ชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านหน้าตำหนักอวิ๋นอ๋องพลันสะดุ้ง เมื่อมีเงาคนสามร่างกระแทกพื้นเสียงดังโครม
“ตกใจหมดเลย! นั่นใครกัน?”
ก่อนที่ทุกคนจะทันมองเห็นชัดเจน เสียงทุ้มต่ำก็ดังมาจากหน้าประตูตำหนักอวิ๋นอ๋อง “ซูหรง ธิดาสายตรงแห่งตระกูลซู นับจากนี้ห้ามเจ้าเข้าตำหนักอวิ๋นอ๋องของข้าอีก การขโมยสิ่งของของคุณหนูบ้านข้าเป็นพฤติกรรมต่ำช้าเช่นนี้ ไม่คู่ควรจะคบหากับคุณหนูของข้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เมื่อเพ่งมองให้ดี ก็พบว่าเป็นซูหรง อัจฉริยะแห่งแคว้นต้าฉู่จริง ๆ ยามนี้เสื้อคลุมตัวนอกของนางมีร่องรอยถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย นางทรุดนั่งอยู่บนพื้น หมดสิ้นท่วงท่าสง่างามน่ามองดังเช่นแต่ก่อน
“อีกอย่าง คุณหนูของข้าบอกว่า เครื่องประดับเหล่านี้ถูกนิสัยของเจ้าทำให้แปดเปื้อนไปแล้ว ถือว่าให้นี่เป็นของขวัญแก่เจ้าแล้วกัน!”
อวิ๋นไห่ หัวหน้าทหารองครักษ์ สะบัดปีกหวานหยกทองกับสร้อยคอแก้วมณีที่ถืออยู่ในมือใส่ซูหรงอย่างดูแคลน
ซูหรงแค้นจนกัดฟันกรอด อวิ๋นเจิงนังสารเลวนั่นถึงกับกล่าวหาว่านางขโมยของ!
“ข้าไม่ได้ขโมย อวิ๋นเจิงพูดเหลวไหล!” ซูหรงพยายามลุกขึ้นยืน น้ำตาเม็ดโตไหลพรั่งพรูราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ สีหน้าดูเหมือนถูกกลั่นแกล้ง แต่ก็ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมแพ้
“เดิมทีข้าไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน แต่ตอนที่ข้ากับนางเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณขั้นห้าในป่าดั่งเปลวเพลิง นางกลับทิ้งข้าแล้วหนีไปก่อน นี่คือความจริง!”
“อีกอย่าง ตลอดหลายปีมานี้ ข้าซูหรงคอยดูแลนางทั้งต่อหน้าและลับหลัง มีตรงไหนบ้างที่ข้าทำผิดต่อนาง ข้ามาเยี่ยมนางด้วยความหวังดี แต่กลับถูกนางใส่ร้าย ความอัปยศเช่นนี้ ข้าซูหรงไม่ยอมรับ!”