“เจ้าพูดชื่อขึ้นมาสุ่ม ๆ แล้วคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือ?” ชายวัยกลางคนกลอกตาเล็กน้อย แววตาอำมหิตวูบผ่าน ก่อนเอ่ยเสียงขรึม
“คนรับใช้ จงไล่คนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปผู้นี้ออกจากงานประมูลหลิงเทียน!”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้ว มองชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาอมเขียวที่เปี่ยมด้วยเจตนาร้ายเบื้องหน้า คนผู้นี้ไม่ก็มีเรื่องบาดหมางกับนางอยู่ก่อนแล้ว ไม่ก็มีความขัดแย้งกับสาวใช้ที่ชื่ออาเหยียน
มิฉะนั้น งานประมูลหลิงเทียนจะมีคนโง่เขลาเช่นนี้ได้อย่างไร?
เพียงแค่เขาด่วนสรุปเรื่องราวโดยพลการ ก็เพียงพอให้ถูกไล่ออกจากงานประมูลหลิงเทียนแล้ว!
ทันทีที่เขาพูดจบ ยามรักษาการสี่คนก็ล้อมเข้ามา
อวิ๋นเจิงยกมุมปาก เยาะเย้ยว่า “เจ้าจะไล่คุณชายผู้นี้ไปจริง ๆ หรือ? ถึงตอนนั้นหากอยากเชิญคุณชายผู้นี้กลับมา เจ้าก็ต้องคุกเข่าคำนับสามครั้ง โขกศีรษะเก้าครั้งแล้ว!”
สีหน้าชายวัยกลางคนแข็งค้าง แววลังเลวูบผ่าน
“หรือว่าเจ้าเห็นว่าคุณชายผู้นี้ไม่มีใครคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย จึงดูแคลนข้าเช่นนี้?” อวิ๋นเจิงเอ่ยอีกประโยค
ราวกับชายวัยกลางคนถูกพูดแทงใจดำ เขาจึงปกปิดความลนลานด้วยท่าทางกระสับกระส่าย แล้วตะโกนเสียงดังว่า “เหลวไหล! รีบไล่เจ้าหนุ่มหน้าด้านไร้ยางอายผู้นี้ออกจากงานประมูลหลิงเทียน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยามรักษาการก็รีบเข้ามา หมายจะ “เชิญ” อวิ๋นเจิงออกไป
แต่อวิ๋นเจิงถอยหลังหนึ่งก้าว ยิ้มอย่างสง่างาม “ข้าไปเองได้ ไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว!”
เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงยิ้มแย้มเอ่ยวาจา มิได้มีท่าทีอับอายที่ถูกไล่ กลับดูราวกับเป็นผู้กุมชัยชนะอยู่ในมือ กลับทำให้ชายวัยกลางคนเกิดความไม่สบายใจขึ้นมา