ขณะที่จินเจียเหรินกำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเป้ยหย่งฉีนั้น เย่อู๋ซวงกับจินหมิงเยว่ก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสนามแข่งรถให้หลี่ชุนหลานและเฉินหม่านหยูฟัง
แน่นอนว่าเรื่องที่ "ผ้าเบรกขาดแล้วต้องกระโดดรถในตอนท้าย" เกรงว่าพวกเธอจะกังวลเลยไม่ได้บอกให้รู้
เฉินหม่านหยูชูนิ้วโป้งให้ พร้อมเอ่ยชมจากใจว่า "เว่ยยาง เธอเลี้ยงลูกสาวได้ดีมาก เซี่ยฉางเฟิงเป็นนักแข่งรถชายที่เก่งที่สุดบนเกาะเผิงไหล แต่อู๋ซวงบอกจะทำลายสถิติของเขาก็ทำลายสถิติของเขา
ฉันนึกภาพออกเลยว่าตอนนั้นทั้งสนามต้องตกใจขนาดไหน!"
หลี่ชุนหลานโบกมือด้วยความเขินอาย
"แต่เงิน100ล้าน คงไม่ได้หรอก" เฉินหม่านหยูส่ายหัว
"ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร" จินหมิงเยว่อธิบาย "สิ่งที่จินเจียเหรินแคร์ที่สุดคือชื่อเสียง น้องอู๋ซวงมีเป้าหมายให้คนทั้งเกาะรู้ว่าโง่ที่จินเจียเหรินทำ"
"อย่างนี้นี่เอง" เฉินหม่านหยูถึงบางอ้อ พลางชื่นชมเย่อู๋ซวงในใจมากขึ้น
การทำลายชื่อเสียงของจินเจียเหรินนั้น ทรมานยิ่งกว่าฆ่าเธอเสียอีก
หลี่ชุนหลานยิ้มแล้วพูดว่า "เอาล่ะ พักผ่อนเร็ว พรุ่งนี้ก็งานวันเกิดเธอแล้ว จะมีขุนนางผู้ดีมากมายมาฉลองให้เธอ
ผู้เป็นตัวเอกอย่างเธอต้องนอนหลับให้เต็มอิ่ม ทำจิตใจให้สดชื่น แล้วค่อยปรากฏตัวอย่างงดงาม"
เฉินหม่านหยูยิ้ม แต่ความขมขื่นในใจมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้
เธอแคร์คำอวยพรจากขุนนางผู้ดีหรือ?
เธอไม่แคร์
สิ่งที่เธอแคร์ กลับกดเธอจมธุลีแทบไม่มีที่ยืนแล้ว
-
วันต่อมา แสงอาทิตย์งดงาม
บ้านพักตากอากาศมีแขกที่ถือของขวัญและพาครอบครัวมาร่วมงานทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย