เยว่จีมองคุณหนูของตนที่ดูมั่นใจและองอาจเช่นนั้น ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรยินดีหรือเศร้าใจดี
นางทั้งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ลอบคิดในใจว่า คุณหนูไปเอาหินวิญญาณมาจากไหนกัน? ปกติคุณหนูใช้แต่เงินหรือทองคำ ไม่เคยเห็นไปขอหินวิญญาณจากท่านอ๋องเลยสักครั้ง...
เยว่จีลังเลว่าจะลองเกลี้ยกล่อมอวิ๋นเจิงอีกสักครั้งดีหรือไม่ ให้คุณหนูเลิกคิดจะไปทานต้าเป่าถัง
“ไปกันเถอะ”
เวลานี้ อวิ๋นเจิงก้าวเดินเข้าไปท่ามกลางฝูงชนบนถนนแล้ว
เยว่จีได้แต่กลืนคำเกลี้ยกล่อมลงคอ ก่อนจะรีบตามไปพร้อมกับทหารองครักษ์ทั้งหก
วันนี้อวิ๋นเจิงสวมกระโปรงสีม่วงอ่อนทั้งชุด ยามก้าวเดิน ชายกระโปรงพลิ้วไหวแผ่วเบา ชวนให้รู้สึกถึงความสง่างามล่องลอย รูปโฉมของนางงดงามไร้ผู้เทียบ งามราวกับมิใช่คนในโลกมนุษย์ มุมปากประดับรอยยิ้มบางใส ดูมีชีวิตชีวาไม่ต่างจากเซียนสาว
ผู้คนที่เดินผ่านต่างเผยแววตาตื่นตะลึงทันทีที่ได้เห็นนาง
หลังจากตื่นตะลึงแล้ว พวกเขาก็เริ่มชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทาอวิ๋นเจิง
“นั่นไม่ใช่คนไร้ค่าจากตำหนักอวิ๋นอ๋องหรอกหรือ?”
“ใช่นางนั่นแหละ!”
“เหตุใดนางถึงออกมาได้? ปกตินางแทบไม่ออกจากตำหนักอวิ๋นอ๋องมิใช่หรือ?”
“ได้ยินว่านางกลับจากป่าดั่งเปลวเพลิงแล้วนิสัยเปลี่ยนไปมาก ถึงกับไล่คุณหนูซูที่ปฏิบัติต่อนางราวกับน้องสาวแท้ ๆ ออกจากตำหนักอวิ๋นอ๋อง!”
“อะไรนะ! นางช่างเนรคุณเสียจริง คุณหนูซูดีกับนางถึงเพียงนั้น แต่นางกลับตอบแทนด้วยการอกตัญญูเช่นนี้” ใครคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ
“……”
อวิ๋นเจิงห้ามปากคนเหล่านั้นไม่ได้ และก็ไม่คิดจะห้าม ปล่อยให้พวกเขาพูดไปเถิด สำหรับนางแล้ว ข่าวลือพวกนี้เป็นเพียงเรื่องที่ไม่ระคายผิวเท่านั้น