ชั่วพริบตานั้น ในห้วงญาณของอวิ๋นเจิงก็มีหนังสือโบราณปกสีเทาหม่นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น “วิชาเนตรประหลาด” พลิกหน้ากระดาษเองอย่างรวดเร็ว ขณะที่อวิ๋นเจิงรวบรวมสมาธิจับจ้องมอง
แต่—
ตอนอ่านหน้าแรก ๆ นางยังมองเห็นตัวอักษรและเนื้อหาได้อย่างชัดเจน ทว่าพอถึงหน้าหลัง ๆ ทุกอย่างกลับพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็น
นางรู้สึกได้เลือนรางถึงแรงกดดันโบราณจากหนังสือเล่มนี้ ราวกับทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก จนรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกและหายใจติดขัด
เนตรสีเลือดปวดแปลบเป็นระยะ นางเจ็บจนต้องหรี่ตาลง
“นายท่าน โปรดหลับตาทั้งสองข้างเถิด” เสียงตักเตือนดังมาจากลูกทรงกลมสีแดง “ด้วยพลังฝีมือของนายท่านในตอนนี้ ยังไม่เพียงพอจะตรวจดูและศึกษาวิชาเนตรที่สูงขึ้น โปรดหลับตาพักฟื้นเถิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นเจิงก็หลับตาลง ทว่านางไม่คาดคิดเลยว่าเพียงหลับตา ก็ผล็อยหลับไปทันที
รุ่งเช้าวันถัดมา
แสงแดดจ้าสายหนึ่งส่องผ่านประตูหน้าต่าง เข้ามาในห้อง
บนเตียงมีชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมสีหมึก คิ้วขมวดเล็กน้อยคล้ายกำลังจะตื่น ไม่นานนักเขาก็ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาลึกล้ำเย็นชา
“อือ...” เขายกมือขาวผ่องข้อนิ้วชัดเจนขึ้นนวดขมับ
ภาพเหตุการณ์หลายฉากแล่นผ่านห้วงความคิดอย่างรวดเร็ว ความทรงจำค่อย ๆ กลับคืนมา
เมื่อคืน ตอนพิษหนาวกำเริบ เขาถูกคนกลุ่มนั้นลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส หลังจากสังหารพวกมันจนหมดแล้ว สมองของเขาพลันร้อนวูบ สติพร่าเลือน ก่อนจะฉีกห้วงมิติมาถึงห้องของนาง...