ยามหยุดพักเป็นครั้งคราว ซูหรงจะมองออกไปนอกคุก พยายามมองหาคนคุ้นเคยที่มารับนางกลับไป
แต่กลับไม่มี!
เหตุใดท่านพ่อจึงยังไม่มา?
ฉู่หยุ่นเหิงก็ไม่มา! แม้แต่คนที่ถือราชโองการมาปล่อยนางก็ยังไม่มา!
ภายในคุกใต้ดินชื้นแฉะและมืดมิด บางครั้งยังมีแมลงกับหนูน่ารังเกียจวิ่งผ่าน สกปรกจนยากจะทน นางไม่อยากอยู่ที่นี่แม้เพียงชั่วขณะ
นางไม่ยอมรับชะตากรรม แววตาฉายประกายอาฆาตขึ้นวูบหนึ่ง
คนที่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้ควรเป็นนางอวิ๋นเจิงสารเลวนั่น ไม่ใช่นาง!
ระหว่างการรอคอยที่ทุกวินาทียาวนานราวกับหนึ่งปี ความแค้นและความโกรธที่ซูหรงมีต่ออวิ๋นเจิงก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
ครั้งนั้นนางควรแทงอวิ๋นเจิงให้พรุนด้วยกระบี่ จนไม่มีโอกาสรอดชีวิต!
……
ราวสองชั่วยามต่อมา ชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมสีน้ำเงินก็เดินเข้ามา ด้านหลังมีทหารองครักษ์ตามมาสองแถว
เมื่อซูหรงเห็นฉู่หยุ่นเหิง นางทั้งตื่นเต้นยินดี ทว่าลึก ๆ ในใจก็มีความน้อยใจผุดขึ้นมา
“ฝ่าบาท...” ซูหรงเอ่ยเสียงอ่อนหวานปนเศร้า
“ยังไม่รีบเปิดประตูอีก!” ฉู่หยุ่นเหิงเอ่ยเสียงขรึม
“รับบัญชา องค์ชายสาม”
ทหารองครักษ์ถือกุญแจมาเปิดประตูให้ซูหรง
ซูหรงเดินออกมาพร้อมน้ำตาคลอ ตั้งใจจะโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขาเพื่อระบายความในใจ แต่เขากลับเบี่ยงหลบเล็กน้อย แววรังเกียจวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาอย่างรวดเร็ว
ซูหรงมองเห็นแววรังเกียจของเขาพอดี
นางรู้สึกอับอายและกระอักกระอ่วน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงรังเกียจนาง
ซูหรงมองเขา แววขุ่นเคืองเพิ่มขึ้นในดวงตา
นางพยายามสงบสติอารมณ์และเก็บงำความรู้สึก ไม่นานก็กลับมาตั้งมั่นได้อีกครั้ง คืนสู่ท่าทีอ่อนโยนมีเสน่ห์ดังเช่นแต่ก่อน