“ระวังคำพูดด้วย!” ทหารองครักษ์ตำหนักอวิ๋นอ๋องกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว มือใหญ่กำด้ามกระบี่ตรงเอวแน่นขึ้นหลายส่วน
ซูหรงเอียงหน้าเล็กน้อยมองสาวใช้ น้ำเสียงเจือแววตำหนิอยู่บ้าง “เสี่ยวปี่ อย่าพูดเหลวไหล อวิ๋นเจิงน้องสาวข้าไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้หรอก เพียงแต่... เพียงแต่...”
ซูหรงก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย สีหน้าเลื่อนลอยงุนงง ความงามของนางดูหม่นหมองและอาดูร
เสี่ยวปี่กล่าวว่า “คุณหนู ท่านอย่าแก้ตัวแทนเศษสวะนั่นอีกเลย! นางไม่คู่ควร!”
สาวใช้อีกคนก็ช่วยเกลี้ยกล่อม ทั้งสามแสดงละครฉากใหญ่กันอยู่หน้าหออวิ๋นฮุย
เวลานั้นเอง เสียงเยือกเย็นไพเราะก็ดังมาจากในหออวิ๋นฮุย “ผู้ใดมายืนเห่าหอนอยู่หน้าประตูของคุณหนูผู้นี้?”
ทุกคนหันไปมองตามเสียงทันที ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือสตรีโฉมงามล่มเมือง สวมอาภรณ์สีแดงดุจเปลวเพลิง กำลังก้าวออกมา
นางคีบพู่กันไว้ระหว่างสองนิ้ว หมุนเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ที่น่าแปลกคือหมึกบนปลายพู่กันกลับไม่กระเซ็นออกมาแม้แต่น้อย
แววลึกล้ำวาบผ่านดวงตาของซูหรง ก่อนจะเลือนหายไปในชั่วพริบตา
เป็นอวิ๋นเจิง!
แต่นางไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?
หรือว่านางจะโชคดีรอดชีวิตมาได้จริง ๆ?
แต่หลังจากอวิ๋นเจิงนังสารเลวนี่รอดชีวิตมาได้ กลับไม่เปิดโปงนางเสียอย่างนั้น...
ขณะที่ซูหรงกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก นางก็สังเกตเห็นว่าสภาพของอวิ๋นเจิงในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง
“อวิ๋นเจิงน้องสาว ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า” ซูหรงแม้จะยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับแฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
“รอก่อน” อวิ๋นเจิงตอบกลับมา