ราตรีค่อย ๆ มืดมิดลง ณ ตำหนักอวิ๋นอ๋อง
ในฤดูร้อนเช่นนี้ เสียงจักจั่นร้องระงม เสียงกบร้องก้องไพร ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้เอง กลับมีคนแปลกหน้าหลายคนแฝงตัวเข้ามาในตำหนักอวิ๋นอ๋อง พวกเขาชำนาญการเคลื่อนไหวในยามราตรี เงาร่างดุจภูตผีหลบเลี่ยงการตรวจจับของทหารองครักษ์และทหารเงามืดแห่งตำหนักอวิ๋นอ๋องได้อย่างคล่องแคล่ว
เสียงซอกแซกแผ่วเบาดังขึ้นที่หออวิ๋นจงทางทิศใต้ของตำหนักอวิ๋นอ๋อง
“เจ้าคนไร้ค่านั่นอยู่ที่ใด? เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าที่นี่ไม่มีร่องรอยของคนแปลกหน้าอาศัยอยู่มานานแล้ว”
“มิใช่ว่าคนไร้ค่าของตำหนักอวิ๋นอ๋องอยู่ที่หออวิ๋นจงทางทิศใต้หรือ?”
หัวหน้าคนชุดดำเอ่ยเสียงต่ำว่า “คนที่ให้เบาะแสมาคงให้ข้อมูลผิด พวกเราแยกย้ายกันค้นหาเถิด ระวังอย่าเข้าใกล้ที่พักของอวิ๋นจิ่งเทียน ห้ามทำให้อวิ๋นจิ่งเทียนตื่นตกใจเด็ดขาด มิฉะนั้นภารกิจคราวนี้ของพวกเราจะล้มเหลว!”
“ได้ แยกย้ายกันลงมือ”
คนชุดดำทั้งสี่หารือกันเสร็จแล้วก็แยกย้ายไปคนละทิศ เนื่องจากพวกเขาเป็นนักฆ่า จึงมีวิธีซ่อนเร้นลมหายใจของตนเอง ชั่วขณะหนึ่งย่อมไม่มีผู้ใดพบร่องรอยของพวกเขา
ในเวลานี้เอง อวิ๋นเจิงซึ่งกำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญอยู่ในห้อง พลันเบิกตาทั้งสองขึ้น
นางหรี่ตาเยือกเย็นลงเล็กน้อย มีคนแปลกหน้าสัมผัสถูกมหาพุทธม่านพลังเคล็ดวิชาที่นางวางไว้ในหออวิ๋นฮุยแล้ว!
อวิ๋นเจิงลุกขึ้นอย่างไม่แสดงอาการ จากนั้นหยิบเสื้อคลุมสีเรียบที่พาดอยู่บนราวมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเรียกกระบี่เงินคมกริบเล่มหนึ่งออกมา แสงเงินวาบผ่าน ประกายเย็นเยียบพลันส่องแสง