จินหรงคุกเข่าลงกราบด้วยสีหน้าอัปยศอดสู แววตาฉายแววเสียดายขึ้นมาเป็นครั้งคราว
เมื่อจินหรงกราบครบสามครั้งเก้าคำนับแล้ว ก็ถูกคุมตัวเข้าไปในคุกใต้ดิน เรื่องนี้จึงผ่านพ้นไปชั่วคราว
ผู้อาวุโสหูหันไปกล่าวกับคนรอบข้างก่อนว่า “อีกสามชั่วยามก็จะเริ่มงานประมูลแล้ว ถึงตอนนั้นแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญก็จะมาถึงกันครบ พวกเจ้าจงตั้งใจให้เต็มสิบสองส่วน อย่าให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก!”
“ขอรับ!”
โชคดีที่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ และยังไม่มีแขกผู้มีเกียรติมาถึง นอกจากอวิ๋นเจิงแล้ว เรื่องวุ่นวายเมื่อครู่จึงมีเพียงนางกับคนบางส่วนภายในงานประมูลหลิงเทียนเท่านั้นที่รู้
ผู้คนบนชั้นห้าก็ไม่ได้รับความกระทบกระเทือน
ผู้อาวุโสหูพาอวิ๋นเจิงไปยังห้องตรวจสอบห้องหนึ่งบนชั้นสอง จากนั้นก็มองนางด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรและอบอุ่น “ไม่ทราบว่าข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?”
“ข้าแซ่หรง ท่านเรียกข้าว่าคุณชายหรงก็ได้” อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย นางนึกนามสกุลอื่นไม่ออกในทันที จึงขอยืมนามสกุลของเจ้าหรงซั่วนั่นมาใช้ก่อน
ผู้อาวุโสหูหยั่งเชิงถามว่า “ได้ คุณชายหรง ข้าได้ยินมาว่าแผ่นยันต์ขั้นสามนี้เป็นผลงานที่อาจารย์ของท่านหลอมขึ้นใช่หรือไม่?”
อวิ๋นเจิงยกมุมปากยิ้ม “ย่อมเป็นเช่นนั้น หรือผู้อาวุโสหูคิดว่าเด็กอายุสิบห้าอย่างข้าจะหลอมแผ่นยันต์ขั้นสามได้หรือ?”
“ฮ่า ๆ ๆ คุณชายหรงช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง!” ผู้อาวุโสหูหัวเราะเสียงดัง
ทั้งสองต่างหยั่งเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายอวิ๋นเจิงก็ทำตามที่เขาต้องการ นำแผ่นยันต์ระเบิดขั้นสามแผ่นหนึ่งออกมาส่งให้เขาตรวจสอบอย่างละเอียด