พูดจบ เขามองอวิ๋นเจิงด้วยสีหน้าเสียดาย
“หากเจ้าฝึกบำเพ็ญได้ บางทีวันหน้าอาจบรรลุเป้าหมายที่สูงยิ่งกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกจำกัดอยู่ในชาติประเทศเล็ก ๆ แห่งนี้”
ดวงตาหงส์ของอวิ๋นเจิงวูบไหว ในใจเกิดความสนใจขึ้นมา จึงถามว่า “แล้วเจ้าเล่า เป้าหมายของเจ้าคืออะไร? คือการออกจากแคว้นต้าฉู่ แล้วมุ่งสู่สถานที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่านี้หรือ?”
เจียงอี้เฉินกล่าวว่า “เป้าหมายของข้าคือไปศึกษาการบำเพ็ญที่สำนักศึกษาเซียน”
“แม้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของแคว้นต้าฉู่ แต่ก็น่าจะได้รับโควตาเข้ารับการทดสอบรับสมัครที่นครหลวงเซียน ทว่าอย่าลืมว่า แม้เจ้าจะแข็งแกร่งที่นี่ แต่เมื่อไปถึงนครหลวงเซียน เจ้าก็เป็นได้เพียงผู้ที่รั้งท้ายเท่านั้น” อวิ๋นเจิงวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของเจียงอี้เฉินก็ปรากฏรอยขมขื่น เขาอดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า หากจุดเริ่มต้นของเขาสูงกว่านี้อีกสักหน่อย เขาอาจไม่ต้องลำบากตรากตรำเพื่อสอบเข้าสำนักศึกษาเซียนถึงเพียงนี้
แต่ชาติกำเนิดนั้นเลือกไม่ได้!
เสียง “โครม” ดังขึ้น ดึงเจียงอี้เฉินออกจากความคิดอันหม่นหมอง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นอวิ๋นเจิงเลื่อนเก้าอี้ออกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนลุกขึ้นเตรียมจากไป
ก่อนจากไป อวิ๋นเจิงหันกลับมากล่าวกับเขาประโยคหนึ่งว่า “ขอบคุณสำหรับการเลี้ยงดูและข่าวสาร”
อวิ๋นเจิงเปิดประตู พาเยว่จีออกจากตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่ง แต่บังเอิญพบกับท่านหญิงเฉาอาน ฉู่จิ่นจิ่น ตรงบริเวณบันไดชั้นสามพอดี
ทั้งสองเผชิญหน้ากันโดยตรง ใบหน้าของฉู่จิ่นจิ่นบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนความโกรธเย็นเยียบจะพลุ่งขึ้นมาจากอก
ฉู่จิ่นจิ่นตวาดอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าเศษสวะนี่ ช่างตามหลอกหลอนไม่เลิก! ไสหัวไปให้พ้นหน้าท่านหญิงเดี๋ยวนี้!”
อวิ๋นเจิงยิ้มเยาะเบา ๆ “ที่นี่เป็นร้านที่เจ้าเปิดหรือ? ท่านหญิงช่างอารมณ์ร้ายเสียจริง ก่อเรื่องที่ทานต้าเป่าถังแล้วยังไม่พอ มาถึงตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่งก็ยังคิดจะก่อเรื่องอีกหรือ?”
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของฉู่จิ่นจิ่นพลันย่ำแย่ลง