บทที่ 2 นักศึกษาหญิงเพิ่งเรียนจบ (1)
ยามบ่าย
เจียงกว่านลากกระเป๋าเดินทางมาถึงห้องพักในโรงแรม แดดข้างนอกร้อนแรงเหลือเกิน แค่เดินตากแดดอยู่ครู่เดียวก็เหงื่อท่วมตัวแล้ว
พอเข้าห้องมา เธอก็เปิดเครื่องปรับอากาศ พอเห็นเตียงใหญ่ก็ทิ้งตัวลงไปนอนคว่ำอย่างไม่สนภาพลักษณ์
เตียงนุ่ม ๆ นี่แหละสบายที่สุด!
เจียงกว่านมาอยู่ในโลกนี้ได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าระบบจัดการอย่างไร ชีวิตนี้เธอเป็นนักศึกษาหญิงที่เพิ่งเรียนจบ ส่วนที่บ้านก็มีคุณย่าที่พึ่งพาอาศัยกันอยู่เพียงสองคน
ในหัวของเจียงกว่านมีความทรงจำทั้งหมดตั้งแต่เด็กจนโต ทั้งเพื่อนบ้าน โรงเรียนที่เคยเรียน เพื่อนร่วมชั้นและคุณครูต่างก็จำได้ชัดเจน ราวกับเธอเติบโตที่นี่มาตั้งแต่เกิด
ตอนนี้เธออยู่ในเมืองลู่ และเรียนมหาวิทยาลัยที่นี่ เดิมทีหลังเรียนจบเธอตั้งใจจะกลับบ้านเกิดไปอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าทันที
แต่ระบบบอกว่าเป้าหมายภารกิจในชีวิตนี้จะปรากฏตัวที่โรงแรมแห่งนี้ ต่อให้เธอได้รับใบปริญญาแล้วก็ทำได้แค่ระงับแผนกลับบ้าน ลากกระเป๋ามาเปิดห้องพักที่นี่
ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอก็ทำงานพิเศษหาเงินมาตลอด ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเงินจ่ายค่าห้องหรอก!
ไม่รู้เหมือนกันว่าระบบจะให้เธอทำภารกิจอะไรกันแน่ ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ
เจียงกว่านเปลี่ยนท่านอน นอนเอกเขนกอย่างสบายบนเตียงพลางคุยกับเสี่ยวหลิงตังในหัว
“เสี่ยวหลิงตัง เป้าหมายภารกิจจะโผล่มาเมื่อไหร่กันแน่? นี่ก็ยามบ่ายแล้ว อย่าบอกนะว่าจะโผล่มาตอนดึก ถ้าเป็นอย่างนั้นถึงตอนนั้นฉันอาจตื่นไม่ไหวก็ได้”
เสี่ยวหลิงตังเล่นหางของตัวเองอยู่
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน! ยังไงถ้าเขาเข้ามาในระยะ 100 เมตร ฉันต้องสัมผัสได้แน่นอน ตอนนี้เธอพักไปก่อนเถอะ พอเขาปรากฏตัวและภารกิจเริ่มขึ้น ฉันจะรู้ว่าภารกิจคืออะไรแล้วบอกเธอ”
เจียงกว่านถอนหายใจ “ก็ได้ งั้นฉันขอนอนสักพักนะ ห้าโมงเย็นอย่าลืมปลุกด้วย ฉันจะลงไปกินมื้อเย็น”
เฮ้อ! นิยายก็คือนิยาย ส่วนความจริงก็คือความจริง มันไม่เหมือนกันเลย
ระบบในนิยายน่ะเก่งกาจรอบด้าน ไม่เพียงเลือกโลกใบเล็กที่อยากไปได้ แต่ยังรู้เนื้อเรื่องของโลกนั้นล่วงหน้าอีกด้วย
แต่ระบบของเธอนี่สิ โลกใบเล็กสุ่มเอา พอมาถึงแล้วก่อนเจอเป้าหมายภารกิจก็ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไง หรือภารกิจคืออะไร
ถ้าไม่ใช่เพราะระบบจัดตัวตนให้เธอได้ดี แถมยังมีความทรงจำของที่นี่ เธอคงมึนตึ้บไปแล้วถ้าไม่รู้เนื้อเรื่องอะไรเลยใช่ไหมล่ะ?
ตอนนี้เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป้าหมายภารกิจในชีวิตนี้ชื่ออะไร รู้แค่ว่าเป็นผู้ชาย
“ได้เลย กว่านกว่าน ถึงเวลาแล้วฉันจะปลุกเธอเอง พักผ่อนให้สบายเถอะ เมื่อเช้าเธอเก็บกระเป๋าแล้วยังต้องส่งของอีก คงเหนื่อยแย่เลย พักให้เต็มที่นะ!”
ที่จริงเสี่ยวหลิงตังก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน
แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้ นี่เป็นการจัดการของมหาเทพ มันเองก็จนปัญญา ก่อนเจอเป้าหมายภารกิจมันไม่รู้เนื้อเรื่องจริง ๆ มันก็อยากรู้เร็ว ๆ เหมือนกัน!
ช่วยไม่ได้หรอก แค่รู้สถานที่ตอนเริ่มเรื่องก็นับว่าดีแล้ว ส่วนเรื่องอื่นคงต้องรออยู่ที่นี่ไปก่อน
ตอนบ่าย เสี่ยวหลิงตังปลุกเจียงกว่านตามเวลา เธอตื่นแล้วก็นอนแช่อยู่บนเตียงต่ออีกพักใหญ่ กระทั่งท้องร้องจ๊อก ๆ ถึงรีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอไม่ได้คิดจะไปไหน แค่ลงไปกินบุฟเฟต์ที่โรงแรมให้อิ่มหนำก็พอแล้ว บุฟเฟต์ของที่นี่ก็มีชื่อเสียงไม่น้อย
ตอนนี้เจียงกว่านไม่ได้สวมแว่นกรอบดำที่ใส่ตอนอยู่มหาวิทยาลัย ใบหน้าสวยประณีตจึงเผยออกมาเต็มที่ ตอนกินอาหารในห้องอาหาร ผู้คนต่างพากันมองมาทางเธออยู่บ่อยครั้ง
เจียงกว่านไม่ค่อยชินกับสายตาแบบนี้นัก จึงเร่งความเร็วในการกินขึ้นเล็กน้อย ตั้งใจจะกินของในจานให้หมดแล้วรีบกลับห้องไปดูซีรีส์ต่อ
ขณะที่เจียงกว่านกำลังจัดการอาหารในจาน เสียงของเสี่ยวหลิงตังก็ดังขึ้น
“กว่านกว่าน กว่านกว่าน เป้าหมายภารกิจมาแล้ว มาแล้ว!”
ดวงตาเจียงกว่านเป็นประกาย เธอรีบเงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปรอบ ๆ
“ไหนล่ะ ไหน? อยู่ตรงไหน? คนไหนเหรอ?”
เจียงกว่านมองไปรอบห้องอาหาร พยายามหาว่าคนไหนคือเป้าหมายภารกิจของเธอ
เสี่ยวหลิงตังบอกว่า “ไม่ใช่ ไม่ได้อยู่ที่นี่ ตอนนี้เขาอยู่ในลิฟต์ กำลังขึ้นไปห้องส่วนตัวชั้นบน”
เจียงกว่านขมวดคิ้ว ชั้นสี่งั้นเหรอ? ที่นั่นไม่ใช่สถานที่เที่ยวเล่นของคลับหรอกหรือ?
ทำไมถึงขึ้นไปที่นั่นล่ะ? หรือเดี๋ยวเธอต้องตามไปด้วย?
ไม่เอานะ! เธอไม่เคยไปสถานที่แบบนั้นมาก่อน ได้ยินว่าที่นั่นวุ่นวายมาก ถ้าเกิดมีคนเมาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาขวางเธอไว้จะทำยังไง?
เจียงกว่านยังไม่ทันถามข้อสงสัย เสี่ยวหลิงตังก็พูดขึ้นอีกครั้ง
“กว่านกว่าน ฉันรู้เนื้อเรื่องของโลกนี้แล้ว ชื่อเรื่องคือ ‘รักวัยเด็กยังสู้คนที่ฟ้าส่งมาให้ไม่ได้’ เป้าหมายภารกิจครั้งนี้ชื่อ ลู่เจิ้งหยาง
ลู่เจิ้งหยางกับเสิ่นชิงเหยาเป็นคู่หมั้นกันตั้งแต่เด็ก ผู้ใหญ่ในครอบครัวเป็นคนหมั้นหมายให้ แต่ทั้งคู่กลับไม่รู้สึกอะไรต่อกัน ต่างก็อยากหาโอกาสยกเลิกการแต่งงาน เพียงแต่ไม่มีใครเป็นฝ่ายพูดก่อน เพราะสองตระกูลสนิทสนมกันมานานและยังมีความร่วมมือกันอีกหลายอย่าง ไม่ใช่พูดขึ้นมาคำเดียวแล้วจะจัดการได้ง่าย ๆ
เสิ่นชิงเหยามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ชอบลู่เจิ้งหยางมาก พอรู้เรื่องนี้แล้ว เสิ่นชิงเหยาก็จัดงานเลี้ยงขึ้นมา แนะนำเพื่อนคนนั้นให้ลู่เจิ้งหยางรู้จัก แถมทั้งสองยังใจกล้าถึงขั้นใส่ยาลงในเหล้า หวังจะมัดมือชกให้เขาต้องรับผิดชอบ แบบนี้เพื่อนสนิทคนนั้นก็จะได้อยู่กับลู่เจิ้งหยาง ส่วนเสิ่นชิงเหยาก็จะได้ยกเลิกงานหมั้นสมใจ”
เจียงกว่านฟังแล้วขมวดคิ้ว
“วิธีการต่ำช้าเกินไปแล้ว! ถ้าไม่เต็มใจก็พูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้หรือไง? ทำไมต้องใช้วิธีแบบนี้ด้วย? แค่ตัวเองไม่ชอบ ก็ต้องทำลายชีวิตคนอื่นเลยเหรอ? ร้ายกาจจริง ๆ เสี่ยวหลิงตัง ภารกิจของเราครั้งนี้คือไปขัดขวางเรื่องนี้ใช่ไหม?”
ถึงเจียงกว่านจะมองไม่เห็น เสี่ยวหลิงตังก็ยังพยักหน้า “ใช่แล้ว! ภารกิจของเราครั้งนี้คือห้ามให้เสิ่นชิงเหยาทำสำเร็จ รู้ไหมว่าเพื่อนสนิทคนนั้นของเธอไม่ใช่คนดีเลย หลังได้อยู่กับลู่เจิ้งหยางสำเร็จ ก็เอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศไปทั่ว แถมยังใช้มันข่มขู่ให้ลู่เจิ้งหยางรีบแต่งเธอเข้าบ้าน ค่าสินสอดก็เรียกแพงลิบลิ่ว
ถ้าลู่เจิ้งหยางไม่ยอม เธอก็จะปล่อยคลิปของทั้งคู่ให้ทุกคนรู้ ลู่เจิ้งหยางไม่ยอมอ่อนข้อ เพื่อนสนิทคนนั้นก็เอาชีวิตมาขู่จนเรื่องอื้อฉาวแพร่ไปทั่ว สุดท้ายพอเรื่องกระทบถึงบริษัท ลู่เจิ้งหยางก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยอมแต่งงานกับเพื่อนสนิทนิสัยร้ายคนนั้น เพราะในสายตาคนทั่วไป ผู้หญิงมักเป็นฝ่ายอ่อนแอ ยิ่งผู้หญิงคนนั้นเรียนการแสดงมาอีก
เพราะลู่เจิ้งหยางไม่ได้แต่งงานด้วยความสมัครใจ เขาจึงนอนแยกห้องกับผู้หญิงคนนั้นมาตลอด
ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าตัวเองได้เป็นคุณนายตระกูลร่ำรวยสมใจแล้ว จึงขอให้ลู่เจิ้งหยางจัดตำแหน่งในบริษัทให้คนในครอบครัวของเธอทั้งหมด
แต่ลู่เจิ้งหยางจะยอมได้ยังไง? เขาขายหุ้นบริษัทให้พี่ชายคนโตในราคาถูก แล้วยังลาออกจากตำแหน่งในบริษัทด้วย ตัวเขาเองก็กลายเป็นคนหมดอาลัยตายอยาก รู้สึกว่าไม่มีแรงจูงใจให้พยายามต่อไปแล้ว สุดท้ายเพราะดื่มเหล้าหนักมาหลายปี เขาจึงเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย ก่อนตายยังทำพินัยกรรมยกทรัพย์สินทั้งหมดให้การกุศล ไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นได้อะไรไปแม้แต่แดงเดียว
ส่วนเสิ่นชิงเหยาน่ะหรือ! หลังจากวางแผนเรื่องนี้จนยกเลิกงานหมั้นได้สมใจ เธอก็หันไปซบอกคนอื่นทันที ที่แท้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเธอก็แอบคบกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่แล้ว ไม่นานทั้งคู่ก็แต่งงานกัน หลังแต่งงานก็รักหวานชื่นกันมาก”
เจียงกว่านฟังจบก็กัดตะเกียบไว้
“นี่มันตัวประกอบที่มีไว้รับเคราะห์ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?”
เสี่ยวหลิงตังว่า “ก็ใช่น่ะสิ! ลู่เจิ้งหยางน่าสงสารจะตาย เขาผิดตรงไหนกัน ก็แค่ผิดที่ไม่ควรหมั้นหมายกับนางเอกตั้งแต่เด็ก สุดท้ายเลยกลายเป็นก้อนหินขวางทางความสุขของนางเอก น่าโมโหจริง ๆ กว่านกว่าน เราต้องไปขัดขวางเรื่องนี้ให้ได้”
“กว่านกว่าน ภารกิจของเราครั้งนี้ก็คือพาลู่เจิ้งหยางกลับไปที่ห้องพักของเขาในโรงแรมนี้ ไม่ปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือผู้หญิงเลวคนนั้นก็พอ พอทำภารกิจนี้เสร็จ เราก็เป็นอิสระ อยากทำอะไรก็ทำได้แล้ว!”
“อะไรนะ? มีแค่เรื่องเดียวเองเหรอ? หลังจากนี้ไม่มีภารกิจอื่นแล้วเหรอ?”
เจียงกว่านนึกว่าตัวเองหูฝาด จึงถามย้ำอีกครั้ง
“โลกใบเล็กหนึ่งใบมีแค่ภารกิจเดียวเหรอ?”
เสี่ยวหลิงตังมองหน้าจอแสงตรงหน้าแล้วพยักหน้าอีกครั้ง
“ใช่แล้ว โลกอื่นฉันยังไม่รู้เหมือนกัน แต่โลกใบเล็กนี้มีแค่ภารกิจเดียว ทำเสร็จแล้วเธอก็ทำตามใจได้เลย!”
พอได้ยินคำยืนยันจากเสี่ยวหลิงตัง เจียงกว่านก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เธอกินน้ำผลไม้คำสุดท้ายจนหมดแล้วหยิบกระเป๋าใบเล็กติดตัวขึ้นมา
“ได้เลย เสี่ยวหลิงตัง งั้นเราไปกันเถอะ!”