คำพูดของเย่อู๋ซวงสิ้นสุดลง ทั่วทั้งงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตกกระทบพื้น
ทุกคนงุนงงสงสัย คิดว่าหูตัวเองฝาดไป
จินเจียเหรินก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี “เธอบอกจะให้ฉันชดใช้เท่าไหร่นะ”
เย่อู๋ซวงพูดซ้ำด้วยถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำ “หนึ่งร้อยล้าน”
“ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีทางชดใช้ให้เธอหนึ่งร้อยล้านหรอก” จินเจียเหรินหัวเราะเย็น
ถึงเธอจะเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่แห่งเผิงไหล มีเงินอยู่ในมือไม่น้อย แต่หนึ่งร้อยล้านก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย
แม้ว่าเธอจะรวบรวมหนึ่งร้อยล้านได้ แต่ปัญหาคือให้เย่อู๋ซวงหนึ่งร้อยล้าน... เย่อู๋ซวงคู่ควรหรือ
เธอก็แค่พูดไม่กี่ประโยคที่เข้าใจเย่อู๋ซวงผิดไป ทำไมต้องชดใช้ให้เย่อู๋ซวงหนึ่งร้อยล้านด้วย
“เรื่องนี้ไม่ขึ้นอยู่กับเธอ”
เย่อู๋ซวงกวาดตามองจินเจียเหรินอย่างเรียบเฉยด้วยหางตา จากนั้นก็เดินลงจากเวทีรับรางวัล
พิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง
เย่อู๋ซวงกล่าวลาจงเจิ้งหวง และนั่งรถกลับบ้านพักตระกูลจินพร้อมกับจินหมิงเยว่
เซี่ยฉางเฟิงเดิมพาพวกพ้องไปดักรอเธอ อยากฉลองที่เธอได้แชมป์และทำลายสถิติ แต่ก็ยังดักไม่เจอ
ภายในรถ ดวงตาชุ่มชื้นของจินหมิงเยว่แฝงความประหลาดใจเล็กน้อย “น้องอู๋ซวง เธอจะเรียกร้องค่าชดใช้หนึ่งร้อยล้านจริงหรือ”
“อืม” เย่อู๋ซวงพยักหน้า
ที่เธอเรียกหนึ่งร้อยล้านจากจินเจียเหริน ไม่ใช่เพราะเธอขาดเงินจำนวนนี้ แต่เป็นการตีงูให้ถูกจุด
ในเมื่อจินเจียเหรินต้องการชื่อเสียงที่ดีถึงเพียงนี้ เพื่อให้ครอบครัวเซี่ยยอมรับและแต่งงานกับเซี่ยฉางเฟิงสำเร็จ ทำไมเธอจะไม่ “ช่วย” จินเจียเหรินสักหน่อย