เจียงอี้เฉินได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม ก่อนจะหันไปมองอวิ๋นเจิงแล้วกล่าวว่า “หากแม่นางอวิ๋นเจิงคนงามไม่รังเกียจ ข้าย่อมพาเจ้าไปได้”
ฉีซงได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองอวิ๋นเจิงทันที แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอันเร่าร้อน จนอวิ๋นเจิงอดกระตุกมุมปากไม่ได้
“ข้าไม่ขัดข้อง” อวิ๋นเจิงยักไหล่
ฉีซงส่งยิ้มขอบคุณให้นางทันที
ชื่อเสียงของตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่งช่างสมคำร่ำลือจริง ๆ แม้แต่ฉีซง บุตรหลานตระกูลมั่งคั่งอย่างตระกูลฉี ก็ยังปรารถนาจะไปเยือน
ตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่งเป็นสถานที่ที่ใช้จ่ายด้วยหินวิญญาณเท่านั้น วัตถุดิบภายในล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ อาหารที่ปรุงออกมาจึงมีพลังวิญญาณ ช่วยเกื้อหนุนการฝึกฝนของผู้บำเพ็ญได้ระดับหนึ่ง
เพียงมื้อเดียว อย่างน้อยก็ต้องจ่ายหินวิญญาณหนึ่งพันก้อน
เจียงอี้เฉินคนนี้ใจกว้างไม่น้อยเลย
เมื่อคิดไปคิดมา นางก็นึกถึงหรงซั่วจอม “ขี้เหนียว” คนนั้น แม้จะมีรูปโฉมงามเลิศไร้ผู้ใดเทียบ หล่อเหลาโดดเด่นเหนือสามัญ ทว่ากลับขี้เหนียวเกินไปจริง ๆ...
นางอดถอนหายใจในใจไม่ได้
อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าวว่า “ตกลงกันก่อน ค่าใช้จ่ายทุกอย่างที่ตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่ง เจ้าต้องเป็นคนจ่าย”
เจียงอี้เฉินหัวเราะอย่างจนใจ “ย่อมได้”
เจียงอี้เฉินกับฉีซงจึงติดตามอวิ๋นเจิงและพวกไปยังตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่ง
ตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่งเป็นอาคารที่สูงที่สุดในแคว้นต้าฉู่ ภายนอกดูสง่างามแบบโบราณ โอ่อ่าตระการตา มีราวสิบสองชั้น
ชั้นหนึ่งและชั้นสองไม่มีห้องส่วนตัว ใช้เป็นโถงรับประทานอาหาร เปิดให้ผู้บำเพ็ญทั่วไปเข้าใช้บริการ