อวิ๋นเจิงมองขันทีเฉินที่ยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า พลางคิดในใจว่า ในที่สุดผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ก็ปรากฏตัวแล้ว
อวิ๋นเจิงกล่าวว่า “ขันทีเฉิน ไม่เข้าไปดูสักหน่อยหรือ องค์ชายห้าบาดเจ็บสาหัสทีเดียวนะ!”
ขันทีเฉินได้ยินดังนั้น ใบหน้าแก่ที่ฉาบแป้งจนขาวซีดก็พลันกระตุกเล็กน้อย เขายกมุมปากฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้ฝ่าบาททรงทราบแล้ว บัดนี้ภารกิจที่ฝ่าบาทมอบหมายให้ข้าทาสสำคัญกว่า คุณหนูอวิ๋น เชิญเถิด อย่าให้ฝ่าบาททรงรอนาน”
ขันทีเฉินโบกแส้ปัดฝุ่นในมือเบา ๆ แล้วผายมือเชื้อเชิญ
“ได้” เมื่อเห็นเช่นนั้น อวิ๋นเจิงก็ไม่อาจปฏิเสธต่อ อย่างไรเสียนางก็อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าฉู่คิดอ่านอย่างไรอยู่เบื้องหลัง ถึงได้เรียกคนไร้ค่าที่ใคร ๆ ก็รู้จักอย่างนางเข้าวัง...
ช่างน่าครุ่นคิดยิ่งนัก!
ขันทีเฉินกับคณะของอวิ๋นเจิงเดินทางมาได้ระยะหนึ่ง
พระตำหนักบำรุงจิต
ภายในตำหนักหรูหราโอ่อ่า มีเทียนจำนวนมากจุดสว่างจนทั่วทั้งตำหนัก ชายผู้หนึ่งสวมฉลองพระองค์หลวงลายมังกรสีเหลืองสด ยืนประสานมือไพล่หลังอยู่เบื้องหน้าตำหนัก เงยหน้ามองภาพมังกรแท้จริงบนผนังเหนือบัลลังก์มังกร
แววตาของเขาคล้ายอดกลั้น คล้ายจนใจ และคล้ายทอดถอนใจยิ่งกว่า เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ภารกิจยิ่งใหญ่ของมังกรแท้จริง ทว่ามังกรแท้จริงกลับถูกจองจำอยู่ในดินแดนเล็ก ๆ ไม่อาจแผ่ขยายความยิ่งใหญ่ได้ หากเมื่อสิบกว่าปีก่อน ข้าตัดใจละทิ้งอำนาจ ชื่อเสียง และลาภยศ แล้วทุ่มเทฝึกฝนอย่างสงบ บางทีเวลานี้ข้าอาจเป็นอิสระยิ่งกว่านี้ก็ได้...”
“เจ้าเห็นว่าที่ข้าพูดนั้นเป็นอย่างไร?”