อวิ๋นเจิงดึงแขนเสื้อของหรงซั่วไว้ พลางสัมผัสประสบการณ์การเคลื่อนย้ายฉับพลันเป็นครั้งแรก
ความรู้สึกนั้นก็คือ ยังไม่ทันได้หลับตา ก็ไปถึงอีกสถานที่หนึ่งแล้ว
“พี่ซั่วเก่งจริง ๆ” อวิ๋นเจิงยิ้มกล่าว
หรงซั่ววางท่าห่างเหินอยู่บ้าง แต่ก็ยังส่งเสียง “อืม” เบา ๆ หากสังเกตให้ดี จะรู้ว่าอารมณ์ของเขาค่อนข้างดีทีเดียว
หรงซั่วสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ส่วนอวิ๋นเจิงสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร เมื่อยืนอยู่ด้วยกันกลับให้ความรู้สึกกลมกลืนอย่างประหลาด
ทั้งสองแต่งกายเป็นบุรุษ อวิ๋นเจิงดูอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา ส่วนหรงซั่วดูสุขุมสำรวม ทั้งยังแฝงกลิ่นอายของผู้มีอำนาจอย่างไม่โอ้อวด
แม้สวมหน้ากากแล้ว หรงซั่วก็ยังเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในฝูงชน
สตรีไม่น้อยจับจ้องเขาไม่วางตา
ยามค่ำคืน ถนนหนทางประดับประดาด้วยโคมไฟ บรรยากาศชีวิตของชาวบ้านคึกคักยิ่ง
อวิ๋นเจิงพลันเห็นแผงขายของแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลด้านหน้า ขายก๋วยเตี๋ยวหม้อลอด
“พวกเราไปกินก๋วยเตี๋ยวหม้อลอดกันเถอะ”
ยังไม่ทันรอให้หรงซั่วตอบตกลง อวิ๋นเจิงก็ดึงข้อมือเขาเดินไปอย่างรวดเร็ว
คำปฏิเสธของหรงซั่วถูกกลืนกลับลงท้องไป
ตามใจนางก็แล้วกัน
“เถ้าแก่ ขอ ก๋วยเตี๋ยวหม้อลอดสองชาม” อวิ๋นเจิงนั่งลง แล้วสั่งก๋วยเตี๋ยวหม้อลอดสองชามกับชายชราผู้มีใบหน้าใจดี
“ได้เลย!” ชายชราขานรับ ก่อนจะลงมือทำทันที
อวิ๋นเจิงมองบุรุษสูงศักดิ์ที่ยืนตัวตรงอยู่ พลันเดาได้ว่าเขาคงรักความสะอาด นางจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากอกเสื้อมาเช็ดเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วเงยหน้าบอกเขาว่า “เช็ดแล้ว ไม่ได้สกปรกมาก”