“หืม?” อวิ๋นเจิงได้ยินเช่นนั้น คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงก็สูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ หรือ? แล้วยังจะไปปิดด่านบำเพ็ญสองสามวันอีกหรือ?”
อ๋องเฒ่าอวิ๋นหัวเราะแห้ง ๆ อย่างรู้สึกผิด “เจิงจ๋า…”
อวิ๋นเจิงถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบซี่โครงราดน้ำส้มชิ้นหนึ่งใส่ชามของเขา แล้วกล่าวว่า “ไหนบอกว่าอร่อยมากไม่ใช่หรือ? ท่านยังไม่ได้ลองเลย”
อ๋องเฒ่าอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รู้ว่าหลานสาวคนโปรดของตนหายโกรธแล้ว เรื่องนี้จึงปล่อยผ่านไปได้
ใจเขาพลันปลอดโปร่งขึ้น แววตาที่มองอวิ๋นเจิงเปี่ยมด้วยความเอ็นดูอย่างที่สุด
ทั้งสองรับประทานอาหารกลางวันกันอย่างมีความสุข
ระหว่างสนทนา อวิ๋นเจิงเล่าแผนการบำเพ็ญของตนให้อ๋องเฒ่าอวิ๋นฟัง ครั้นนางพูดถึงการจะไปฝึกต่อสู้จริงที่ป่าดั่งเปลวเพลิงเพียงลำพัง ปฏิกิริยาแรกของอ๋องเฒ่าอวิ๋นคือไม่เห็นด้วย
อวิ๋นเจิงกล่าวว่า “ท่านปู่ ข้าโตแล้ว สามารถรับมือได้ด้วยตนเอง ไม่จำเป็นต้องอยู่ในพื้นที่สุขสบายไปทุกเรื่อง มีคำกล่าวว่า วันนี้อินทรีน้อยสยายปีกโผบิน วันหน้าอินทรีใหญ่ย่อมทะยานสู้ฟ้า! ต้องผ่านความยากลำบากเสียก่อน จึงจะเติบโตอย่างแข็งแกร่งยิ่งขึ้นได้!”
เมื่ออ๋องเฒ่าอวิ๋นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ในใจก็อดรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่ได้ แต่ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความปลื้มปีติ
“แต่ป่าดั่งเปลวเพลิงอันตรายมาก” อ๋องเฒ่าอวิ๋นยังคงลังเลอยู่บ้าง
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าวว่า “ท่านปู่ลืมไปแล้วหรือว่าข้ายังมีสัตว์เทพเอ้อร์ไป๋ หากพบสัตว์วิญญาณระดับสูงที่แข็งแกร่ง มันก็ใช้แรงกดดันทางสายเลือดช่วยถ่วงเวลาให้ข้าหนีได้ ท่านวางใจเถิด”