อ๋องเฒ่าอวิ๋นรู้ว่านางจะเข้าวัง จึงตั้งใจมาที่หออวิ๋นฮุยเพื่อกำชับนางเป็นพิเศษ ให้รับมืออย่างระมัดระวัง
อวิ๋นเจิงอุ้มก้อนขนสีขาวนุ่มฟูไว้ในมือ แล้วขึ้นรถม้าของตำหนักอวิ๋นอ๋อง ส่วนเยว่จีนั่งอยู่ด้านนอกรถม้า
วันนี้อวิ๋นเจิงสวมชุดแดงเพลิงเจิดจ้า เปลี่ยนจากแบบเรียบง่ายสีอ่อนที่เคยแต่งมา
วันนี้นางไม่ได้ไปเพื่อเป็นดอกไม้ขาวบอบบางหรอก
ในหัวของนางมีใบหน้าของคนที่เคยรังแกและหยามเหยียดนางผุดขึ้นมาทีละคน แววตาพลันเย็นเยียบ
“จี้จี้” ก้อนขนปุกปุยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของนาง จึงใช้หัวเล็กนุ่มฟูถูไถฝ่ามือนาง
อวิ๋นเจิงดึงสติกลับมา ก้มมองก้อนขนปุกปุยในฝ่ามือ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “หลังสัตว์เทพถือกำเนิด ไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้หรอกหรือ?”
เมื่อได้ยินคำถาม ก้อนขนปุกปุยก็คล้ายร้อนใจขึ้นมา
“จี้จี้”
อวิ๋นเจิงสัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของก้อนขนปุกปุยในขณะนี้
นางยกมือขึ้นลูบหัวเล็ก ๆ ของมัน แล้วถามว่า “เจ้ามีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิดหรือ? ถือกำเนิดเร็วเกินไปหรือเปล่า?”
ก้อนขนปุกปุยพยักหน้าอย่างรู้ความ ดวงตากลมใสราวแก้วส่องประกาย งดงามเป็นพิเศษ
ที่จริง ตอนอวิ๋นเจิงทำสัญญากับมัน นางก็สัมผัสได้คร่าว ๆ ว่าลมหายใจของมันค่อนข้างอ่อนแรง อีกทั้งไม่ว่าจะอยู่ในมิติสัญญาหรืออยู่ข้างนอก มันก็มักจะหลับลึกอยู่เสมอ
อวิ๋นเจิงปลอบโยนเสียงอ่อนว่า “รอข้าบำเพ็ญจนมีพลังบำเพ็ญระดับราชันวิญญาณ ข้าก็จะเปิดวิชาเนตรได้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นข้าจะตรวจดูร่างกายเจ้า แล้วช่วยซ่อมแซมให้”