ฉู่เฉิงยวี่ส่ายหน้าอย่างสงบนิ่ง
เขายืนอยู่ข้างหน้าต่าง เงยหน้ามองความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นไม่ไกลนัก รวมถึงเด็กสาวในชุดขาว อายุราวสิบสี่สิบห้าปี แววตาลึกล้ำเจือความหมายที่ยากจะหยั่งถึง
“พระสหล่านหลิน เจ้าคิดว่าอวิ๋นเจิงผู้นั้นเหมือนมารดาของนางหรือไม่?”
เมื่อขันทีชราพระสหล่านหลินได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็ฉายแววประหลาดใจอยู่หลายส่วน เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เพียงมองสองครั้งก็ถอนสายตากลับมา
พระสหล่านหลินตอบอย่างนอบน้อม “ฝ่าบาท นางคล้ายอยู่หกถึงเจ็ดส่วน เพียงแต่พรสวรรค์และความสามารถของอวิ๋นเจิงนั้น เทียบจวินหลานไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว”
“เมื่อครั้งอดีต จวินหลานเป็นโอสถาจารย์อัจฉริยะ ฝีมือก็ยอดเยี่ยม ทว่านางกลับแต่งงานกับอวิ๋นจวินเยว่ผู้สามัญไร้ความสามารถเช่นนั้น...”
น้ำเสียงของพระสหล่านหลินแฝงความอาลัยอาวรณ์หลายส่วน
ฉู่เฉิงยวี่เก็บสีหน้าลง จวินหลานดีเลิศถึงเพียงนั้น ทว่านางกลับมองข้ามเขา แล้วเลือกอวิ๋นจวินเยว่ผู้ไม่เคยทำสิ่งใดสำเร็จ
ฉู่เฉิงยวี่ตรัสว่า “กลับวังเถิด ยามนี้ตำหนักอวิ๋นอ๋องก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ หากเราออกไปปรากฏตัวโดยพลการ เกรงว่าจะทำลายสมดุลระหว่างพวกเขา ถึงตอนนั้นความคิดที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในใจพวกเขาอย่างลับ ๆ คงยากจะสงบลง”
“พ่ะย่ะค่ะ” พระสหล่านหลินก้มหน้ารับคำ
“จริงสิ อีกครึ่งเดือนม่ายฮองไทโฮ่จะจัดงานเลี้ยงร้อยดอกไม้ จงร่างเทียบเชิญส่งไปให้อวิ๋นเจิงด้วย” ฉู่เฉิงยวี่หันกลับมากำชับพระสหล่านหลิน
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
หน้าประตูตำหนักอวิ๋นอ๋อง
ผู้แข็งแกร่งระดับราชันวิญญาณขึ้นไปกว่าสิบคนกำลังแย่งชิงของวิเศษลึกลับในกล่องไม้ คงเป็นเพราะพลังฝีมือใกล้เคียงกัน ต่อสู้กันมานานถึงเพียงนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดชนะ