เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ก็ถอยห่างจากฟางเยี่ยนโดยไม่รู้ตัว สีหน้าที่มองเขาราวกับกำลังเห็นอุทกภัยและสัตว์ร้ายก็ไม่ปาน
เรื่องนี้ทำให้ฟางเยี่ยนโกรธจนมีรสคาวหวานเอียนพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ โชคดีที่เขากล้ำกลืนมันกลับลงไปได้ ไม่ถึงกับกระอักเลือดต่อหน้าผู้คน
คนตระกูลฟางอยู่ใกล้ฟางเยี่ยน จึงได้กลิ่นเหม็นเน่าจากตัวเขาอย่างชัดเจน
นี่มันฝูงนกสัตว์แบบไหนกันแน่?
พวกเขาเองก็อยากอยู่ห่างจากฟางเยี่ยน เพียงแต่กลัวว่าหากฟางเยี่ยนจับได้ คงหนีไม่พ้นถูกลงโทษหรือถูกอบรมสั่งสอนอีกยก
ฟางเยี่ยนพาคนตระกูลฟางเร่งฝีเท้ากลับไป
ส่วนผู้คนที่มามุงดู เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ก็พากันแยกย้ายไปอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นเจิงเองก็กลับตำหนักไปพร้อมกับอ๋องเฒ่าอวิ๋น
ภายในห้องโถงใหญ่ อ๋องเฒ่าอวิ๋นนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ใบหน้าเคร่งขรึมจ้องหญิงสาวชุดขาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“พวกเจ้าถอยออกไปให้หมด” อ๋องเฒ่าอวิ๋นโบกมือ ไล่ผู้ไม่เกี่ยวข้องทั้งหมดในห้องโถงออกไป
“ขอรับ ท่านอ๋อง”
“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่?” อ๋องเฒ่าอวิ๋นถามด้วยแววตาเป็นประกาย
อวิ๋นเจิงยกมือขึ้น จู่ ๆ ก็มีก้อนขนปุกปุยสีขาวน่ารักปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ “เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะมัน”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
อ๋องเฒ่าอวิ๋นขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปอยู่ตรงหน้าอวิ๋นเจิงและพิจารณาก้อนขนปุกปุยอย่างละเอียด ทว่าก็ยังมองไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ
อวิ๋นเจิงทำหน้าเศร้าหมอง น้ำเสียงเจือความตำหนิ “เจ้าตัวนี้เป็นสัตว์เทพ”
นางไม่มีเงินหรือของวิเศษสำหรับเลี้ยงสัตว์เทพ หากสัตว์เทพติดตามนางไปเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอดตายหรอกหรือ?