“เหตุใดจึงมีศพสี่ศพแขวนอยู่บนป้ายหน้าตำหนักบรรทมขององค์ชายสาม?!”
“องค์ชายสามไปล่วงเกียรติผู้ใดเข้าหรือ?”
“เข้าออกวังหลวงได้อย่างอิสระเช่นนี้ คนที่อยู่เบื้องหลังย่อมต้องมีฝีมือแข็งแกร่งแน่ องค์ชายสามคงถูกเตือนแล้ว!”
ขณะที่ผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ ฉู่หยุ่นเหิงก็กลับมาจากข้างนอกพอดี เมื่อได้ยินเสียงสนทนาแว่วมาเป็นคำ ๆ เขาจึงเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
ครั้นเห็นศพคนชุดดำเปื้อนเลือดสี่ศพถูกแขวนอยู่บนป้ายตำหนัก ‘จวิ้นเหิงเตี้ยน’ ของตน แววตาก็ฉายความตกใจวูบหนึ่ง ก่อนถูกแทนที่ด้วยสีหน้ามืดหม่น
นักฆ่าพวกนี้…
เดิมทีถูกส่งมาสังหารอวิ๋นเจิงเจ้าคนไร้ค่านั่น!
พวกมันกลับพลาดมือ หรือว่าอวิ๋นจิ่งเทียนเฒ่านั่นจะรู้ตัวแล้ว?!
เมื่อคืนเขามีธุระจึงพักอยู่ที่ตำหนักเหิงนอกวัง ไม่ทันพบศพนักฆ่าทั้งสี่ ทำให้คนนอกกลุ่มหนึ่งได้เห็นเข้า
สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านเหล่าคนที่ไม่เกี่ยวข้องซึ่งยืนอยู่หน้าตำหนักบรรทม แววสังหารวูบผ่านดวงตาอย่างเลือนราง
แต่สุดท้ายเขาก็ข่มใจไม่สังหารคนเหล่านั้น เพราะที่นี่ไม่เพียงมีพระสนมของเสด็จพ่อ ยังมีน้องชายและน้องสาววัยเยาว์อีกหลายคน กระทั่งกงเหย่ฉ่าง โอสถาจารย์ระดับสองเพียงคนเดียวในวัง ก็อยู่ที่นี่ด้วย!
ใบหน้าของเขามืดครึ้ม ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “ยังไม่รีบเอาศพอัปมงคลพวกนี้ลงมาอีก! อย่าให้ต้องให้เจ้าชายข้าสั่งซ้ำ!”
ชั่วพริบตา ทหารองครักษ์ที่อยู่เบื้องหลังเขาก็ขึ้นหน้า นำศพแข็งทื่อทั้งสี่ลงมา
ทว่าบนป้ายยังมีคราบเลือดกองหนึ่ง ดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษ