เหนือท้องฟ้าตำหนักอวิ๋นอ๋อง เมฆลมปั่นป่วน แสงขาวเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ทำให้ขุมอำนาจและยอดฝีมือทั้งหลายทั่วแคว้นต้าฉู่ต่างพากันเร่งรุดมาที่นี่
แคว้นต้าฉู่ วังหลวง
“ตำแหน่งที่แสงขาวเปล่งออกมาอยู่ที่ใด?” ชายวัยกลางคนในฉลองพระองค์หลวงลายมังกรสีทองหรี่พระเนตรลง ตรัสถามขันทีเฒ่าข้างกายด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ขันทีเฒ่ามองอยู่หลายหน รู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าเป็นทิศทางของตำหนักอวิ๋นอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
“ตำหนักอวิ๋นอ๋อง...” ฉู่เฉิงยวี่พึมพำเสียงต่ำ พระเนตรหลุบลงคล้ายกำลังหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตมากมาย
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็ตรัสว่า “เราไม่ได้ไปเยี่ยมตำหนักอวิ๋นอ๋องมานานแล้ว จัดขบวนเสด็จไปตำหนักอวิ๋นอ๋อง!”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีเฒ่าขานรับ
ถ้อยคำทำนองเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นตามขุมอำนาจและตระกูลต่าง ๆ ทั่วแคว้นต้าฉู่
จุดประสงค์ของพวกเขาคือไปตรวจสอบที่ตำหนักอวิ๋นอ๋องให้รู้แน่ ว่าของวิเศษชิ้นใดกันที่เปล่งแสงขาวเจิดจ้ารุนแรงเช่นนี้
ขณะนี้อวิ๋นเจิงเพิ่งทำสัญญากับก้อนขนปุกปุยสำเร็จ สีหน้าของนางเคร่งขรึม นางคว้าก้อนขนปุกปุยขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ แล้วยัดเข้าไปในมิติสัญญา
วินาทีถัดมา—
เสียงดังสนั่น “ตูม” หลังคาหอคอยพังทลายไปกว่าครึ่ง
จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงตวาดด้วยความโกรธของท่านปู่ “ผู้ใดกล้ามากำเริบเสิบสานในตำหนักอวิ๋นอ๋องของข้า?”
“ฮ่า ๆ ๆ อวิ๋นจิ่งเทียน เจ้าแอบซ่อนของวิเศษฟ้าดินอะไรไว้ ไยไม่นำออกมาแบ่งปันกันบ้าง?”
อ๋องเฒ่าอวิ๋นถ่มน้ำลายอย่างแรง “ถุย! ฟางเยี่ยน เจ้าไอ้ตัวบัดซบที่หมาคลอดออกมา ช่างน่ารังเกียจชวนคลื่นไส้จริง ๆ!”