อวิ๋นเจิงยิ้มพลางอธิบายว่า “นี่คือยันต์ไล่หนาว วันนั้นข้าสังเกตเห็นว่าสภาพร่างกายของเจ้าดูเหมือนจะมีความผิดปกติอยู่บ้าง ทั้งยังกลัวความหนาว ข้าจึงทำยันต์ไล่หนาวนี้ขึ้นมา”
หรงซั่วถือแผ่นยันต์สีขาวไว้ในมือ ดวงตาลึกล้ำดำขลับดุจหินแก้วสีหมึกคู่นั้นขยับไหวเล็กน้อย
อวิ๋นเจิงเห็นหรงซั่วกำยันต์ไว้ในมือ แต่กลับนิ่งเงียบไม่ขยับ จึงอดถามไม่ได้ว่า “เจ้ารังเกียจมันหรือ?”
ดวงตาของหรงซั่วไหววูบ คล้ายมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะพรรณนาผ่านเข้ามา
“ยันต์ไล่หนาวนี่อาจจะดูขัดสนไปสักหน่อย แต่ก็เป็นน้ำใจของข้านะ หากเจ้าไม่ต้องการก็คืนมาเถอะ”
อวิ๋นเจิงพูดจบก็คิดจะคว้ายันต์ไล่หนาวในมือเขากลับมา
ทว่าในวินาทีถัดมา ยันต์ไล่หนาวก็หายไปจากมือของเขา มือที่คว้าอากาศว่างเปล่าของอวิ๋นเจิงจึงไปจับมือใหญ่ของหรงซั่วแทน
มือเล็กนุ่มนิ่มสัมผัสเข้ากับมือใหญ่เย็นเฉียบ อวิ๋นเจิงรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจ นางเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบตาคู่ลึกล้ำเปี่ยมปริศนาของเขา
ทว่าหลังจากสบตากันเพียงสองวินาที หรงซั่วก็หันหน้าหลบสายตา ก่อนกล่าวทั้งที่หันหลังให้นางว่า “หนูแห่งพุทธาวาสจะฝืนรับไว้ก็แล้วกัน”
คนผู้นี้ช่างประหลาด ทั้งยังหยิ่งยโสเอาแต่ใจอยู่ไม่น้อย อวิ๋นเจิงแอบคิดในใจ
เวลานี้กลับไม่มีใครสังเกตเห็นว่าใบหูของหรงซั่วค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้น
อวิ๋นเจิงกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า “ที่นี่คือที่ไหนหรือ?”
“ตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่ง”
ที่นี่คือตำหนักสวรรค์อันดับหนึ่งจริง ๆ ด้วย มิน่าเล่าทุกอย่างที่นี่ถึงได้ตกแต่งอย่างหรูหราประณีต ด้วยความสามารถของหรงซั่ว เขาย่อมเข้ามาที่นี่ได้อย่างแน่นอน