“ผู้ใดช่างบังอาจนัก กล้านัดพบลอบคบชู้กันในห้องปีกตะวันตกของตำหนักใต้!”
“ตำหนักใต้เป็นที่ประทับของอดีตฮองเฮา ฮ่องเต้มีรับสั่งห้ามผู้ใดเข้าไปในตำหนักใต้แม้แต่ครึ่งก้าว คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าฝ่าฝืนข้อห้ามร้ายแรง แอบพลอดรักกัน!”
“ม่ายฮองไทโฮ่ หากมีคนลอบคบชู้กันจริง ย่อมปล่อยคนสองคนนั้นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
“ใช่แล้ว ชายชู้หญิงแพศยาเช่นนี้ ย่อมให้อภัยไม่ได้!”
“……”
เหล่าสตรีพูดกันอย่างฮึกเหิม จู่ ๆ ก็มีคนเอ่ยขึ้นว่า “เอ๊ะ เหตุใดจึงมีคนนอนอยู่ตรงนี้?”
“เสี่ยวฮวน เจ้าไปดูซิว่าคนผู้นั้นเป็นใคร?”
“เพคะ ม่ายฮองไทโฮ่”
นางกำนัลที่ชื่อเสี่ยวฮวนก้าวเข้าไปสองสามก้าว แล้วตรวจดูคนที่หมดสติอยู่บนพื้นอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเพ่งมองให้ชัดจึงพบว่าเป็นเยว่จี สาวใช้ที่มักติดตามอยู่ข้างกายอวิ๋นเจิง
“กราบทูลม่ายฮองไทโฮ่ คนผู้นี้คือเยว่จี สาวใช้ของคุณหนูอวิ๋นเจิงแห่งตำหนักอวิ๋นอ๋องเพคะ!” เสี่ยวฮวนลุกขึ้นตอบ
ท่านหญิงเฉาอานได้ยินดังนั้นก็โพล่งออกมาอย่างไม่ยั้งคิดว่า “หรือคนที่ลอบคบชู้จะเป็นอวิ๋นเจิง!”
ถ้อยคำนี้ดังขึ้น ทั่วทั้งลานเงียบกริบไปชั่วขณะ สีหน้าของม่ายฮองไทโฮ่มืดครึ้มจนดูน่ากลัว
ซูหรงยืนอยู่กลางฝูงชน ดวงตาฉายแววอำมหิต อวิ๋นเจิง เจ้าอยู่ในโคลนตมต่อไปเถอะ อย่าคิดดิ้นรนไต่ขึ้นมาเลย!
ม่ายฮองไทโฮ่ตรัสเสียงเย็นว่า “ไป เปิดประตู ข้าอยากเห็นนักว่าผู้ใดช่างบังอาจ กล้านัดพบลอบคบชู้กันในตำหนักใต้!”
ทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่สองข้างม่ายฮองไทโฮ่ได้ยินดังนั้นก็ขานรับทันที ก่อนจะก้าวไปเตรียมเปิดประตูใหญ่ ทว่า—