ตำหนักอวิ๋นอ๋อง
เมื่ออวิ๋นเจิงกลับถึงตำหนักอ๋อง ก็ตรงไปหาอ๋องเฒ่าอวิ๋นด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ไม่รู้ว่าเขาวางแผนไว้ก่อนแล้วหรือได้ยินข่าวมา ถึงได้ปิดด่านบำเพ็ญเพียรไปเสียแล้ว
อวิ๋นเจิงจึงได้แต่ปล่อยเขาไปก่อนชั่วคราว
ที่แท้ การเข้าวังคราวนี้เป็นแผนที่ฮ่องเต้กับท่านปู่ร่วมมือกันวางไว้!
“เยว่จี พวกเรากลับกันเถิด”
เมื่อกลับถึงหออวิ๋นฮุย นางก็สั่งให้เยว่จีไปจัดเตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบ
อวิ๋นเจิงนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ ศีรษะพิงขอบอ่าง ท่ามกลางไอร้อนที่ลอยกรุ่น ร่างกายรู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย
นางยกมือขึ้นใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้า
นางแช่จนกระทั่งน้ำเริ่มอุ่นลง จึงลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าจากหลังฉากมากสวม ทว่าเมื่อสวมไปได้ครึ่งหนึ่ง ภายในห้องก็ปรากฏกลิ่นอายสายหนึ่งขึ้น
อวิ๋นเจิงรีบดึงเสื้อผ้าให้กระชับ แล้วจัดให้เรียบร้อย
นางเรียกพู่กันหมึกแท่งเรียวยาวออกมาในมือ จากนั้นส่งพลังวิญญาณเข้าไป ก่อนแทงพู่กันออกไปอย่างรวดเร็วผ่านหลังฉากใส่เงาร่างที่มองไม่ชัดนั้น
“ฟิ้ว!”
เสียงพู่กันหักดัง “กร๊อบ” ขึ้นมา
จากนั้นเสียงทุ้มต่ำ แฝงความเหนื่อยล้าและแหบพร่าก็ดังขึ้น “หนูแห่งพุทธาวาสเอง”
เมื่ออวิ๋นเจิงได้ยินเสียงนั้น ความระแวดระวังก็คลายลงในทันที
อวิ๋นเจิงเดินอ้อมออกมาจากหลังฉาก ขมวดคิ้วกล่าวด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย “หรงซั่ว เจ้าไม่รู้หรือว่าข้ากำลังอาบน้ำอยู่?”
จู่ ๆ ก็มีเสียง “ปัง” ดังมาจากอีกด้าน คล้ายของหนักตกกระแทกพื้น ร่างสูงใหญ่กำยำล้มลงกับพื้น
อวิ๋นเจิงเห็นดังนั้น รูม่านตาพลันหดลง รีบวิ่งเข้าไปทันที นางย่อตัวลงประคองศีรษะหรงซั่วไว้ แล้วถามอย่างร้อนใจ “หรงซั่ว เจ้าเป็นอะไรไป? อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!”