หลิวฝานและจางถิงถิง พาเย่อู๋ซวงเข้าไปในห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งของภัตตาคาร
พนักงานกระตือรือร้นยิ่งกว่าพวกเขาสองคนอีก เย่อู๋ซวงยังมาไม่ถึง แต่พวกเขาก็เปิดประตูให้ก่อนแล้ว
ในห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งมีแขกอยู่สองโต๊ะ อาหารยังไม่มา บนโต๊ะมีน้ำชา เมล็ดแตงโม ลูกอม ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
หลังจากเย่อู๋ซวงเข้ามา ทุกคนหยุดคุย แววตาทั้งตกใจและตื่นเต้น
คนที่กล้าก็ฉวยโอกาส ลุกขึ้นทักทายเป็นคนแรก: "เพื่อนเย่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"
คนอื่นๆ ก็ไม่ยอมน้อยหน้า พากันทักทายตามๆ กัน
เย่อู๋ซวงตอบกลับเป็นชุดเดียวว่า "ไม่ได้เจอกันนาน" แล้วหาที่นั่งว่างนั่งลง
หลิวฝานและจางถิงถิง นั่งลงข้างกายเย่อู๋ซวงอย่างตั้งใจ หวังจะได้เปรียบจากความใกล้ชิด
"เพื่อนเย่ เรื่องที่เธอทำที่เผิงไหล แพร่สะพัดไปทั่วเน็ตเลย เขาว่าเธอทำให้พวกเราในแผ่นดินใหญ่ได้หน้า!" เพื่อนร่วมชั้น A ชื่นชมอย่างจริงใจ
"เพื่อนเย่ เรื่อง 'สาบสูญ' ฉันไปดูมาหกรอบแล้ว จะมีภาคสองไหม?" เพื่อนร่วมชั้น B ถามอย่างอารมณ์ค้าง
ยังมีคนที่พยายามตีสนิทอีกด้วย
"เพื่อนเย่ จำฉันได้ไหม ฉันเป็นหัวหน้าห้องแรงงานนะ เราเคยไปรับไม้กวาดใหม่ด้วยกันไง"
"เพื่อนเย่ ตอน ม.2 ฉันเคยนั่งข้างเธอตั้งอาทิตย์นึงแน่ะ!"
"เพื่อนเย่ พวกเรา…"
เย่อู๋ซวงตอบกลับทุกคนสั้นๆ ไม่เมินเฉย และก็ไม่ก้าวไปมากกว่านั้น
ถ้ามีใครยัดเยียดจะตีสนิทมากไป หลิวฝานและจางถิงถิงจะออกหน้าด้วยการพูดล้อเล่น ให้เขา/เธอใจเย็นๆ อย่าตื่นเต้น
แท้จริงแล้วก็เพื่อสร้างบรรยากาศที่ค่อนข้างสบายให้เย่อู๋ซวง
จางถิงถิงเห็นเย่อู๋ซวงนั่งเรียบร้อยแล้ว ก็เอ่ยขึ้นว่า "งั้นเรียกพนักงานมาเสิร์ฟอาหารเลยไหม?"