของลู่เจิ้งหยางได้ ภารกิจจึงสำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์
เจียงกว่านยังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไป มันเองก็ไปไหนไม่ได้ ได้แต่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเจียงกว่าน ตอนนี้มันยังค้นพบงานอดิเรกของตัวเองด้วย ละครสั้นพวกนั้นสนุกมาก!
นักเขียนพวกนี้มีพรสวรรค์จริง ๆ ประธานบริษัทตกหลุมรักฉันที่หมดประจำเดือนแล้ว แถมยังมีเรื่องคุณย่าคนหนึ่งยอมให้พระเอกข่มขืนเพื่อช่วยหลานสาว แล้วพระเอกก็หลงรักเธอเข้าให้!!
ช่างมีสีสันเหลือเกิน! เสี่ยวหลิงตังหลงใหลอยู่ในแวดวงละครสั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น
พอได้ยินเจียงกว่านเรียก เสี่ยวหลิงตังก็นึกว่าเธออยากคุยด้วย จึงรีบขานรับ
“มาแล้ว!”
ตอนนี้หน้าที่ของมันก็คือคอยคุยเล่นกับเจียงกว่าน ส่วนเรื่องอื่นมันช่วยอะไรไม่ได้
“เป็นอะไรไปกว่านกว่าน เบื่อหรือเปล่า อยากคุยกับฉันเหรอ?”
เจียงกว่านลุกขึ้น ตอนนี้เธอสวมชุดนอนและกางเกงชั้นในอยู่ แต่ก็ไม่ได้กลัวโป๊ จึงยกชายกระโปรงขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องตรง ๆ
อย่างไรเสี่ยวหลิงตังก็เป็นเครื่องจักร ต่อให้เห็นแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ?
“เสี่ยวหลิงตัง แกรู้สึกไหมว่าพุงฉันใหญ่ขึ้น? ฉันกินยาของพวกแกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงอ้วนขึ้นได้ล่ะ ยาหมดอายุหรือเปล่า?”
เจียงกว่านจำได้ว่ายาเม็ดนั้นออกฤทธิ์ถาวร เธอถึงได้วางใจและกินอย่างเต็มที่ คิดไม่ถึงว่าจะพลาดท่าเสียได้
เสี่ยวหลิงตังขมวดคิ้วเล็ก ๆ แล้วบินวนรอบตัวเจียงกว่านไปมา
“ไม่น่าจะใช่นะ! ของที่ระบบผลิตต้องเป็นของชั้นดีอยู่แล้ว คุณภาพไม่มีปัญหาแน่นอน ลองดูแขนขาสิ ยังผอมเพรียวเหมือนเดิม แต่ท้องน้อยนี่นูนจริง ๆ เธอกินเยอะไปหรือเปล่า แล้วยังย่อยไม่หมด?”
เจียงกว่านลองนึกถึงเป็ดตุ๋นเบียร์ที่กินตอนเย็น เธอกินไปเยอะจริง แต่ก็เดินเล่นกับคุณย่าแล้วนี่นา น่าจะย่อยหมดไปนานแล้วสิ
เจียงกว่านตบหน้าผากตัวเองทีหนึ่ง จริงด้วย เธอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่แล้ว ตรวจชีพจรตัวเองก็รู้ไม่ใช่เหรอ?
นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนอยู่ในเหตุการณ์ย่อมมองไม่เห็นความจริง!
คำว่าแพทย์รักษาตัวเองไม่ได้ หมายถึงโรคร้ายแรง เธอตรวจดูเองว่าอาหารไม่ย่อยหรือเปล่ายังทำได้อยู่
เมื่อคิดได้อย่างนั้น เจียงกว่านก็ลงมือตรวจทันที ผ่านไปไม่ถึงสองนาที เธอก็ขมวดคิ้ว
ชีพจรนี่ทำไมถึงแปลกไปขนาดนี้?
เสี่ยวหลิงตังเห็นสีหน้าของเจียงกว่านไม่สู้ดี ก็ถามอย่างเป็นห่วงว่า “เป็นอะไรไปกว่านกว่าน ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ไม่สบายเหรอ?”
เจียงกว่านส่ายหน้า แล้วตรวจชีพจรตัวเองต่อ
ตุบ ตุบ ตุบ เธอตั้งใจแยกแยะ จนพบว่าภายในร่างกายมีเสียงหัวใจเต้นอยู่สามจุด
หนึ่งจังหวะเป็นของเธอเอง ส่วนอีกสองจังหวะอ่อนกว่าเล็กน้อย
เจียงกว่านเบิกตากว้าง มือแตะท้อง สีหน้าตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
เจียงกว่านเงียบอยู่นาน เสี่ยวหลิงตังก็ร้อนใจจนทนไม่ไหว
“เป็นอะไรไป? เป็นอะไร? ไม่สบายจริง ๆ เหรอ ร้ายแรงไหม?”
เจียงกว่านได้สติกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ
“ไม่ได้ป่วยหรอก แต่เรื่องนี้ร้ายแรงกว่าป่วยอีก”
“หา?” เสี่ยวหลิงตังฟังไม่เข้าใจ
“ทำยังไงดีเสี่ยวหลิงตัง ฉันควรทำยังไงดี ฉัน…ฉันท้องแล้ว!”
คืนนั้นเธอกับลู่เจิ้งหยางไม่ได้ป้องกันอะไรเลย!
เจียงกว่านนึกเสียใจจนแทบทนไม่ไหว เพราะตอนนั้นเป็นห่วงคุณย่าที่บาดเจ็บและอยู่บ้านคนเดียว เธอถึงกับลืมเรื่องกินยาไปเสียสนิท
คราวนี้แย่แล้ว ในท้องมีลูกอยู่!
เสี่ยวหลิงตังเองก็ตกใจมาก “อะไรนะ เธอบอกว่าท้องเหรอ แค่คืนนั้นคืนเดียว?”
เจียงกว่านทำหน้าหม่นแล้วพยักหน้า จะไม่ใช่ได้ยังไง นอกจากคืนนั้น เธอก็ไม่เคยอยู่กับผู้ชายคนอื่นเลย!
เสี่ยวหลิงตังตกใจมาก
“แล้วเธอคิดยังไง จะเก็บเด็กในท้องไว้ไหม?”
ถึงเสี่ยวหลิงตังจะไม่ใช่มนุษย์ แต่มันก็รู้ดีว่าผู้หญิงที่ท้องก่อนแต่งจะใช้ชีวิตในสังคมนี้ลำบากแค่ไหน
เจียงกว่านก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เธอยังไม่แต่งงาน ถ้าคนรอบข้างรู้ว่าเธอท้อง คงมีข่าวลือมากมายแพร่สะพัดแน่
ตัวเธอเองยังพอรับไหว แต่เป็นห่วงว่าคุณย่าจะได้ยินคำพูดพวกนั้นแล้วโมโหจนล้มป่วย
แต่เด็กนี่ก็เป็นสายเลือดของเธอเองนะ! แถมยังเป็นลูกแฝด เจียงกว่านทำใจไม่ลงจริง ๆ
เสี่ยวหลิงตังมองท่าทางของเจียงกว่านก็รู้แล้วว่าเธอตัดใจไม่ได้
“ไม่งั้นเธอไปหาลู่เจิ้งหยางไหม? บอกเรื่องนี้กับเขา ให้เขารับผิดชอบ?”
เสี่ยวหลิงตังคิดว่าในเมื่อท้องแล้ว คนที่ทำให้ท้องก็ควรรับผิดชอบด้วย
มีความสุขด้วยกันแล้ว จะโยนภาระทุกอย่างให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบกรับคนเดียวได้ยังไง!
บอกลู่เจิ้งหยางเหรอ? เจียงกว่านได้ยินข้อเสนอของเสี่ยวหลิงตัง ไม่นานก็ส่ายหน้า
“ไม่ ๆ เรื่องนี้บอกเขาไม่ได้ เสี่ยวหลิงตัง ลองคิดดูสิ เขาให้เงินฉันก้อนใหญ่ขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะอยากจบเรื่องนี้หรอกเหรอ? ฉันรับเงินมาแล้ว เราก็ถือว่าหายกันแล้ว ฉันจะยังไปหาเขาได้ยังไง?
“ต่อให้บอกเขา ด้วยฐานะของครอบครัวเขา เขาก็ไม่มีทางแต่งงานกับฉัน ยิ่งไม่มีทางยอมให้มีลูกนอกสมรสอยู่ได้ ครอบครัวแบบนั้นให้ความสำคัญกับความเหมาะสมของฐานะ ถ้าทุกคนรู้ว่าลู่เจิ้งหยางมีลูกนอกสมรส ใครจะยังยอมแต่งกับเขาอีก? ไม่ได้ ๆ ต่อให้ไปหา สุดท้ายก็คงถูกบังคับให้เอาเด็กออกอยู่ดี”
เสี่ยวหลิงตังกางแขนทั้งสองข้าง “อย่างนี้ก็ไม่ได้ อย่างนั้นก็ไม่ได้ แล้วเธอจะทำยังไง? คลอดแล้วเลี้ยงเองเหรอ แล้วจะอธิบายกับคุณย่ายังไง?”
เจียงกว่านกลุ้มเรื่องนี้อยู่พอดี ตอนนี้เธอมีเงินอยู่ในมือ จะเลี้ยงลูกก็พอไหว เพียงแต่ว่าเธอควรบอกคุณย่ายังไงดี?
เธอคิดว่าตัวเองคงไม่แต่งงานในโลกนี้ ถ้ามีลูกสักคนก็คงไม่เลว
แต่เธอไม่รู้ว่าคุณย่าจะเคารพความคิดของเธอหรือเปล่า
อย่างไรความคิดของคนรุ่นก่อนก็ยังแตกต่างจากคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ
“ช่างเถอะ ๆ เรื่องนี้ค่อยว่ากันหลังตื่นนอน”
เจียงกว่านตัดสินใจใช้วิธีถ่วงเวลา
อย่างไรอายุครรภ์ของเธอก็ยังน้อย แถมยังสวมเสื้อผ้าหลวมสบาย ช่วงสั้น ๆ นี้คงไม่มีใครรู้ว่าเธอท้อง
เรื่องนี้ค่อยว่ากันอีกทีหลังจากผ่านไปสักระยะแล้วกัน!
อย่างมากตอนท้องโต เธอก็ไปคลอดที่อื่น
เจียงกว่านวางแผนไว้ดีแล้ว แต่แผนก็ไม่ทันความเปลี่ยนแปลง! เที่ยงวันรุ่งขึ้น ขณะที่เจียงกว่านกินมื้อกลางวันกับคุณย่า อาการแพ้ท้องก็มาเยือน
เจียงกว่านไม่สนว่าคุณย่าอยู่ตรงนั้น รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ทิ้งให้คุณย่ามองตามแผ่นหลังของเธออย่างกระวนกระวาย
ตอนนี้ขาของคุณย่าลงเดินได้แล้ว แต่เพื่อไม่ให้บาดเจ็บซ้ำ จึงเดินได้ไม่เร็ว
คุณย่าเดินไปถึงหน้าห้องน้ำ เห็นเจียงกว่านกำลังบ้วนปาก ก็ถามอย่างเป็นห่วงว่า
“กว่านกว่าน เป็นอะไรไป? เป็นอะไร? กินอะไรเสียหรือเปล่า เมื่อเช้าซื้อของมั่วซั่วอะไรมากินอีกหรือเปล่า กินไอศกรีมมากไปใช่ไหม?”
คุณย่าคิดว่าเป็นไปได้มาก ตอนนี้อากาศยังร้อนอยู่ เจียงกว่านซื้อไอศกรีมมาหนึ่งลังแล้วแช่ไว้ในตู้เย็น กินทุกวัน วันนี้คงกินมากไปหรือเปล่า?
“บอกแล้วว่าอย่ากินของเย็นเยอะ ๆ ก็ยังดื้อกิน ดูสิ ตอนนี้ท้องไม่สบายแล้วใช่ไหม!”
เดิมทีเจียงกว่านกำลังคิดว่าจะหาเหตุผลอะไรมาอ้างดี พอได้ยินคุณย่าหาข้ออ้างให้เสร็จสรรพแล้ว เธอก็รีบตามน้ำไป
“ค่ะ ๆ คุณย่า หนูรู้แล้ว ต่อไปหนูจะเชื่อฟังคุณย่าแน่นอน จะไม่ตะกละอีกแล้ว หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว พักสักหน่อยก็พอ คุณย่าไปกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวหนูค่อยกิน ตอนนี้ท้องยังแน่นอยู่นิดหน่อย”
คุณย่าเห็นว่าเจียงกว่านอาเจียนแล้ว ตอนนี้ก็ดูไม่เห็นว่ามีตรงไหนไม่สบาย จึงพยักหน้า
“ได้ งั้นย่ากินก่อนนะ เดี๋ยวหนูดื่มน้ำอุ่นหน่อย แล้วพักผ่อนให้ดี ย่าเตือนแล้วนะ วันนี้ห้ามแตะไอศกรีมอีกแม้แต่นิดเดียว ไม่งั้นย่าจะเอาไอศกรีมในตู้เย็นทิ้งให้หมด”
เจียงกว่านพยักหน้ารัว ๆ “ค่ะ ๆ คุณย่า หนูรู้แล้ว หนูจะไม่แตะอีก เชื่อใจหลานสาวคนนี้เถอะค่ะ พูดแล้วทำจริงแน่นอน”
เมื่อเห็นคุณย่ากลับไปที่โต๊ะกินข้าว เจียงกว่านก็ถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็หาเหตุผลกลบเกลื่อนได้แล้ว
แต่พอมีครั้งแรก ก็ย่อมมีครั้งที่สอง ช่วงบ่ายตอนคุณย่ากลับมา เธอถือปลามาด้วยหนึ่งตัว
พอเห็นเจียงกว่าน คุณย่าก็ยิ้มแล้วพูดว่า “กว่านกว่าน คืนนี้เราทำปลากินกันนะ วันนี้คุณตาหลี่ไปตกปลาอีกแล้ว ได้ปลามาเยอะ ที่บ้านยังกินไม่หมดอยู่หลายตัว แถมมีเยอะขนาดนี้ คุณย่าหลี่เลยให้ย่าเลือกกลับมาสองตัว ย่าคิดว่า บ้านเรามีกันแค่สองคน เยอะไปก็กินไม่หมด เลยเอามาตัวเดียว ดูสิ ป่าจริง ๆ รสชาติต้องดีแน่”
ระหว่างพูด คุณย่าก็ยกปลาแกว่งไปมาตรงหน้าเจียงกว่าน อยากให้เธอมองเห็นชัด ๆ
พอปลาเข้ามาใกล้ เจียงกว่านก็ได้กลิ่นคาว ความรู้สึกอยากอาเจียนกลับมาอีกครั้ง
เจียงกว่านยกมือปิดปากแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอีกครั้ง คุณย่ามองตามอย่างงุนงง นี่…นี่ทำไมอาเจียนอีกแล้วล่ะ?
คุณย่านึกอะไรบางอย่างขึ้นมา สีหน้าก็เปลี่ยนไป รีบวางปลาให้เรียบร้อยแล้วตามไปหาเจียงกว่านทันที
เจียงกว่านอาเจียนเสร็จ เช็ดปากแล้วเดินออกมา ก็เห็นคุณย่ามองเธอด้วยสีหน้าหม่นหมอง
เจียงกว่านสะดุ้งวาบ ถามอย่างตะกุกตะกักว่า “คะ…คุณย่า เป็นอะไรไปคะ? ทำไม…ทำไมมองหนูแบบนั้นล่ะ?”
คุณย่าหรี่ตามองเจียงกว่าน
“กว่านกว่าน หนูมีเรื่องปิดบังย่าอยู่หรือเปล่า?”
เจียงกว่านรีบโบกมือ “ไม่มีค่ะ ไม่มี คุณย่า หนูอยู่บ้านทุกวัน ส่วนใหญ่ก็อยู่กับคุณย่าตลอด คุณย่าก็เห็นอยู่ หนูจะมีเรื่องอะไรปิดบังคุณย่าได้ล่ะคะ!”
คุณย่ายังไม่ยอมปล่อยเจียงกว่าน “ไม่มีจริง ๆ เหรอ? แล้วเมื่อกี้เป็นอะไรอีก ทำไมอาเจียนมาตลอดตั้งแต่บ่ายล่ะ ถ้าไม่สบาย ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ เราไปคลินิกให้หมอตรวจแล้วจ่ายยาให้หน่อยดีกว่า”
พูดจบคุณย่าก็จะดึงเจียงกว่านออกไป
เจียงกว่านหน้าถอดสี จะทำแบบนั้นได้ยังไง? หมอแก่ที่คลินิกจับชีพจรแม่นมาก ถ้าไปแล้วจะทำยังไงล่ะ?
“ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง คุณย่า หนูไม่เป็นไร นอนพักสักตื่นก็หายแล้ว จริง ๆ พรุ่งนี้หนูก็หายแล้วค่ะ”
เมื่อเห็นเจียงกว่านปฏิเสธอย่างสุดชีวิต คุณย่าก็คิดว่าตัวเองอาจเดาถูก
“ได้ ไม่ไปก็ได้ งั้นบอกยามาสิ หนูท้องอยู่ใช่ไหม?”
คุณย่าคิดมาตลอดว่าหลานสาวเป็นเด็กดี ถ้ามีแฟนก็คงบอกเธอ แต่ถ้าถูกใครรังแกที่มหาวิทยาลัยแล้วปิดบังเธอล่ะ?
อย่างไรหลานสาวก็สวยขนาดนั้น ทำให้คุณย่าอดคิดไปในทางร้ายไม่ได้
พอคุณย่าพูดจบ เวลาก็เหมือนหยุดนิ่ง เจียงกว่านรู้สึกราวกับมีอะไรอุดคอไว้จนพูดไม่ออก
เมื่อเห็นท่าทางของเจียงกว่าน คุณย่าก็คิดว่าตัวเองเดาถูก จึงคว้ามือเธอไว้ทันที
“กว่านกว่าน ไม่ต้องกลัวนะ ย่าอยู่นี่ บอกยามาสิ มีใครรังแกหนูหรือเปล่า?”