คุณชายรองแห่งตระกูลเย่ เย่จวินซิน อยู่บ้านครบห้าวันแล้ว จึงสวมเครื่องแบบทหารสุดเท่กลับไปเข้าประจำการที่กองทัพ
ก่อนออกเดินทาง เขาเข้าลาพ่อแม่ น้องสาว และเฉินหม่านหยูตามลำดับ
เมื่อถึงตาจินหมิงเยว่ เขาก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ เหมือนเด็กเกเร “เสี่ยวเยว่เหลียง พี่จะกลับมาเป็นนายแบบให้อีกนะ”
เย่จวินซินเคยมีเพื่อนร่วมรบคนหนึ่งที่ชอบพร่ำบอกว่า สาวนุ่มนิ่มหอมน่ามอง แสนอ่อนหวาน แค่เอ่ยเรียกพี่ก็ทำเอากระดูกอ่อนซ่าน จะยิงปืนยังไงก็ลืมไปเลย
เขามักจะยิ้มเยาะ
พี่ชายอย่างฉัน แบกปืน หลั่งเลือด กระดูกแข็งยิ่งกว่าเพชร จะให้สาวนุ่มนิ่มมาทำให้กระดูกอ่อนซ่านได้ยังไง?
ไม่มีใครมาทำให้ความเร็วในการชักปืนของฉันลดลงได้หรอก!
แล้วจินหมิงเยว่ก็ตามน้องสาวของตัวเอง มาเรียกเขาว่า "คุณชายรอง"
เย่จวินซินก็เพิ่งค้นพบว่า เพื่อนร่วมรบพูดถูกไม่มีผิด
สาวนุ่มนิ่มนั้น กายหอม เสียงหวาน เวลาเรียกพี่ชาย ก็ทำให้กระดูกของคนเราอ่อนซ่านขึ้นมาจริง ๆ
ถึงขนาดที่ว่า พอเธอถามว่าเขาจะถอดกางเกงเป็นนายแบบให้หน่อยได้ไหม จะได้รีบทำงานสเกตช์ที่อาจารย์สั่งให้ทันก่อนเส้นตาย เขาก็ตอบตกลงทันที
"นายแบบ?" เย่อู๋ซวงกับคนอื่น ๆ พากันมองไปที่จินหมิงเยว่อย่างสงสัย
จินหมิงเยว่ทำใจดีสู้เสือ น้ำเสียงอ่อนหวานเป็นธรรมชาติ
"ฉันลืมงานที่อาจารย์สั่งค่ะ ไม่ได้ไปดูนายแบบกับเพื่อน เลยต้องรบกวนคุณชายรองช่วยน่ะ"
ส่วนวาดอะไรนั้น เธอไม่ได้บอก เย่จวินซินหัวเราะ และก็ไม่ได้บอกเช่นกัน