“อวิ๋นเจิง พอได้แล้ว!”
ซูหรงทนสายตาแปลกประหลาดจากผู้คนมากมายไม่ไหวอีกต่อไป นางผุดลุกขึ้นยืน จ้องมองอวิ๋นเจิงด้วยดวงตาคลอหยาดน้ำตา “เจ้ากล่าวหาข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้ารู้ว่าเจ้าอาจเข้าใจผิดเรื่องระหว่างข้ากับองค์ชายสาม แต่ก็ไม่จำเป็นต้องคาดคั้นกันถึงเพียงนี้กระมัง?”
ซูหรงสวมชุดขาว ดวงตาคลอหยาดน้ำตาระยิบระยับ ท่าทางอ่อนแอแต่ก็แฝงความดื้อรั้น หากมีบุรุษอยู่ที่นี่ เกรงว่าคงอดรู้สึกสงสารและอยากทะนุถนอมนางไม่ได้
ทว่า—
ที่นี่มีเพียงสตรีทั้งหลาย ซูหรงในฐานะผู้ฝึกตนผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นแห่งแคว้นต้าฉู่กลับแสดงท่าทีอ่อนแอเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน ทำให้สตรีที่อยู่ในงานต่างรู้สึกรังเกียจอยู่บ้างไม่มากก็น้อย
เจียงอวี่เหยาซึ่งนั่งอยู่ในงานเลี้ยงเงยหน้ามองซูหรง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปจับจ้องอวิ๋นเจิงอย่างพินิจพิเคราะห์
“ข้าคาดคั้นเจ้างั้นหรือ?” อวิ๋นเจิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็มองไปยังม่ายฮองไทโฮ่ซึ่งประทับอยู่บนที่นั่งประธานในฉลองพระองค์สีแดงเข้มอันหรูหรา “ม่ายฮองไทโฮ่ ข้าพูดจาคาดคั้นนางหรือเพคะ?”
ม่ายฮองไทโฮ่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว แววไม่พอใจวาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว
“หรงเอ๋อร์ นั่งลง” ม่ายฮองไทโฮ่ตรัส
มือของซูหรงที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นเล็กน้อย นางมองอวิ๋นเจิงที่ทำท่าทางไร้เดียงสาไร้พิษภัย ขณะเปลือกตาที่หลุบต่ำบดบังแววสังหารอันเข้มข้น
อวิ๋นเจิง นังแพศยา! สมควรตายนัก!
ซูหรงก้มหน้าแล้วนั่งลงอย่างว่าง่าย
ม่ายฮองไทโฮ่ขยับพระเนตรเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเรื่องตรัสถามว่า “ซูเหมย์ บุตรีคนเล็กแห่งตระกูลซูไม่ได้มาวันนี้ ได้ยินว่าเป็นเพราะเจ้าทุบตีนางที่หน้าประตูวังหรือ?”